Kapag Natutunan Mo ang 7 Bagay na ito, Wala nang Sinuman ang Makakawasak Sa 'yo By Brain Power 2177

Kapag Natutunan Mo ang 7 Bagay na ito,

Wala nang Sinuman ang Makakawasak Sa 'yo

May mga sugat na hindi nakikita. May mga salitang matagal nang nasabi, mga taong matagal nang umalis, at mga pangyayaring hanggang ngayon ay dala-dala mo pa rin.

Sa video na ito, pag-uusapan natin ang 7 bagay na kapag natutunan mo, mas magiging matatag ka sa harap ng mga pagsubok at hindi ka na madaling masira ng anumang sabihin o gawin ng ibang tao.

Number 1

Kapag alam mo ang halaga mo, wala nang salita o kilos ng iba

ang madaling makakasira sa'yo

Maraming tao ang nasasaktan dahil nagdududa sila sa sarili nilang halaga. Kapag may nagsabi sa'yo na hindi ka magaling, hindi ka sapat, o wala kang mararating, agad itong tumatama nang malalim dahil may bahagi sa loob mo na nagtatanong din kung baka totoo nga iyon. Pero nagbabago ang lahat kapag natutunan mong kilalanin ang tunay mong worth.

Kapag alam mo kung sino ka, hindi na basta-basta natitinag ang pagkatao mo sa opinyon ng ibang tao dahil alam mo na ang pagkakaiba ng katotohanan at opinyon. Naiintindihan mo na hindi lahat ng sinasabi ng tao tungkol sa'yo ay dapat mong paniwalaan.

May mga taong huhusgahan ka kahit hindi ka nila lubos na kilala. May mga taong mamaliitin ka dahil hindi nila nakikita ang potensyal mo. May mga taong magsasalita tungkol sa'yo base lamang sa isang pagkakamali mo. Pero kapag alam mo ang halaga mo, hindi mo na kailangang gugulin ang buong gabi kakaisip kung bakit ganoon ang tingin nila sa'yo. Because deep inside, alam mo ang totoo.

Alam mo kung gaano ka nagsikap para makarating kung nasaan ka ngayon. Alam mo ang mga laban na tahimik mong hinarap. Alam mo ang mga gabing umiiyak ka pero bumabangon ka pa rin kinabukasan. Alam mo ang mga pagkakataong gusto mo nang sumuko pero pinili mong magpatuloy. At iyon ang mahalaga.

Hindi ibig sabihin na hindi ka na masasaktan kapag may nanakit sa'yo. Tao ka pa rin. May damdamin ka pa rin. Masasaktan ka pa rin kapag may nang-iwan, nangloko, o nanghamak sa'yo. Pero ang kaibahan, hindi ka na mananatili roon. Hindi mo na hahayaang sirain ng isang tao ang tingin mo sa sarili mo.

Dati, baka isang negatibong komento lang ang sapat para mawalan ka ng kumpiyansa. Isang rejection lang, pakiramdam mo wala ka nang halaga. Isang pagkakamali lang, iniisip mo nang failure ka na. Pero kapag alam mo ang worth mo, iba na ang mindset mo. Kapag may umalis sa buhay mo, masasaktan ka, pero hindi mo na iisipin na hindi ka karapat-dapat mahalin. Doon nagsisimula ang tunay na emotional strength.

Hindi sa pagiging matigas. Hindi sa pagpapanggap na wala kang pakialam. Kundi sa kakayahang maalala kung sino ka kahit may mga taong pilit kang pinapababa.

Tandaan mo ito: Ang halaga mo ay hindi nakabase sa dami ng taong pumapalakpak sa'yo. Hindi ito nakabase sa laman ng bank account mo. Hindi ito nakabase sa status mo sa buhay, sa itsura mo, o sa dami ng followers mo.

Your value is not something that people can give, and it is not something they can take away. Nandoon na iyon kahit walang nakakakita. Nandoon na iyon kahit hindi ka naa-appreciate. Nandoon na iyon kahit nasa proseso ka pa lang ng pag-abot sa mga pangarap mo.

