Bakit Hindi Ka Sasaya Kahit Makamit Mo ang Pangarap Mo? By Brain Power 2177

Bakit Hindi Ka Sasaya Kahit Makamit Mo ang Pangarap Mo?

Life is either suffering or boredom. There is no middle ground.

Matindi pakinggan, 'di ba? Pero isipin mo sandali. Kapag may problema ka, gusto mo ng tahimik na buhay. Kapag tahimik na ang buhay mo, maya-maya nabobored ka naman. Kapag sobrang busy ka, gusto mo ng pahinga. Kapag nakapagpahinga ka nang matagal, naghahanap ka ulit ng challenge. Parang kahit saan ka lumingon, may kulang. Kapag may pinagdadaanan ka, gusto mong makatakas sa sakit. Kapag wala namang nangyayari sa buhay mo, parang may kakaibang pagkabagot na sumisikip sa dibdib mo.

Baka hindi talaga problema ang suffering. At baka hindi rin aksidente ang boredom. Baka pareho silang bahagi ng buhay na hindi natin maiiwasan.

Sa video na ito, pag-uusapan natin kung bakit tila umiikot ang buhay sa pagitan ng paghihirap at pagkabagot, at kung paano mo mahahanap ang kahulugan sa gitna ng dalawang ito.

Number 1

LAHAT NG TAO MAY PINAPASAN

Walang taong walang pasan. Walang taong gigising isang araw at masasabi, “Tapos na. Wala na akong problema habang-buhay.” Kahit gaano ka kayaman, kahit gaano ka kagwapo, kaganda, kasikat, o kasuccessful, may dala-dala ka pa ring laban na hindi nakikita ng ibang tao.

Minsan kasi, nasasanay tayong ikumpara ang likod ng buhay natin sa harapan ng buhay ng iba. Nakikita mo ang bagong sasakyan nila. Nakikita mo ang travel photos nila. Nakikita mo ang achievements nila. Nakikita mo ang masasayang posts nila sa social media. Pero hindi mo nakikita ang mga gabi na hindi sila makatulog. Hindi mo nakikita ang anxiety nila. Hindi mo nakikita ang pressure na pasan-pasan nila araw-araw. Hindi mo nakikita ang mga luha na pinupunasan nila kapag walang nakatingin. At dahil hindi mo iyon nakikita, naiisip mo minsan na ikaw lang ang nahihirapan. Na parang lahat ng tao ay masaya maliban sa iyo.

Pero ang totoo, lahat tayo ay may sariling laban. Magkakaiba lang ng anyo. May taong problema ang pera. May taong problema ang kalusugan. May taong problema ang pamilya. May taong problema ang relasyon. At mayroon ding mga taong nasa kanila na ang lahat ng gusto mo ngayon, pero may mga problema pa rin silang hindi nila alam kung paano sosolusyunan.

Nakakatawa nga minsan. Habang may isang tao na umiiyak dahil wala siyang trabaho, may isa namang umiiyak dahil pagod na pagod na siya sa trabahong mayroon siya.

Habang may taong desperadong makahanap ng partner, may isa namang nasa relasyon pero pakiramdam niya ay mag-isa pa rin siya.

Habang may taong nangangarap yumaman, may isa namang mayaman na pero hindi pa rin makahanap ng peace of mind.

Parang ipinapakita ng buhay na hindi talaga nawawala ang suffering.

Nagpapalit lang ito ng mukha.

At habang tumatanda ka, mas lalo mong maiintindihan ito.

Noong bata ka, akala mo siguro kapag naging adult ka na, magiging madali na ang lahat.

Akala mo kapag nakatapos ka ng pag-aaral, solve na ang problema.

Pagkatapos mong makapagtapos, may problema naman sa trabaho.

Kapag nagkaroon ng trabaho, may problema naman sa pera.

Kapag nakaipon na, may problema naman sa oras.

Kapag may oras na, may problema naman sa kalusugan.

Parang bawat level ng buhay ay may kasamang bagong challenge.

At iyon ang bagay na hindi madalas ituro sa atin.

Hindi ka nag-iipon ng buhay na walang problema.

Nagle-level up ka lang sa iba't ibang uri ng problema.

The higher you go, the heavier some responsibilities become.

At hindi naman iyon masama.

Dahil minsan, ang problema ay senyales na may bagay kang pinapahalagahan.

Kapag nasasaktan ka para sa pamilya mo, ibig sabihin mahal mo sila.

Kapag nai-stress ka sa negosyo mo, ibig sabihin may pangarap kang binubuo.

