Bakit Hindi Ka Dapat Matakot sa Sasabihin ng Ibang Tao By Brain Power 2177

Bakit Hindi Ka Dapat Matakot sa Sasabihin ng Ibang Tao

BAKIT WALANG HALAGA ANG KARAMIHAN SA MGA OPINYON NG TAO?

Alam mo ba na isa sa pinakamalaking pagkakamali ng maraming tao ay ang pagbibigay ng sobrang halaga sa opinyon ng iba?

May mga taong hindi matuloy ang negosyo dahil sa opinyon ng kapitbahay.

May mga taong hindi makapag-post ng content dahil sa opinyon ng mga bashers.

May mga taong hindi makapagpalit ng trabaho, hindi makapagsimula ng pangarap, at hindi makapagbago ng buhay dahil takot sila sa sasabihin ng ibang tao.

Pero ito ang tanong ko sa 'yo:

Bakit mo bibigyan ng halaga ang opinyon ng taong hindi naman nabubuhay sa buhay mo?

Bakit mo pakikinggan ang payo ng taong wala namang resulta na gusto mong makuha?

At bakit mo hahayaang kontrolin ng opinyon ng iba ang direksyon ng buhay mo?

Sa video na ito, pag-uusapan natin kung bakit karamihan sa mga opinyon ng tao ay walang halaga at bakit kailangan mong maging maingat kung kanino ka nakikinig.

Simulan natin.

NUMBER 1

DAHIL LIBRE ANG OPINYON

Isa sa mga dahilan kung bakit hindi mo dapat agad binibigyan ng sobrang halaga ang opinyon ng ibang tao ay dahil libre lang itong ibigay. Walang bayad ang magsalita. Walang bayad ang manghusga. Walang bayad ang magsabi ng, "Hindi mo kaya." Walang bayad ang tumawa sa pangarap mo. Walang bayad ang mag-iwan ng negatibong komento sa social media. Sa panahon ngayon, mas naging madali pa nga itong gawin dahil ilang segundo lang ang kailangan para magkaroon ng opinyon ang isang tao tungkol sa buhay mo.

Isipin mo ito. Kapag may nagsimula ng negosyo, may mga taong magsasabing, "Lugi ka diyan." Kapag may gustong maging content creator, may magsasabing, "Walang pera diyan." Kapag may gustong mag-abroad, may magsasabing, "Sayang lang ang oras mo." Kapag may gustong magbago ng buhay, may magsasabing, "Hindi naman magtatagal 'yan." Napakadaling magsabi ng mga bagay na ito dahil hindi naman sila ang maglalabas ng puhunan, hindi sila ang magpupuyat, at hindi sila ang haharap sa mga pagsubok kapag nagsimula ka na.

Ang nakakatawa, kadalasan ang pinakamalakas magbigay ng opinyon ay hindi naman iyong mga taong may karanasan. Minsan mas matapang pang magsalita ang taong hindi pa nasusubukan ang isang bagay. Kapag tinanong mo kung nakapag-negosyo na ba sila, hindi pa. Kapag tinanong mo kung naging content creator na ba sila, hindi pa rin. Kapag tinanong mo kung nasubukan na ba nilang gawin ang bagay na kinokontra nila, madalas hindi rin. Kaya minsan kailangan mong tanungin ang sarili mo: Bakit ko pakikinggan ang opinyon ng taong hindi naman dumaan sa landas na gusto kong tahakin?

Parang basketball lang iyan. Napansin mo ba na kapag nanonood ka ng laro, ang pinakamalakas sumigaw ng instructions ay kadalasang nasa audience? Sila ang nagsasabing dapat pumasa, dapat tumira, dapat ganito ang ginawa, dapat ganyan ang ginawa. Pero sila iyong komportableng nakaupo lang sa gilid. Samantalang ang mga taong nasa court, sila ang nakakaranas ng pressure, pagod, at hirap ng laro. Madaling magsalita kapag wala ka sa loob ng laban. Madaling magbigay ng opinyon kapag wala kang inilalagay na risk.