Kaya huwag mong hayaang ang salita ng isang taong hindi alam ang buong kwento mo ang magdikta kung sino ka. Huwag mong hayaang ang pansamantalang kabiguan ay kumbinsihin kang wala kang kakayahan. At huwag mong hayaang ang opinyon ng iba ang maging salamin kung paano mo titingnan ang sarili mo.

Kapag alam mo ang halaga mo, hindi ka nagiging immune sa sakit. Ang pinagkaiba lang, hindi ka na madaling mabasag. Maaari kang masaktan, pero hindi ka mawawasak. Maaari kang madapa, pero hindi ka mananatiling nakahiga. Maaari kang umiyak, pero babangon ka pa rin.

Dahil alam mo na sa puso mo na mahalaga ka. Karapat-dapat ka. At ang halaga mo ay hindi kailanman mababawasan dahil lamang sa hindi ito nakita ng ibang tao.

Number 2

Ang kaligayahan mo ay responsibilidad mo,

hindi ng ibang tao

Maraming tao ang hindi namamalayan na inilalagay nila ang susi ng kanilang kaligayahan sa kamay ng ibang tao. Iniisip nila na magiging masaya sila kapag may nagmahal sa kanila, kapag napansin sila, kapag pinuri sila, o kapag binigyan sila ng halaga ng ibang tao. Pero ang problema, kapag sa ibang tao mo ibinase ang kaligayahan mo, inilalagay mo rin sa kanila ang kapangyarihang sirain ito.

Isipin mo ito. Ilang beses ka nang nasaktan dahil may taong hindi nag-reply sa message mo? Ilang beses ka nang nalungkot dahil hindi ka napili, hindi ka napansin, o hindi naibalik ang effort na ibinigay mo? Hindi naman talaga ang sitwasyon ang pinaka-masakit. Ang masakit ay yung expectation na sila ang magbibigay sa'yo ng saya na hinahanap mo.

Ang totoo, walang tao ang kayang punan ang lahat ng kakulangan na nararamdaman mo sa loob. Kahit gaano ka pa kamahal ng isang tao, darating ang panahon na magkakamali siya. May mga araw na hindi ka niya maiintindihan. May mga pagkakataon na hindi niya maibibigay ang kailangan mo. At kung doon lang nakaasa ang kaligayahan mo, bawat pagkukulang niya ay magiging dahilan ng sakit mo.

Kaya mahalagang matutunan mo na ang kaligayahan ay isang inside job. Hindi ito proyekto ng boyfriend mo, girlfriend mo, asawa mo, kaibigan mo, o kahit sino pa. Responsibilidad mo itong alagaan.

Kapag natuto kang maging masaya kahit mag-isa, ibang klase ang kapayapaan na mararamdaman mo. Hindi ibig sabihin na ayaw mo na ng kasama. Hindi ibig sabihin na hindi mo na kailangan ng pagmamahal. Ang ibig sabihin lang nito, hindi ka na desperadong humihingi ng validation para maramdaman mong may halaga ka.

Darating ka sa punto na maa-appreciate mo ang presensya ng ibang tao, pero hindi ka mawawasak kapag nawala sila. Masisiyahan ka sa pagmamahal nila, pero hindi ka magiging alipin ng kanilang approval. Magiging bonus na lang sila sa buhay mo, hindi sila ang magiging dahilan kung bakit ka nabubuhay.

Maraming tao ang naghihintay ng tamang tao para sumaya. Pero paano kung ang hinihintay mo ay hindi tao? I mean paano kung ang kailangan mo talaga ay matutunang mahalin ang sarili mo? Paano kung ang kaligayahang hinahanap mo sa iba ay matagal nang nasa loob mo, natabunan lang ng takot, insecurities, at pagdududa sa sarili?

Kapag natutunan mong pahalagahan ang sarili mo, mas magiging matatag ka. Kapag may pumuri sa'yo, matutuwa ka. Kapag walang pumansin sa'yo, okay ka pa rin. Kapag may dumating na mabuting tao sa buhay mo, magpapasalamat ka. Kapag may umalis, masasaktan ka man, pero alam mong hindi doon nagtatapos ang kwento mo.

Because at the end of the day, people will come and go. Some will stay, some will leave. Some will love you, and some will disappoint you. Pero ang isang taong makakasama mo habang buhay ay ang sarili mo.