Kapag nahihirapan ka sa pag-aaral, ibig sabihin may kinabukasan kang gustong maabot.

Ang tunay na tanong ay hindi kung paano mawawala ang lahat ng paghihirap.

Dahil hindi iyon mangyayari.

Ang tunay na tanong ay: anong uri ng paghihirap ang handa mong tanggapin?

Dahil may suffering na walang direksyon.

At mayroon ding suffering na may kahulugan.

May hirap na nagdadala sa iyo palapit sa taong gusto mong maging.

Kapag nag-eehersisyo ka, masakit.

Kapag nagtitipid ka para sa pangarap mo, mahirap.

Kapag nag-aaral ka habang ang iba ay nagpapahinga, nakakapagod.

Pero ang mga sakit na iyon ay may kapalit.

May bunga.

May patutunguhan.

Samantalang mayroon ding sakit na dala ng katamaran, pagpapaliban, at takot.

At kadalasan, iyon ang mas mabigat na pasanin.

Dahil habang tumatagal, nagiging pagsisisi ito.

Kaya kapag pakiramdam mo ikaw lang ang nahihirapan, tandaan mo ito.

Lahat ng taong nakikita mo ay may bitbit na krus na hindi mo nakikita.

Lahat sila ay may laban na tahimik nilang kinakaharap.

Lahat sila ay may sugat na pilit nilang tinatakpan habang nagpapatuloy sa buhay.

Hindi ka nag-iisa.

Hindi ka espesyal pagdating sa paghihirap.

At sa kakaibang paraan, magandang balita iyon.

Dahil ibig sabihin, normal ang pinagdadaanan mo.

Normal ang mapagod.

Normal ang masaktan.

Normal ang magkaroon ng mga araw na gusto mo nang sumuko.

Parte iyon ng pagiging tao.

Ang mahalaga ay hindi kung wala kang pasan.

Ang mahalaga ay kung patuloy kang lumalakad kahit may pasan.

Number 2

ANG KAKAIBANG SAKIT NG BOREDOM

Kapag pinag-uusapan ang mga bagay na sumisira sa tao, madalas ang naiisip natin ay problema, kabiguan, heartbreak, kahirapan, o pagkawala ng mahal sa buhay.

Pero may isang kalaban na tahimik lang. Dumarating ito na parang mahinang hangin na halos hindi mo mapansin.

At ang pangalan nito ay boredom.

Sa unang tingin, parang maliit na bagay lang ito.

Parang wala namang masama sa pagiging bored.

Kung tutuusin, maraming tao pa nga ang nangangarap ng buhay na walang problema at walang stress.

Pero nakakagulat na kapag dumating na ang ganitong klaseng buhay, doon naman nagsisimulang maramdaman ng tao ang kakaibang uri ng pagod.

Hindi pisikal na pagod.

Hindi rin emosyonal na pagod.

Kundi pagod na parang may kulang sa loob mo kahit hindi mo maipaliwanag kung ano iyon.

Naranasan mo na ba iyong gigising ka sa umaga at wala ka namang mabigat na problema, pero wala ka ring excitement?

Parang normal lang ang lahat.

Gigising.

Magse-cellphone.

Kakain.

Papasok sa trabaho o papasok sa paaralan.

Uuwi.

Matutulog.

Tapos uulit na naman bukas.

At habang tumatagal, pakiramdam mo parang naka-loop ang buhay mo.

Parang paulit-ulit ang parehong eksena.

Parehong lugar.

Parehong tao.

Parehong routine.

Parehong kwento.

At kahit wala namang malaking mali, hindi mo maiwasang itanong sa sarili mo:

"Ganito na lang ba talaga?"

"May mas higit pa ba rito?"

"May inaabangan pa ba ako?"

Ito ang kakaibang sakit ng boredom.

Hindi ka nito sinasaktan nang biglaan.

Unti-unti ka nitong pinapatamlay.

Unti-unti nitong ninanakaw ang sigla mo.

Unti-unti nitong pinapatay ang curiosity mo.

At bago mo pa mapansin, hindi ka na nabubuhay nang buo.

Nag-eexist ka na lang.

Maraming tao ang akala ang problema nila ay pagod.

Pero ang totoo, bored sila.

Akala nila kailangan nila ng bakasyon.

Akala nila kailangan nila ng bagong cellphone.

Akala nila kailangan nila ng bagong relasyon.

Akala nila kailangan nila ng mas maraming pera.

Pero kahit makuha nila ang mga bagay na iyon, bumabalik pa rin ang pakiramdam ng kawalan.

Bakit?