Ganito rin sa totoong buhay. Maraming tao ang may opinyon tungkol sa negosyo pero hindi pa nakapagbenta ng kahit isang produkto. Maraming may opinyon tungkol sa relasyon pero hindi maayos ang sarili nilang relasyon. Maraming may opinyon tungkol sa pagyaman pero hirap silang pamahalaan ang sarili nilang pera. Ang punto ko lang ay hindi lahat ng opinyon ay may parehong timbang. Because not all opinions are created equal. May opinyon na galing sa karanasan. May opinyon na galing sa mga pagkakamaling natutunan. May opinyon na galing sa tunay na karunungan. Pero mayroon ding opinyon na galing lang sa haka-haka, takot, o personal na paniniwala.

Maraming pangarap ang namatay dahil pinaniwala ng mga tao ang sarili nila sa opinyon ng iba. Maraming tao ang nagbibigay ng opinyon dahil wala silang inilalagay na risk. Kapag sinabi nilang huwag mong gawin at nagtagumpay ka, wala mawawala sa kanila. Kapag sinabi nilang gawin mo at pumalpak ka, hindi rin sila ang sasalo ng consequences. Ikaw pa rin. Ikaw ang gagastos. Ikaw ang magpapagod. Ikaw ang masasaktan kapag nagkamali. At ikaw rin ang magsisisi kapag hindi mo sinubukan.

Kaya mahalagang maintindihan mo ang isang simpleng katotohanan. Ang taong nagbibigay ng opinyon ay hindi awtomatikong nangangahulugang alam niya ang kanyang sinasabi. Dahil libre ang opinyon, napakadaling mamigay nito. Pero ang tunay na may halaga ay karanasan. Resulta. Karunungan. At katotohanan.

Tandaan mo ito: ang opinyon ay libre. Ngunit ang mga pangarap na hindi mo tinuloy dahil sa maling opinyon ng ibang tao ay maaaring maging isa sa pinakamahal na pagkakamali ng buong buhay mo.

NUMBER 2

DAHIL KARAMIHAN AY NAGSASALITA

MULA SA SARILI NILANG LIMITASYON

Kapag may nagsabi sa'yo na, "Hindi mo kaya," madalas hindi iyon pagsusuri sa kakayahan mo. Repleksyon iyon ng kung ano ang tingin nila sa sarili nila. Kapag may nagsabi na, "Masyadong mahirap 'yan," ang totoo, mahirap iyon para sa kanila. At dahil hindi nila nakikita ang sarili nilang nagtatagumpay sa bagay na iyon, ipinapalagay nilang ganoon din ang mangyayari sa'yo.

Napansin mo ba kung paano gumagana ang takot? Kapag natatakot ang isang tao, gusto niyang paniwalaan na tama ang kanyang takot. Kaya kapag may ibang taong gustong gawin ang bagay na hindi niya nagawang subukan, minsan hindi niya sinasadyang hilahin ito pababa dahil gusto niyang mapatunayan na tama ang naging desisyon niyang huwag sumubok.

Halimbawa, may taong gustong magsimula ng negosyo. Sasabihin ng iba, "Delikado 'yan. Maraming nalulugi diyan." Totoo naman na may nalulugi. Pero kapag sinuri mo ang nagsasalita, malalaman mong hindi naman siya nagtayo ng negosyo. Natatakot lang siyang mawalan ng pera kaya ipinapalagay niyang dapat matakot ka rin. Ang limitasyon niya ay nagiging limitasyon mo kapag pinaniwalaan mo ang kanyang opinyon.

Ganito rin sa mga pangarap. Kapag sinabi mong gusto mong maging successful, yumaman, magkaroon ng malaking audience, o gumawa ng isang bagay na kakaiba, may mga taong agad magsasabi na napakataas ng pangarap mo. Pero ang tanong, mataas ba talaga ang pangarap mo, o maliit lang ang tingin nila sa kanilang sarili? Dahil may mga taong buong buhay nilang ikinulong ang sarili nila sa comfort zone. At kapag nakakita sila ng isang taong gustong lumabas doon, parang nagiging banta iyon sa paraan ng kanilang pag-iisip.