Kaya huwag mong ibigay sa iba ang responsibilidad na pasayahin ka. Hindi nila trabaho iyon. Ang trabaho nila ay samahan ka, mahalin ka, at maging bahagi ng buhay mo. Pero ang tunay na kaligayahan mo? Nagsisimula at nagtatapos pa rin iyon sa kung paano mo tinatrato at pinahahalagahan ang sarili mo.

Kapag naunawaan mo ito, mawawala ang maraming sama ng loob, maraming frustrations, at maraming unnecessary pain. Dahil alam mo na hindi nakadepende sa ibang tao ang kapayapaan mo. At iyon ang isa sa pinakamalalaking anyo ng emotional freedom na maaari mong makamit sa buhay.

Number 3

Hindi lahat ng taong umaalis ay kawalan sa buhay mo

Isa sa pinakamahirap tanggapin sa buhay ay ang katotohanang may mga taong hindi talaga nakatakdang manatili. Kahit gaano mo sila kamahal, kahit gaano kalaki ang effort na ibinigay mo, kahit gaano karami ang pinagsamahan ninyo, may mga tao talagang darating para maging bahagi lang ng isang chapter ng buhay mo, hindi ng buong kwento.

Pero aminin natin, kapag may umalis, ang unang pakiramdam natin ay parang may nawalan tayo ng mahalagang bagay. Para bang may piraso ng buhay natin na biglang nawala. Kaya minsan pilit nating hinahabol ang mga taong malinaw nang gustong lumayo. Pinipilit nating ayusin ang mga relasyong matagal nang sira. Kumakapit tayo kahit tayo na lang ang may gustong manatili.

Ang dahilan? Madalas, hindi tayo natatakot mawalan ng tao. Natatakot tayo sa idea na magsimula ulit nang wala sila.

Nasasanay kasi tayo sa presensya ng mga tao. Nasasanay tayo sa mga good morning messages, sa mga tawanan, sa mga kwentuhan, sa pakiramdam na may kasama tayo. Kaya kapag nawala sila, hindi lang tao ang nami-miss natin. Minsan nami-miss natin ang routine, ang comfort, at ang bersyon ng sarili natin noong kasama pa natin sila. Pero habang tumatagal, may isang bagay kang mapapansin.

May mga taong umalis sa buhay mo na akala mo katapusan na ng mundo noon. Akala mo hindi ka na makakabangon. Akala mo hindi ka na magiging masaya ulit. Pero tingnan mo ang sarili mo ngayon. Buhay ka pa rin. Lumalaban ka pa rin. Ngumingiti ka pa rin. At doon mo marerealize na minsan, ang pagkawala ng isang tao ay hindi pala parusa. Minsan, proteksyon pala ito.

May mga taong umalis dahil hindi sila para sa direksyong tinatahak mo. May mga taong umalis dahil hindi nila kayang ibigay ang respeto, pagmamahal, o kapayapaang deserve mo. At may mga taong umalis dahil tapos na ang role nila sa buhay mo.

The truth is, not everyone who leaves takes something valuable from you. Sometimes, they take the stress. Sometimes, they take the confusion. Sometimes, they take the drama. At kapag wala na sila, saka mo lang mapapansin kung gaano kabigat ang dala-dala mo habang nandiyan pa sila.

May mga relasyon na akala mo blessing, pero habang tumatagal, napapansin mong puro pagod, puro luha, at puro anxiety ang naiiwan sa'yo. May mga pagkakaibigan na akala mo genuine, pero ikaw lang pala ang laging nagbibigay. May mga tao na akala mo mahal ka, pero ang totoo, mahal lang nila ang benepisyong nakukuha nila mula sa'yo.

Kapag umalis ang mga ganitong tao, natural lang na masaktan ka. Tao ka eh. Pero hindi ibig sabihin na dahil masakit, masama na agad ang nangyari. Minsan ang sakit ay bahagi ng paglaya. Parang pagbunot ng tinik. Masakit habang inaalis, pero mas makakasama kung mananatili.