Dahil hindi materyal na bagay ang kulang.

Kahulugan ang kulang.

Purpose ang kulang.

Challenge ang kulang.

Isa sa mga dahilan kung bakit napakahirap ng boredom ay dahil ginawa ang tao para umunlad.

May bahagi sa loob mo na gustong matuto.

May bahagi sa loob mo na gustong lumago.

May bahagi sa loob mo na gustong sumubok ng mga bagay na hindi mo pa nagagawa.

At kapag matagal mong ikinulong ang sarili mo sa parehong routine, nagsisimulang magrebelde ang isip mo.

Parang may boses sa loob mo na nagsasabing,

"May kaya ka pang gawin."

"May kaya ka pang marating."

"Huwag kang manatili rito habambuhay."

Pero imbes na pakinggan ang boses na iyon, madalas ay dinidistract natin ang sarili natin.

Kapag bored tayo, agad tayong kumukuha ng cellphone.

Magso-scroll sa Facebook.

Magso-scroll sa TikTok.

Magso-scroll sa YouTube Shorts.

Isang video.

Dalawang video.

Sampung video.

Limampung video.

At bago mo mamalayan, dalawang oras na ang lumipas.

Pero kakaiba.

Kahit ilang oras kang nanood, bored ka pa rin.

Bakit?

Because entertainment is not the same as fulfillment.

Pansamantala lang nitong pinapatahimik ang boredom.

Hindi nito nilulutas ang ugat ng problema.

Para itong pagkain kapag gutom ka.

Pero imbes na totoong pagkain, kendi lang ang kinakain mo.

Saglit kang mabubusog.

Pero maya-maya gutom ka ulit.

Ganito rin ang nangyayari sa maraming tao ngayon.

Mas connected tayo kaysa dati.

Mas marami tayong entertainment kaysa dati.

Mas marami tayong options kaysa dati.

Pero bakit parang mas marami ring nakakaramdam ng emptiness?

Dahil ang tao ay hindi nabubuhay sa entertainment alone.

Kailangan natin ng direksyon.

Kailangan natin ng growth.

Kailangan natin ng dahilan para bumangon araw-araw.

Kapag wala kang inaabangan, nagsisimulang mawalan ng kulay ang mga araw mo.

Kapag wala kang goal, parang walang patutunguhan ang mga hakbang mo.

Kapag wala kang challenge, nawawala ang excitement ng buhay.

At dito nagiging mapanganib ang boredom.

Dahil hindi lang ito tungkol sa pagkabagot.

Minsan, ito ang simula ng maraming maling desisyon.

Maraming tao ang napapasok sa toxic relationships dahil bored sila.

Maraming tao ang nalululong sa bisyo dahil bored sila.

Maraming tao ang nagsasayang ng taon ng buhay nila dahil bored sila dahil naghahanap sila ng mararamdaman.

Anything.

Kahit pansamantalang excitement lang.

Kahit alam nilang hindi ito makakabuti sa kanila.

Dahil minsan, para sa taong matagal nang bored, kahit maling excitement ay mas mabuti kaysa walang maramdaman.

At iyon ang dahilan kung bakit kailangan nating seryosohin ang boredom dahil tahimik itong kumakain sa potensyal mo.

Tahimik nitong ninanakaw ang mga taon na hindi mo na maibabalik.

Tahimik nitong pinapalitan ang mga pangarap mo ng routine.

At ang pinaka-mapait na bahagi?

Madalas hindi mo namamalayan na nangyayari na pala ito.

Isang araw, magigising ka na lang at mapapaisip:

"Saan napunta ang mga taon?"

"Kailan ako tumigil mangarap?"

"Kailan ako naging kuntento sa basta pag-survive?"

Kaya kapag nakakaramdam ka ng boredom, huwag mo agad isipin na isa itong sumpa.

Baka isa itong mensahe.

Baka sinasabi ng buhay na panahon na para gumalaw.

Panahon na para matuto ng bagong skill.

Panahon na para subukan ang matagal mo nang gustong gawin.

Panahon na para hamunin ang sarili mo.

Dahil sa maraming pagkakataon, ang boredom ay hindi senyales na walang nangyayari sa buhay mo.

Ito ay senyales na may bahagi ng pagkatao mo na gustong lumago, pero matagal nang naghihintay na mapansin mo.

Number 3

BAKIT HINDI TAYO MAKONTENTO?

Napansin mo ba kung gaano kabilis magbago ang nararamdaman natin?

May bagay na matagal mong pinangarap. Araw-araw mo itong iniisip. Pinaghihirapan mo. Pinagpupuyatan mo. Sinasabi mo pa sa sarili mo, "Kapag nakuha ko ito, magiging masaya na ako."