Ang pinakamalaking kalaban ng isang pangarap ay ang mga taong matagal nang sumuko sa sarili nilang mga pangarap. Dahil kapag sumuko na ang isang tao, mas madali para sa kanya na paniwalaing imposible ang isang bagay kaysa amining hindi lang niya ito ipinaglaban nang sapat.

Isipin mo ang isang taong ilang beses nang nabigo sa relasyon. Kapag nakita niyang masaya ka at puno ng pag-asa, maaari niyang sabihin, "Lahat ng relasyon nauuwi rin sa sakit." Pero hindi ibig sabihin na totoo iyon para sa lahat. Iyon lang ang naging karanasan niya. Ang problema, maraming tao ang ginagawang universal truth ang personal nilang experience. Dahil nasaktan sila, iniisip nilang masasaktan ka rin. Dahil nabigo sila, iniisip nilang mabibigo ka rin.

The reality is, people often see the world through the lens of their own experiences. Nakikita nila ang mundo base sa kanilang mga takot, sugat, pagkatalo, at limitasyon. Kaya kapag nakikinig ka sa opinyon ng ibang tao, mahalagang tanungin mo ang sarili mo: Ito ba ay katotohanan, o repleksyon lamang ito ng kanilang personal na karanasan?

May isang kasabihan na nagsasabing, "People can only give what they have." Kung puno ng pag-asa ang isang tao, pag-asa ang ibibigay niya. Kung puno siya ng lakas ng loob, lakas ng loob ang maibabahagi niya. Pero kung puno siya ng takot, duda, at negatibong pananaw, iyon din ang ipapasa niya sa iba dahil iyon ang laman ng kanyang isip.

Kaya sa susunod na may magsabi sa'yo ng, "Hindi mo kaya," huwag agad itong tanggapin bilang katotohanan. Baka sinusukat lang nila ang sarili nilang limitasyon. At malaking pagkakamali kung hahayaan mong ang hangganan ng kanilang paniniwala ang maging hangganan rin ng magiging buhay mo.

NUMBER 3

DAHIL HINDI SILA

ANG NAGBABAYAD NG PRESYO

Napakadaling magbigay ng payo kapag wala kang taya. Napakadaling magsabi ng, "Huwag mo nang ituloy 'yan," kapag hindi ikaw ang may pangarap. Napakadaling magsabi ng, "Masyadong risky 'yan," kapag hindi ikaw ang haharap sa posibilidad ng tagumpay o kabiguan. Sa madaling salita, marami ang may opinyon dahil wala naman silang kailangang isakripisyo.

Iyan ang nakakalimutan ng maraming tao. Ang mga nagbibigay ng opinyon ay madalas wala namang pananagutan sa magiging resulta. Kapag tama sila, sasabihin nilang, "Sabi ko na nga ba." Kapag mali sila, magpapatuloy lang sila sa buhay nila na parang walang nangyari. Pero ikaw? Ikaw ang magdadala ng epekto ng desisyong ginawa mo. Ikaw ang mabubuhay kasama ng consequences nito.

Isipin mo ang isang simpleng tanong: Kapag sinunod ko ang payo ng taong ito at pumalpak ang buhay ko, sasagutin ba niya ang naging kapalit? Babayaran ba niya ang mga nawalang oportunidad? Ibabalik ba niya ang mga taon na nasayang? Aakuin ba niya ang mga pagsisising mararamdaman ko? Siyempre hindi.

The truth is, advice is cheap when you're not the one carrying the burden. Madaling magsabi ng "play safe" kapag hindi ikaw ang may malaking pangarap. Madaling magsabi ng "huwag mong subukan" kapag hindi ikaw ang makikinabang kung sakaling magtagumpay. At dahil wala silang nakatayang oras, pera, emosyon, o kinabukasan, wala rin silang parehong antas ng commitment sa desisyong iyon.

Kaya kapag tumitingin ka sa opinyon ng ibang tao, tanungin mo kung ano ang nakataya sa kanila. Dahil kadalasan, wala. Samantalang sa'yo, maaaring buong kinabukasan mo ang nakasalalay.