At minsan, masyado tayong nakatuon sa taong nawala kaya hindi natin napapansin ang mga bagong oportunidad na dumarating. Habang nakatingin tayo sa saradong pinto, hindi natin nakikita ang mga bagong pintuang bumubukas.

May mga taong kailangang umalis para matutunan mong pahalagahan ang sarili mo. May mga taong kailangang mawala para matuklasan mong mas matatag ka pala kaysa sa inaakala mo. At may mga taong kailangang bitawan para magkaroon ng espasyo ang mga taong tunay na para sa'yo.

Hindi lahat ng pagkawala ay kawalan. Minsan, ang pagkawala ay paglilinis. Paglilinis ng maling relasyon. Paglilinis ng mga taong humahadlang sa paglago mo. Paglilinis ng mga koneksyong matagal nang ubos pero pilit mo pa ring binubuhay.

Kaya kung may taong umalis sa buhay mo, huwag mong agad isipin na talo ka. Huwag mong isipin na may kulang sa'yo kaya sila umalis. Hindi lahat ng pagtatapos ay nangangahulugang may mali sa'yo. Minsan, tapos lang talaga ang chapter. At ang maganda sa buhay, kapag may chapter na natapos, may panibago namang magsisimula.

Kaya sa halip na habulin ang mga taong piniling umalis, gamitin mo ang oras na iyon para buuin muli ang sarili mo. Para palakasin ang puso mo. Para maging mas mabuting bersyon ng sarili mo.

Dahil balang araw, lilingon ka sa mga taong akala mo hindi mo kayang mawala, at mapapangiti ka na lang dahil maiintindihan mo na kung bakit sila kinailangang umalis.

Number 4

Hindi mo kailangang manatili sa lugar

kung saan hindi ka pinahahalagahan

Ang pinakamahirap tanggapin ay kapag patuloy kang nagbibigay ng oras, effort, pagmamahal, at katapatan sa isang lugar o relasyon na matagal nang hindi nakaka-appreciate ng halaga mo.

Marami sa atin ang nananatili sa mga sitwasyong alam naman nating hindi na mabuti para sa atin. Nananatili tayo sa mga relasyong puro sakit na lang ang naibibigay. Nananatili tayo sa mga pagkakaibigang tayo na lang palagi ang nag-eeffort. Nananatili tayo sa mga lugar kung saan pakiramdam natin ay hindi tayo nakikita, hindi tayo naririnig, at hindi tayo mahalaga. Bakit? Dahil umaasa tayo.

Umaasa tayo na baka balang araw magbago sila. Baka balang araw mapansin din nila ang halaga natin. Baka balang araw masuklian din nila ang lahat ng sakripisyong ginawa natin.

Pero habang hinihintay natin ang "balang araw" na iyon, unti-unti namang nauubos ang respeto natin sa sarili.

Nakakalungkot isipin na minsan mas alam pa natin ang halaga ng ibang tao kaysa sa sarili natin. Handa tayong maghintay para sa kanila. Handa tayong umintindi sa kanila. Handa tayong patawarin sila nang paulit-ulit. Pero kapag tayo na ang nasasaktan, kapag tayo na ang napapagod, pinipilit pa rin nating manatili kahit malinaw nang hindi tayo pinahahalagahan.

Ang totoo, hindi sukatan ng pagmamahal ang pagtitiis ng walang hanggan. Hindi ibig sabihin na mabuti kang tao ay kailangan mo nang tanggapin ang lahat ng klase ng pagtrato. Hindi ibig sabihin na mahal mo ang isang tao ay kailangan mo nang isakripisyo ang dignidad mo para lang manatili siya sa buhay mo.

May mga tao kasing sanay nang nandiyan ka. Hindi dahil pinahahalagahan ka nila, kundi dahil komportable sila sa presensya mo. Nasasanay silang ikaw ang laging umiintindi, ikaw ang laging nagpapatawad, ikaw ang laging nagbibigay. At habang patuloy mong ginagawa iyon kahit hindi na tama, mas lalo nilang iniisip na okay lang ang ginagawa nila. That's the painful truth.