Tapos dumating ang araw na nakuha mo nga.

Masaya ka.

Excited ka.

Pakiramdam mo parang kumpleto na ang buhay mo.

Pero ilang araw, ilang linggo, o minsan ilang buwan lang ang lumipas, parang normal na ulit ang lahat.

Yung bagay na dati mong ipinagdarasal, naging ordinaryo na lang.

Yung dating sobrang exciting, parang bahagi na lang ng araw-araw mong routine.

At bigla kang maghahanap ulit ng panibagong gusto.

Panibagong target.

Panibagong pangarap.

Panibagong dahilan para maging excited.

At minsan, dito nagsisimula ang tanong.

"Bakit parang hindi ako makontento?"

"Bakit parang laging may kulang?"

"Bakit kahit may mga bagay na dati ko lang pinapangarap, hindi pa rin ako ganap na masaya?"

Ang totoo, bahagi ito ng pagiging tao.

Ganito talaga ang pagkakagawa sa isip natin.

Tayo ay mga nilalang na mabilis mag-adjust.

Mabilis tayong masanay.

Napakasaya mo noong una mong nakuha ang cellphone na gusto mo.

Araw-araw mo itong tinitingnan.

Inaalagaan mo.

Pinagmamalaki mo.

Pero pagkalipas ng ilang buwan, normal na lang.

Hindi na ito nagbibigay ng parehong excitement na naramdaman mo noong una.

Ganito rin sa trabaho.

Noong una mong natanggap ang trabaho na matagal mong hinintay, sobrang saya mo.

Pero kalaunan, nagiging ordinaryo na rin ang lahat.

Ganito rin sa bahay.

Sa sasakyan.

Sa pera.

Maging sa mga relasyon.

Hindi ibig sabihin na wala nang halaga ang mga ito.

Ibig sabihin lang, nasanay ka na.

What was once a dream eventually becomes your normal reality.

At kapag naging normal na ito, ang isip mo ay magsisimulang tumingin ulit sa susunod na bundok na aakyatin.

Ito ang dahilan kung bakit may mga taong nakakamit ang lahat ng akala nila ay magpapasaya sa kanila, pero may kakaiba pa ring emptiness sa loob nila.

Akala nila kapag yumaman sila, magiging sapat na.

Pagkatapos yumaman, may panibago na naman silang gustong maabot.

Akala nila kapag nabili nila ang dream house nila, magiging kuntento na sila.

Pero makalipas ang ilang panahon, may iba na naman silang hinahabol dahil ang kalikasan ng tao ay laging tumingin sa susunod.

Laging may "more."

Laging may "what's next?"

At kung hindi mo ito maiintindihan, maaari kang mahulog sa isang walang katapusang cycle ng paghahabol.

Makukuha mo ang isang bagay.

Sasaya ka nang sandali.

Masasanay ka.

Pagkatapos ay maghahanap ka ulit ng bago.

Paulit-ulit.

Parang tumatakbo ka sa treadmill.

Pagod na pagod ka na, pero pakiramdam mo hindi ka talaga nakakarating.

Maraming tao ang nabubuhay sa ganitong paraan.

Palaging naghihintay ng susunod na achievement para sumaya.

Palaging naghihintay ng susunod na promotion.

Palaging naghihintay ng susunod na sahod.

Palaging naghihintay ng susunod na milestone.

At walang masama sa pagkakaroon ng goals.

Ang problema ay kapag ginawa mong kondisyon ang kaligayahan mo.

Kapag sinabi mo sa sarili mo, "Magiging masaya lang ako kapag..."

Magiging masaya lang ako kapag may pera na ako.

Magiging masaya lang ako kapag may bahay na ako.

Magiging masaya lang ako kapag successful na ako.

Magiging masaya lang ako kapag nakuha ko na ang gusto ko.

Dahil kapag ganito ang mindset mo, palagi mong inililipat ang kaligayahan sa hinaharap.

At habang palagi mo itong inililipat, palagi rin itong lumalayo.

Parang horizon na habang nilalapitan mo, lalo ring umaatras.

Kaya minsan, kailangan mong huminto at magtanong sa sarili mo.

Paano kung hindi kulang ang buhay mo?

Paano kung nasanay ka lang sa mga biyayang mayroon ka?

Paano kung ang mga bagay na hindi mo na pinapansin ngayon ay siya mismong mga bagay na ipinagdarasal mo noon?

Isipin mo iyon.