Hindi naman ibig sabihin nito na huwag ka nang makinig sa kahit sino. May mga payo na napakahalaga. May mga taong tunay na nagmamalasakit at may sapat na karanasan para gabayan ka. Pero kahit ganoon, tandaan mo pa rin na ikaw ang huling pipirma sa desisyon. Ikaw ang hahawak ng manibela. Ikaw ang sasalo sa resulta.

Maraming tao ang namumuhay ngayon na puno ng regret dahil hinayaan nilang ang takot at opinyon ng ibang tao ang magdikta sa kanilang mga desisyon. Takot silang mabigo kaya hindi sila sumubok. Takot silang husgahan kaya hindi sila kumilos. Takot silang mapahiya kaya hindi nila sinundan ang gusto talaga nilang gawin.

At habang lumilipas ang panahon, unti-unti nilang napagtatanto ang isang masakit na katotohanan: ang mga taong pinakinggan nila noon ay matagal nang nakalimot sa kanilang mga opinyon. Pero sila, araw-araw pa ring nabubuhay kasama ang mga oportunidad na pinalampas nila.

Kaya sa susunod na may magsabi sa'yo kung ano ang dapat mong gawin sa buhay mo, tandaan mo ito. Makinig ka. Pag-isipan mo. Timbangin mo ang kanilang sinasabi. Pero huwag mong kalimutang tanungin ang sarili mo: Kapag naging mali ang desisyong ito, sino ang magbabayad ng presyo?

Kung ang sagot ay ikaw, kung ikaw ang sasalo ng hirap, kung ikaw ang mabubuhay sa resulta, kung ikaw ang magdadala ng tagumpay o kabiguan, kung gayon huwag mong hayaang ang opinyon ng ibang tao ang magkaroon ng mas malaking boses kaysa sa sarili mong pagpapasya.

Dahil hindi sila ang magbabayad ng presyo.

Ikaw. At dahil ikaw ang magbabayad ng presyo, dapat ikaw rin ang may pinakamalaking karapatang magdesisyon kung paano mo gustong mabuhay ang buhay mo.

NUMBER 4

DAHIL KARAMIHAN

AY WALANG RESULTANG MAIPAPAKITA

Isa sa pinakamalaking pagkakamali na ginagawa ng maraming tao ay ang pagtrato sa lahat ng opinyon na parang pare-pareho ang halaga. Kapag may nagsalita, nakikinig sila. Kapag may nagbigay ng payo, pinapaniwalaan nila. Kapag may kumontra sa plano nila, agad silang nagdududa sa sarili nila. Pero ang tanong ay ito: bakit mo bibigyan ng parehong timbang ang opinyon ng dalawang taong magkaiba ang resulta sa buhay?

Kung gusto mong yumaman, kanino ka makikinig? Sa taong buong buhay nang hirap sa pera pero maraming opinyon tungkol sa negosyo? O sa taong napatunayan nang kaya niyang gumawa ng kayamanan? Kung gusto mong maging mahusay sa isang bagay, kanino ka makikinig? Sa taong hindi pa ito nagagawa o sa taong ilang taon nang ginagawa ito nang matagumpay?

Mukhang simpleng tanong, pero nakakagulat kung gaano karaming tao ang hindi ito napapansin. Madalas, pareho nilang pinapakinggan ang lahat. Isang eksperto at isang tambay sa comment section. Isang taong may dekadang karanasan at isang taong puro hula lang. Para bang pareho silang may kredibilidad. The reality is, results matter.

Hindi ibig sabihin na tama palagi ang taong matagumpay, at hindi rin ibig sabihin na mali palagi ang taong hindi pa nagtatagumpay. Pero kung pag-uusapan natin kung sino ang mas may karapatang magsalita tungkol sa isang bagay, natural na mas may bigat ang salita ng taong may napatunayan na.

Kapag sasakay ka ng eroplano, mas gugustuhin mo bang ang piloto ay isang taong maraming opinyon tungkol sa paglipad o isang taong may libu-libong oras na karanasan sa cockpit? Kapag ooperahan ka, gugustuhin mo bang ang doktor ay maraming teorya lang o may mahabang rekord ng matagumpay na operasyon? Siyempre doon ka sa may resulta.