Kapag paulit-ulit mong tinatanggap ang pagtrato na hindi mo deserve, tinuturuan mo rin ang ibang tao kung paano ka nila dapat tratuhin. Kaya minsan, ang pinaka-matapang na desisyon ay ang umalis dahil natutunan mo nang mahalin ang sarili mo.

May mga pagkakataon sa buhay na kailangan mong lumayo dahil napakarami mo nang pakialam sa sarili mo para manatili pa sa isang lugar na sumisira sa kapayapaan mo.

At tandaan mo ito: hindi lahat ng pag-alis ay pagkawala. Minsan, ang pag-alis ay pagbalik sa sarili mong halaga. Minsan, ang pag-alis ay pagpili sa kapayapaan kaysa sa paulit-ulit na sakit. Minsan, ang pag-alis ay paraan ng Diyos para ilayo ka sa mga bagay na hindi na nakakatulong sa paglago mo.

Maraming tao ang natatakot umalis dahil pakiramdam nila magsisimula silang muli. Natatakot silang mag-isa. Natatakot silang mawalan. Pero ang hindi nila nakikita, mas nakakatakot ang manatili sa isang lugar kung saan araw-araw mong nawawala ang respeto mo sa sarili.

Ano ang silbi ng pananatili kung kapalit naman nito ang kaligayahan mo? Ano ang silbi ng pagpipilit kung bawat araw ay pakiramdam mo hindi ka sapat? Ano ang silbi ng pagkapit kung ikaw na mismo ang unti-unting nababasag? Hindi mo kailangang magmakaawa para sa respeto. Hindi mo kailangang habulin ang pagpapahalaga. Hindi mo kailangang pilitin ang isang tao na makita ang halaga mo.

Ang mga taong tunay na nagmamalasakit sa'yo ay hindi mo kailangang kumbinsihin. Makikita nila ang halaga mo. Maa-appreciate nila ang presensya mo. At hindi nila ipaparamdam sayo na pabigat ka o hindi sapat.

At kung dumating ang panahon na kailangan mong umalis sa isang lugar, relasyon, o samahan na hindi ka na pinahahalagahan, huwag mong isipin na kabiguan iyon.

Minsan, iyon ang simula ng mas magandang chapter ng buhay mo.

Because the moment you stop begging for a seat at a table where you're not valued, you give yourself the chance to find a place where you're welcomed, respected, and appreciated.

At kapag nahanap mo ang lugar na iyon, maiintindihan mo kung bakit kailangang iwan ang mga lugar na hindi marunong pahalagahan ang puso, oras, at halaga mo. Dahil ang totoo, hindi mo kailangang manatili kung saan ka tinitiis lang. Karapat-dapat kang mapunta sa lugar kung saan ikaw ay tunay na pinahahalagahan.

Number 5

Hindi mo kontrolado ang ugali ng iba,

pero kontrolado mo ang reaksyon mo

Isa sa pinakamahirap tanggapin sa buhay ay ang katotohanang hindi mo kayang kontrolin ang ibang tao. Kahit gaano ka kabait, kahit gaano ka kaunawain, kahit gaano mo pa subukang gawin ang tama, may mga tao pa ring magiging masungit sa'yo, manghuhusga sa'yo, magsasalita ng masasakit, o gagawa ng mga bagay na hindi mo gusto. At doon nagsisimula ang frustration ng maraming tao.

Gusto nating kontrolin ang lahat. Gusto nating maging mabait ang lahat sa atin. Gusto nating maintindihan tayo ng lahat. Gusto nating tratuhin tayo nang tama. Pero ang realidad, hindi ganoon gumagana ang mundo.

May mga taong galit kahit wala kang ginagawang masama. May mga taong insecure kaya naninira ng iba. May mga taong mahilig manghusga kahit hindi nila alam ang buong kwento. At may mga taong kahit anong kabutihan ang gawin mo para sa kanila, hahanap pa rin ng mali.

Kapag hindi mo ito naiintindihan, madaling masira ang araw mo. Isang masakit na komento lang, nawawala na agad ang confidence mo. Isang taong hindi nagustuhan ang ginawa mo, pakiramdam mo parang wala nang halaga ang lahat ng effort mo. Isang maliit na problema, parang pasan mo na ang buong mundo.