May panahon na pinangarap mo lang kung nasaan ka ngayon.

May panahon na ipinagdasal mo lang ang mga bagay na hawak mo ngayon.

May panahon na akala mo magiging masaya ka kapag nakamit mo ang mga ito.

Pero dahil nasanay ka na, hindi mo na nakikita ang halaga nila.

At dito pumapasok ang gratitude.

Dahil ang contentment ay hindi nanggagaling sa pagkakaroon ng lahat.

Nanggagaling ito sa kakayahang pahalagahan ang mayroon ka habang patuloy ka pa ring lumalago.

Hindi mo kailangang tumigil mangarap.

Hindi mo kailangang mawalan ng ambisyon.

Hindi mo kailangang sumuko sa mga pangarap mo.

Pero kailangan mong matutunang maging grateful habang nasa biyahe.

Dahil kung hindi, kahit maabot mo ang pinakamataas mong pangarap, may posibilidad na maramdaman mo pa rin ang parehong kakulangan na nararamdaman mo ngayon.

Ang problema kasi ay hindi palaging nasa labas.

Minsan, nasa paraan ng pagtingin natin sa buhay.

At kapag natutunan mong pahalagahan ang kasalukuyan habang hinahabol mo ang hinaharap, doon mo mauunawaan ang isang mahalagang katotohanan:

Hindi ka talaga magiging kuntento dahil kumpleto na ang lahat.

Nagiging kuntento ka kapag natutunan mong makita ang halaga ng kung anong mayroon ka ngayon, kahit marami ka pang gustong marating bukas.

Number 4

ANG TUNAY NA LABAN NG BUHAY

Lumaki tayo na parang may isang pangako ang mundo sa atin.

Na balang araw, darating din ang panahon na magiging masaya tayo palagi.

Kapag nakapagtapos ka, magiging masaya ka.

Kapag may magandang trabaho ka, magiging masaya ka.

Kapag yumaman ka, magiging masaya ka.

Kapag nakita mo na ang tamang tao para sa iyo, magiging masaya ka.

At dahil dito, marami sa atin ang ginugugol ang buong buhay sa paghahabol ng isang estado ng permanent happiness.

Isang buhay na walang stress.

Walang sakit.

Walang problema.

Walang disappointment.

Pero habang tumatagal, napapansin mo na parang may mali sa pangakong iyon.

Dahil kahit makuha mo ang isang bagay na matagal mo nang hinihiling, hindi rin naman nagtatagal ang saya.

May saya, oo.

Pero pansamantala lang.

Pagkatapos ng ilang araw, ilang linggo, o buwan, babalik ka ulit sa normal.

Maghahanap ka na naman ng susunod na goal.

Susunod na achievement.

Susunod na dahilan para maging excited.

At dito nagsisimulang magtanong ang marami.

"Kung ganito lang pala, ano ba talaga ang hinahabol ko?"

Dahil minsan, hindi ka naman talaga naghahanap ng kaligayahan.

Ang hinahanap mo ay dahilan.

A reason to wake up in the morning.

A reason to keep going even when life gets hard.

A reason to endure the things that hurt.

Isipin mo ito.

Kung ang isang tao ay papipiliin sa pagitan ng dalawang buhay, alin kaya ang pipiliin niya?

Isang buhay na walang problema pero wala ring kahulugan.

O isang buhay na puno ng pagsubok pero may malinaw na dahilan kung bakit siya bumabangon araw-araw?

Karamihan sa tao, kapag pinag-isipan nang mabuti, pipiliin ang pangalawa.

Dahil hindi lang happiness ang kailangan ng tao.

Kailangan din natin ng purpose.

Kailangan natin ng dahilan para maramdaman na may saysay ang lahat ng ginagawa natin.

Tingnan mo ang isang magulang.

Gigising nang maaga.

Matutulog nang gabi na.

Pagod.

Stress.

Minsan kulang pa ang tulog.

Pero bakit niya ginagawa?

Dahil may dahilan.

May mga anak siyang mahal.

At ang pagmamahal na iyon ang nagbibigay ng kahulugan sa lahat ng sakripisyo.

Tingnan mo ang isang estudyante na nagpupuyat para sa exam.

Nahihirapan siya.

Inaantok.

Pagod na pagod.

Pero nagtitiis siya dahil may pangarap siyang gustong maabot.

Tingnan mo ang isang negosyanteng ilang beses nang nalugi.

Maraming gabi ng pag-aalala.

Maraming beses na gusto nang sumuko.

Pero bumabangon pa rin.

Bakit?

Dahil may vision siyang nakikita na hindi pa nakikita ng iba.