Nakakatawa lang na kapag usapang buhay, pangarap, negosyo, at tagumpay, bigla nating nakakalimutan ang prinsipyong iyon. Bigla nating binibigyan ng sobrang halaga ang opinyon ng mga taong wala namang ebidensyang maipapakita na gumagana ang kanilang sinasabi.

Minsan may taong magsasabi sa'yo, "Hindi ka yayaman diyan." Pero tingnan mo muna ang buhay niya. May naipakita ba siyang paraan para yumaman? May resulta ba siyang puwedeng ituro? O baka naman inuulit lang niya ang mga bagay na narinig niya rin sa ibang tao?

May mga taong eksperto sa pagbibigay ng payo tungkol sa negosyo pero hindi pa nakapagpatakbo ng negosyo. May mga taong eksperto sa relasyon pero hindi maayos ang sarili nilang relasyon. May mga taong eksperto sa disiplina pero hindi nila kayang disiplinahin ang sarili nila. At ang problema, maraming tao ang nakatingin lang sa kumpiyansa ng nagsasalita. Tandaan mo ito: confidence is not competence.

Hindi porket malakas magsalita ang isang tao ay alam na niya ang kanyang sinasabi. Hindi porket marami siyang followers ay tama na siya. Hindi porket marami siyang sinasabi ay marami na siyang alam. Sa panahon ngayon, madaling magmukhang eksperto. Isang camera lang, isang social media account, at kaunting kumpiyansa, puwede ka nang magbigay ng opinyon sa buong mundo.

Hindi naman ito pagiging mapanghusga. Ito ay pagiging matalino sa pagpili kung sino ang pakikinggan. Dahil ang buhay ay masyadong maikli para sundin ang payo ng mga taong hindi alam kung saan sila pupunta.

May kasabihan na nagsasabing, "Never take advice from someone you wouldn't trade places with." Ang ibig sabihin lang ay suriin mo kung ang resulta ng kanilang buhay ay may mga bagay na gusto mong makuha. Kung wala, bakit mo hahayaang sila ang magdikta ng mga desisyon mo?

Hindi lahat ng opinyon ay dapat balewalain. Pero hindi rin lahat ng opinyon ay dapat pahalagahan. Ang problema ng maraming tao ay masyado silang naaapektuhan ng mga salita ng mga taong wala namang napatunayan. Isang negatibong komento lang, nawawalan na sila ng lakas ng loob. Isang opinyon lang ng maling tao, napapalitan na ang direksyon ng kanilang buhay.

Kaya sa susunod na may magsabi sa'yo ng, "Hindi mo kaya," tanungin mo muna: Ano ang resulta ng buhay niya? Ano ang napatunayan niya? May dahilan ba para pagkatiwalaan ko ang kanyang opinyon?

Dahil sa mundong puno ng ingay, ang dapat mong pakinggan ay ang mga taong may resulta na nagpapatunay na alam nila ang kanilang sinasabi. Sapagkat ang opinyon na walang ebidensya ay opinyon lamang. Pero ang opinyon na sinusuportahan ng tunay na resulta ay may bigat na mahirap balewalain.

NUMBER 5

DAHIL EMOSYON ANG PINANGGAGALINGAN

NG MARAMING OPINYON

Kapag ang isang tao ay nagsasalita mula sa katotohanan, sinusubukan niyang tingnan ang mga bagay nang malinaw. Pero kapag emosyon ang namamayani, iba ang nangyayari. Ang sinasabi niya ay nagiging produkto ng kanyang galit, takot, inggit, pagkadismaya, insecurities, o personal na karanasan. Sa madaling salita, inilalarawan niya kung ano ang nararamdaman niya.

Napansin mo ba kung paano nagbabago ang pananaw ng isang tao depende sa kanyang emosyon? Kapag masaya siya, parang posible ang lahat. Kapag galit siya, parang lahat ay mali. Kapag nasaktan siya, parang wala nang mapagkakatiwalaan. Kapag natatakot siya, parang lahat ay delikado.

Ganito rin sa mga opinyon.