Pero habang tumatanda ka, may isang bagay kang unti-unting matututunan: hindi mo kontrolado ang ugali ng ibang tao, pero may kontrol ka sa kung paano ka tutugon. At malaking pagkakaiba iyon.

Hindi mo mapipigilan ang isang tao na maging bastos. Pero mapipili mong huwag maging bastos pabalik. Hindi mo mapipigilan ang isang tao na maliitin ka. Pero mapipili mong huwag paniwalaan ang sinasabi niya.

Hindi mo mapipigilan ang isang tao na magkalat ng negatibong enerhiya. Pero mapipili mong huwag hayaang pumasok iyon sa isip at puso mo.

Maraming tao ang nag-aakalang ang lakas ay nakikita sa pagsigaw, pagganti, o pakikipag-away. Pero kadalasan, ang tunay na lakas ay nakikita sa pagpipigil sa sarili.

It takes strength to stay calm when someone is trying to provoke you.

It takes maturity to walk away from an argument that leads nowhere.

At it takes wisdom to realize that not every battle deserves your energy.

May mga pagkakataon sa buhay na parang sinusubok ang pasensya mo. May katrabaho kang mahirap pakisamahan. May kamag-anak kang laging may reklamo. May mga tao sa social media na tila ba trabaho na ang mang-inis ng iba. Kung bawat isa sa kanila ay bibigyan mo ng access sa emosyon mo, mauubos ka.

Isipin mo na parang may hawak kang remote control ng buhay mo. Kapag hinayaan mong kontrolin ng ibang tao ang emosyon mo, para mo na ring ibinigay sa kanila ang remote. Sila ang nagdidikta kung kailan ka magiging masaya, malulungkot, magagalit, o mawawalan ng kumpiyansa. Pero kapag natutunan mong kontrolin ang reaksyon mo, binabawi mo ang remote na iyon.

Hindi ibig sabihin na hindi ka na masasaktan. Tao ka pa rin. Normal lang na masaktan, magalit, o madismaya. Ang pinagkaiba lang, hindi ka na basta-basta nagpapaalipin sa emosyon mo.

Nararamdaman mo ang sakit, pero hindi mo hinahayaang sirain nito ang buong araw mo.

Nararamdaman mo ang galit, pero hindi mo hinahayaang diktahan nito ang mga desisyon mo.

Nararamdaman mo ang pagkadismaya, pero hindi mo hinahayaang mawala ang direksyon mo sa buhay.

At habang ginagawa mo ito, mapapansin mong mas gumagaan ang pakiramdam mo.

Mas kaunti ang drama.

Mas kaunti ang stress.

Mas kaunti ang mga bagay na dating sobrang big deal sa'yo.

Dahil naiintindihan mo na hindi mo responsibilidad ayusin ang ugali ng lahat ng tao sa paligid mo.

Hindi mo trabaho na baguhin silang lahat.

Hindi mo trabaho na kumbinsihin ang bawat taong ayaw sa'yo.

Hindi mo trabaho na siguraduhing lahat ay sasang-ayon sa'yo.

Ang responsibilidad mo ay ang sarili mong karakter, sarili mong mindset, at sarili mong reaksyon.

Kapag natutunan mo ito, magkakaroon ka ng kapayapaan na hindi madaling maagaw ng kahit sino. Dahil kahit gaano pa kagulo ang mga tao sa paligid mo, alam mong may isang bagay na hawak mo pa rin, ang paraan kung paano ka tutugon.

At minsan, iyon lang ang kontrol na kailangan mo para manatiling matatag sa anumang sitwasyon. Ang ugali ng iba ay hindi mo hawak, pero ang susunod mong hakbang ay nasa iyo. At sa iyon ang mas mahalaga.

Number 6

Hindi lahat ng laban ay kailangang patulan

Habang tumatanda ka, isa sa pinakamahalagang aral na matututunan mo ay ito: hindi lahat ng laban ay karapat-dapat sa oras, lakas, at kapayapaan mo.