Kapag may dahilan ka, nagiging iba ang tingin mo sa paghihirap.

Hindi nawawala ang sakit.

Pero nagiging bearable ito.

Nagiging worth it ito.

At iyon ang bagay na madalas hindi naiintindihan ng maraming tao.

Akala nila ang sikreto ng masayang buhay ay alisin ang lahat ng problema.

Pero ang totoo, imposible iyon.

Ang mas mahalagang tanong ay kung may sapat kang dahilan para harapin ang mga problemang iyon.

Because suffering without meaning feels unbearable.

But suffering with purpose becomes a sacrifice.

At may malaking pagkakaiba ang dalawa.

Kapag hindi mo alam kung bakit ka nahihirapan, bawat araw ay parang parusa.

Pero kapag alam mo kung bakit mo ginagawa ang isang bagay, kahit gaano kahirap, kaya mong magpatuloy.

Kaya nga may mga taong kayang magtrabaho nang 12 oras para sa pangarap nila pero hindi kayang magtrabaho ng 8 oras sa trabahong ayaw nila.

Pareho namang pagod.

Pareho namang oras ang ginugol.

Pero magkaiba ang kahulugan.

At ang kahulugan ang nagbabago sa lahat.

Minsan hindi naman tayo talagang pagod sa trabaho.

Pagod tayo sa pakiramdam na wala itong direksyon.

Hindi tayo pagod sa hirap.

Pagod tayo sa pakiramdam na parang walang patutunguhan ang lahat.

Dahil ang tao ay hindi lang nabubuhay sa comfort.

Nabubuhay tayo sa kahulugan.

Sa pakiramdam na may dahilan ang ating mga sakripisyo.

May dahilan ang ating mga luha.

May dahilan ang ating mga pagkabigo.

May dahilan ang ating mga sugat.

At kapag natagpuan mo ang dahilan na iyon, may kakaibang nangyayari.

Hindi nagiging mas madali ang buhay.

Hindi biglang nawawala ang problema.

Hindi ka nagiging immune sa sakit.

Pero nagiging mas matatag ka.

Mas lumalakas ka.

Mas nagiging handa kang harapin ang kahit anong ibato ng buhay.

Dahil alam mong may dahilan kung bakit ka nagpapatuloy.

Ang tunay na laban ng buhay ay hindi ang paghahanap ng paraan para maging masaya bawat segundo.

Hindi ang paghahanap ng buhay na walang stress.

Hindi ang pagtakas sa lahat ng uri ng paghihirap.

Ang tunay na laban ay hanapin ang isang bagay na mas mahalaga kaysa sa comfort mo.

Isang bagay na mas mahalaga kaysa sa takot mo.

Isang bagay na mas mahalaga kaysa sa pansamantalang saya.

Dahil kapag mayroon ka niyan, magkakaroon ka rin ng lakas na harapin ang mga araw na mabigat.

At kapag dumating ang mga araw na gusto mo nang sumuko, ang purpose na iyon ang hahawak sa iyo dahil sa wakas, alam mo na kung bakit mo ito tinitiis.

Number 5

ANG BOREDOM BILANG SENYALES

Kapag pinag-uusapan ang boredom, kadalasan negatibo agad ang tingin natin dito.

Ayaw natin mabored.

Ayaw natin ng mga sandaling parang walang nangyayari.

Ayaw natin ng katahimikan.

Kaya kapag may ilang minuto tayong walang ginagawa, agad tayong kumukuha ng cellphone.

Magso-scroll.

Manonood ng videos.

Maghahanap ng kahit anong pwedeng magbigay ng distraction.

Parang naging automatic na reaksyon na natin iyon.

The moment boredom appears, we immediately try to escape it.

Pero paano kung mali ang pagtingin natin sa boredom?

Paano kung hindi ito isang problema na kailangang takasan?

Paano kung isa itong mensahe na kailangan mong pakinggan?

Isipin mo ito.

Noong bata ka, madalas kang mabored.

At ano ang ginagawa mo?

Nag-iimbento ka ng laro.

Nagiging creative ka.

Gumagawa ka ng mga bagay na hindi mo naman ginagawa kapag abala ka.

Sa madaling salita, marami sa mga magagandang ideya sa buhay ay ipinanganak mula sa boredom.

Dahil kapag wala nang ibang bagay na umaagaw sa atensyon mo, napipilitan kang harapin ang sarili mong isip.

At doon nagsisimula ang mga importanteng tanong.

Ano ba talaga ang gusto ko?

Masaya pa ba ako sa ginagawa ko?

May direksyon pa ba ang buhay ko?

Ano ang susunod kong hakbang?

Ang problema ngayon, bihira na tayong mabigyan ng pagkakataong marinig ang mga tanong na iyon dahil nilulunod natin sila sa endless entertainment.

Sa bawat pagkakataong nakakaramdam tayo ng boredom, agad natin itong pinapatay sa pamamagitan ng notifications, videos, games, at social media.

At dahil doon, nawawala ang pagkakataon nating makinig sa sarili natin.

Minsan, ang boredom ay parang ilaw sa dashboard ng sasakyan.

Hindi ito ang problema.

Isa lamang itong warning sign.

May gusto itong ipaalam sa iyo.

Kapag matagal ka nang nabobored sa trabaho mo, baka may bahagi ng pagkatao mo na naghahanap ng growth.

Kapag pakiramdam mo paulit-ulit na lang ang bawat araw, baka dahil may potensyal sa loob mo na gustong gumalaw.

May pangarap na matagal nang nakatengga.

May talento na matagal nang hindi nagagamit.

May bersyon ng sarili mo na gustong lumabas pero lagi mong pinapatahimik.

At ang boredom ang paraan ng isip mo para sabihin na may kulang.

Hindi sa materyal na bagay.

Hindi sa entertainment.

Kundi sa kahulugan.

Dahil ang tao ay hindi lang nabubuhay para kumain, matulog, at magtrabaho.

May mas malalim na pangangailangan ang puso natin.

Gusto nating maramdaman na may silbi tayo.

Na may direksyon tayo.

Na may dahilan kung bakit tayo gumigising araw-araw.

At kapag nawawala iyon, kadalasang boredom ang unang lumalabas.

Napansin mo ba?

May mga tao na buong araw nakatutok sa cellphone pero bored pa rin.

Nakakanood ng sampung video pero parang walang gana.

Nakakapaglaro ng ilang oras pero hindi pa rin fulfilled.

Nakakapag-scroll nang walang tigil pero pakiramdam nila ay may kulang pa rin.

Bakit?

Dahil ang boredom ay hindi laging kakulangan ng entertainment.

Minsan, kakulangan ito ng purpose.

At magkaibang bagay ang dalawa.

You can be entertained and still feel empty.

You can be busy and still feel lost.

You can have a full schedule and still feel that something is missing.

Kaya minsan, imbes na takasan agad ang boredom, subukan mong tanungin ito.

Ano ba ang gusto nitong sabihin sa akin?

Bakit ko ito nararamdaman?

May bahagi ba ng buhay ko na matagal ko nang pinababayaan?

May pangarap ba akong isinantabi dahil natakot akong subukan?

May kakayahan ba akong hindi ko ginagamit?

May bagay ba akong gustong matutunan pero lagi kong ipinagpapaliban?

Dahil kadalasan, nasa likod ng boredom ang isang panawagan para sa pagbabago.

Hindi komportable ang pakiramdam na iyon.

Pero hindi rin komportable ang paglago.

Kapag natututo ka ng bagong skill, mahirap.

Kapag nagsisimula ka ng bagong project, nakakatakot.

Kapag lumalabas ka sa comfort zone mo, nakakakaba.

Pero doon din nagsisimula ang excitement.

Doon nagsisimula ang pakiramdam na buhay ka.

Ang totoo, maraming tao ang hindi naghihirap dahil sa problema.

Naghihirap sila dahil matagal na silang nakatigil.

Parehong routine.

Parehong takbo ng araw.

Parehong kwento taon-taon.

At kahit ligtas sila, unti-unti naman silang nawawalan ng sigla.

Dahil ang tao ay parang halaman.

Hindi sapat na buhay ka lang.

Kailangan mo ring lumago.

Kapag tumigil ang paglago, nagsisimulang maramdaman ang pagkabulok ng loob.

At madalas, boredom ang unang senyales nito.

Kaya sa susunod na mabored ka, huwag mo agad isipin na may mali.

Huwag mo agad takasan ang pakiramdam.

Baka may sinusubukan itong ituro sa iyo.

Baka sinasabi nitong panahon na para matuto ng bago.

Panahon na para habulin ang pangarap na matagal mo nang ipinagpapaliban.

Panahon na para hamunin ang sarili mo.

Panahon na para gumawa ng bagay na nagbibigay ng tunay na kahulugan sa buhay mo.

Dahil minsan, ang boredom ay hindi dulo ng isang bagay.

Minsan, ito ang simula.

Ang simula ng isang bagong direksyon.

Ang simula ng isang bagong bersyon ng sarili mo.