Noong bata-bata pa tayo, madalas nating iniisip na kailangan nating ipagtanggol ang sarili natin sa lahat ng pagkakataon. Kapag may nagsalita laban sa atin, kailangan nating sumagot. Kapag may nang-insulto, kailangan nating gumanti. Kapag may hindi sumang-ayon sa opinyon natin, kailangan nating patunayan na tayo ang tama. Para bang bawat argumento ay isang laban na dapat nating panalunan.

Pero habang mas marami kang nararanasan sa buhay, mas mauunawaan mo na hindi lahat ng laban ay may premyo. Minsan, kahit manalo ka sa argumento, talo ka pa rin sa pagod, stress, at pagkawala ng kapayapaan ng isip.

Ilang beses ka nang nakipagtalo sa social media? Ilang oras ang ginugol mo sa pagpapaliwanag sa isang taong sarado naman ang isip? Ilang gabi ka nang nawalan ng tulog kakaisip sa sinabi ng isang tao tungkol sa'yo? May nagbago ba talaga?

Ang mga taong nakikipagtalo ay hindi naghahanap ng katotohanan. Naghahanap lang sila ng reaksyon. Gusto nilang makita kang magalit, mairita, o mawalan ng kontrol. At kapag ibinigay mo ang reaksiyong iyon, parang ikaw na rin ang nagbigay sa kanila ng panalo.

May mga tao ring kahit anong paliwanag ang gawin mo, hindi ka pa rin nila maiintindihan dahil ayaw nilang umintindi. At ang masakit na katotohanan ay hindi mo kayang baguhin ang isip ng lahat ng tao.

Kaya ang pinakamatalinong sagot ay katahimikan dahil alam mo na hindi sulit ang enerhiya mo sa usapang walang pupuntahan.

There is a difference between being weak and being wise. Ang mahina ay nananahimik dahil takot. Ang matalino ay nananahimik dahil alam niyang hindi lahat ng bagay ay dapat paglaanan ng lakas.

Kapag may taong minamaliit ka, hindi mo kailangang patunayan ang halaga mo sa kanya. Kapag may taong ayaw sa'yo, hindi mo kailangang pilitin siyang magustuhan ka. Kapag may taong mali ang tingin sa'yo, hindi mo obligasyong baguhin ang opinyon niya.

Hindi lahat ng maling akala tungkol sa'yo ay kailangang itama.

Nakakapagod mabuhay kapag lagi mong sinusubukang kontrolin kung ano ang iniisip ng ibang tao tungkol sa'yo. Kahit gawin mo ang lahat ng tama, may mga taong may masasabi pa rin. Kahit gaano ka kabuti, may makakahanap pa rin ng mali. Kaya kung hindi mo rin naman makokontrol ang opinyon nila, bakit mo ibibigay ang kapayapaan mo para dito?

Isa sa mga senyales ng emotional maturity ay ang kakayahang pumili ng mga laban na papasukin mo. Hindi dahil kaya mong makipag-away ay gagawin mo. Hindi dahil may pagkakataon kang gumanti ay sasamantalahin mo.

Ang tunay na lakas ay ang pagpiling umalis sa argumento. Ang pagpiling huwag nang magsalita. Ang pagpiling protektahan ang kapayapaan mo kaysa protektahan ang ego mo.

At aminin natin, maraming away ang nagsisimula dahil sa pride. Gusto nating mapatunayan na tayo ang tama. Gusto nating marinig ang huling salita. Gusto nating makita ng lahat na tayo ang nanalo. Pero habang tumatanda ka, mare-realize mo that the need to always be right can become a prison. Dahil habang abala kang pinapatunayan ang sarili mo sa iba, nawawala naman ang kapayapaan mo.

Hindi lahat ng laban ay kailangang patulan. May mga laban na mas mabuting hayaan na lang ang panahon ang sumagot. May mga sitwasyon na mas mabuting lumayo kaysa lumaban. May mga tao na mas mabuting bitawan kaysa baguhin.

At may mga pagkakataon na ang pinakamagandang panalo ay yung nakauwi kang payapa, buo pa rin ang isip mo, at hindi mo hinayaang sirain ng isang maliit na argumento ang buong araw mo.