At kung pakikinggan mo ito sa halip na takasan, baka matuklasan mo na ang boredom ay hindi pala kaaway.

Isa pala itong tahimik na guro na nagtutulak sa iyo para maging higit pa sa kung sino ka ngayon.

SEGMENT 7: PILIIN ANG IYONG HIRAP

Kung may isang katotohanan na ayaw tanggapin ng karamihan, ito iyon: hindi mo maiiwasan ang hirap sa buhay.

Kahit anong gawin mo.

Kahit gaano ka katalino.

Kahit gaano ka kayaman.

Kahit gaano ka kaswerte.

Darating at darating ang mga pagkakataong mahihirapan ka.

At dito nagkakamali ang maraming tao.

Akala nila ang sikreto ng masayang buhay ay ang pag-iwas sa lahat ng uri ng paghihirap.

Kaya iniiwasan nila ang mahihirap na usapan.

Iniiwasan nila ang responsibilidad.

Iniiwasan nila ang risk.

Iniiwasan nila ang disiplina.

Iniiwasan nila ang mga bagay na uncomfortable.

Pero ang hindi nila napapansin, habang tumatakbo sila palayo sa isang uri ng hirap, papalapit naman sila sa ibang uri ng hirap.

Dahil ang buhay ay parang may sariling batas.

You don't get to choose whether you suffer or not.

You only get to choose what you will suffer for.

Halimbawa, ayaw mong mag-ehersisyo dahil mahirap.

Nakakapagod gumising nang maaga.

Nakakapagod magbuhat.

Nakakapagod tumakbo.

Pero pagkatapos ng ilang taon, maaaring maranasan mo naman ang hirap ng mahinang kalusugan.

Ang hirap ng madaling hingalin.

Ang hirap ng katawan na hindi mo na maasahan.

Ang hirap ng mga sakit na puwedeng naiwasan sana.

Pareho silang mahirap.

Magkaiba lang ng timing.

Ayaw mong mag-ipon dahil gusto mong i-enjoy ang pera mo ngayon.

At totoo naman, masarap gumastos.

Masarap bumili ng gusto.

Masarap maramdaman na may reward ka sa sarili mo.

Pero may kasama rin itong kapalit.

Kapag dumating ang emergency at wala kang naitabi, ibang klase rin ang hirap na mararamdaman mo.

Ang stress.

Ang kaba.

Ang pakiramdam na wala kang mahugot kapag kailangan mo na.

Mahirap mag-ipon.

Pero mahirap din ang mabuhay na walang ipon.

Pili ka lang kung aling hirap ang gusto mo.

Ganoon din sa mga pangarap.

Maraming tao ang gustong maging successful.

Gustong magkaroon ng magandang buhay.

Gustong maabot ang mga pangarap nila.

Pero kakaunti ang handang tiisin ang proseso.

Dahil ang proseso ay boring minsan.

Paulit-ulit.

Nakakapagod.

Minsan wala ka pang nakikitang resulta.

Minsan pakiramdam mo parang walang nangyayari.

At iyon ang hirap na iniiwasan ng karamihan.

Pero ang hindi nila nakikita, may isa pang hirap na naghihintay sa kabilang dulo.

Ang hirap ng pagsisisi.

At kung tutuusin, mas mabigat dalhin ang pagsisisi kaysa pagod.

Dahil ang pagod nawawala.

Pero ang pagsisisi, minsan habambuhay mong bitbit.

Kaya saan ka man tumingin, may kapalit na hirap.

May presyo ang bawat desisyon.

May presyo ang bawat landas.

Sa huli, ang buhay ay hindi tungkol sa paghahanap ng pinakamadaling daan.

Dahil madalas, ang pinakamadaling daan ngayon ang nagiging pinakamahirap na daan bukas.

At ang pinakamahirap na daan ngayon ang madalas nagiging pinakamagandang desisyon sa hinaharap.

Kaya kung pipili ka rin lang ng hirap, piliin mo ang hirap na magpapalakas sa iyo.

Piliin mo ang hirap na maglalapit sa iyo sa mga pangarap mo.

Piliin mo ang hirap na kapag binalikan mo balang araw, masasabi mong, "Oo, mahirap iyon. Pero worth it."

Dahil hindi mo kontrolado kung magkakaroon ka ng sakit, pagod, o paghihirap sa buhay.

Pero kontrolado mo kung anong dahilan ang nakatali sa paghihirap na iyon.

At iyon lang ang pagkakaiba ng isang buhay na puno ng pagsisisi at isang buhay na puno ng kahulugan.