Tandaan mo ito: hindi sinusukat ang lakas ng tao sa dami ng laban na pinasok niya. Nasusukat ito sa dami ng laban na pinili niyang huwag patulan. Dahil sa buhay, ang pinaka-malakas ay yung taong marunong pumili kung alin ang dapat niyang paglaanan ng oras, enerhiya, at kapayapaan. At kapag natutunan mo iyon, marami kang stress, sama ng loob, at problema na maiiwasan dahil natutunan mo na may mga bagay na mas mahalaga kaysa manalo sa isang walang saysay na laban.

Number 7

Hindi lahat ng taong mahal mo ay mamahalin ka sa parehong paraan

Isa ito sa pinakamahirap tanggapin sa buhay. Dahil kapag mahal mo ang isang tao, natural lang na umasa kang mararamdaman mo rin mula sa kanya ang parehong pagmamahal na ibinibigay mo. Kapag todo ang effort mo, inaasahan mong mag-eeffort din siya. Kapag palagi mo siyang iniisip, umaasa kang naiisip ka rin niya. Kapag handa kang gawin ang lahat para sa kanya, umaasa kang ganoon din siya para sa'yo. Pero habang tumatagal ang buhay, matututunan mo na hindi ganoon gumagana ang mundo.

May mga taong mamahalin mo nang buong puso, pero hindi ka nila mamahalin sa parehong lalim. May mga taong handa mong unahin, pero hindi ka nila magiging priority. May mga taong gagawin mong tahanan, pero para sa kanila, isa ka lang bahagi ng kanilang paglalakbay. At doon madalas nagsisimula ang sakit.

You can be the most caring person in someone's life and still not be loved the way you deserve. At iyon ang masakit na bahagi ng katotohanan.

Maraming tao ang nauubos hindi dahil pilit nilang kinukuha ang pagmamahal mula sa taong hindi kayang ibigay iyon.

Habang lalo kang humahabol, lalo kang napapagod. Habang lalo mong pinipilit, lalo kang nasasaktan. Hanggang sa dumating ang punto na nakakalimutan mo na ang halaga mo dahil abala ka sa pagpapatunay na karapat-dapat kang mahalin. Pero ang pagmamahal ay hindi dapat ipinagmamakaawa.

Ang tunay na pagmamahal ay hindi mo kailangang habulin araw-araw. Hindi mo kailangang pilitin. Hindi mo kailangang kumbinsihin ang isang tao na pahalagahan ka.

Kapag mahal ka ng isang tao, makikita mo iyon sa consistency ng kanyang kilos. Mararamdaman mo iyon sa effort, sa respeto, sa oras na kusang ibinibigay niya. At kapag hindi niya iyon maibigay, ang ibig sabihin lang noon ay hindi siya ang tamang tao para sa pagmamahal na dala mo.

Isa sa pinakamalaking signs of maturity ay ang pagtanggap na may mga taong mamahalin mo nang totoo pero hindi magiging iyo. May mga taong mananatiling espesyal sa puso mo pero hindi magiging bahagi ng kinabukasan mo. Oo, masakit iyon. Pero mas masakit ang manatili sa isang relasyon, pagkakaibigan, o koneksyon na ikaw lang ang patuloy na nagbibigay habang unti-unti kang nauubos.

Darating ang araw na maiintindihan mo na hindi sukatan ng halaga mo ang kakayahan ng ibang tao na mahalin ka. Ang halaga mo ay hindi nababawasan dahil may isang taong hindi kayang suklian ang pagmamahal mo.

Because the right people will never make you beg for a place in their lives.

At kapag natutunan mong tanggapin na hindi lahat ng taong mahal mo ay mamahalin ka sa parehong paraan, magkakaroon ka ng kapayapaan dahil natuto kang mahalin ang sarili mo nang sapat para hindi manatili sa lugar kung saan hindi naibabalik ang pagmamahal na karapat-dapat para sa'yo.

Ang pinakamalaking anyo ng pagmamahal sa sarili ay ang pagtanggap na hindi lahat ng taong gusto mong manatili ay nakatakdang manatili. At ayos lang iyon. Dahil ang tamang tao ay hindi lamang tatanggap ng pagmamahal mo, pahahalagahan niya ito, iingatan niya ito, at ibabalik niya ito sa paraang hindi mo kailangang pagdudahan ang halaga mo kailanman.