Halimbawa, may isang taong ilang beses nang nabigo sa negosyo. Dahil sa sakit ng kanyang mga naranasan, maaari niyang sabihin, "Huwag ka nang magnegosyo. Malulugi ka lang." Pero ang tanong, katotohanan ba iyon? O emosyon lamang na dala ng kanyang pagkatalo?

May isang taong nasaktan sa relasyon. Dahil doon, maaari niyang sabihin, "Wala nang matinong tao ngayon." Pero totoo ba iyon? O bunga lang iyon ng sugat na hindi pa naghihilom?

May isang taong sumubok mangarap at nabigo. Kaya kapag nakakita siya ng ibang taong nangangarap, sasabihin niya, "Huwag ka nang umasa. Masasaktan ka lang." Pero baka inilalarawan lang niya ang sakit na hanggang ngayon ay dala-dala pa rin niya.

The problem is, many people mistake emotions for facts.

Dahil malakas ang emosyon, nagmumukhang totoo ang lahat ng sinasabi nito. Kapag galit ang isang tao, kumbinsido siyang tama siya. Kapag natatakot ang isang tao, kumbinsido siyang may panganib sa bawat sulok. Kapag naiinggit ang isang tao, hahanap siya ng dahilan para maliitin ang tagumpay ng iba. At kapag hindi mo ito napansin, maaari mong isipin na ang kanilang opinyon ay objective at makatotohanan, kahit sa totoo lang ay emosyon lamang ang nagsasalita.

Ito ang dahilan kung bakit kapag may taong umaangat sa buhay, biglang dumarami ang critics. Dahil ang tagumpay ng isang tao ay minsang nagpapaalala sa iba ng mga bagay na hindi nila nagawa.

Kapag may nakita silang content creator na lumalaki ang audience, may magsasabing, "Sinwerte lang iyan."

Kapag may nakita silang negosyanteng yumaman, may magsasabing, "May koneksyon kasi iyan."

Kapag may nakita silang taong nagtagumpay matapos ang maraming taon ng pagsisikap, may magsasabing, "Madali lang naman para sa kanya."

Pero kung susuriin mo nang mabuti, hindi ito pagsusuri sa tagumpay ng taong iyon. Reaksyon ito ng emosyon ng nagsasalita. Dahil mas madaling sabihin na sinwerte ang iba kaysa amining hindi mo ginawa ang parehong sakripisyo.

Minsan naman takot ang pinagmumulan ng opinyon. May mga taong buong buhay na naglaro nang safe. Hindi sila sumubok. Hindi sila nangahas. Hindi sila lumabas sa comfort zone nila. Kaya kapag may nakita silang taong handang mag-risk para sa kanyang pangarap, agad nilang sasabihin, "Huwag mong gawin iyan. Delikado."

Dahil natatakot silang gawin iyon para sa sarili nila.

Ang masakit, maraming pangarap ang namamatay dahil pinakinggan ng mga tao ang opinyon ng mga taong nagsasalita mula sa takot. At kapag paulit-ulit mong naririnig ang takot ng ibang tao, unti-unti mo itong pinaniniwalaan bilang sarili mong takot.

Kaya mahalagang matutunan mong paghiwalayin ang katotohanan at emosyon.

Kapag may nagsabi sa'yo ng isang bagay, tanungin mo kung saan ito nanggaling.

Galing ba ito sa karanasan nIla?

Galing ba ito sa karunungan?

Galing ba ito sa ebidensya?

O galing ba ito sa galit, takot, inggit, at pagkadismaya?

Dahil magkaibang-magkaiba ang mga iyon.

Hindi lahat ng opinyon ay maling pakinggan. Pero hindi rin lahat ng opinyon ay dapat paniwalaan. Ang isang tao na puno ng emosyon ay maaaring magsalita nang may matinding kumpiyansa, ngunit ang kumpiyansa ay hindi awtomatikong nangangahulugang tama siya.

Kaya tandaan mo ito: maraming tao ang hindi nagsasabi kung ano ang totoo. Maraming tao ang nagsasabi lamang kung ano ang kanilang nararamdaman. At kung hindi mo ito mauunawaan, maaari mong hayaan ang galit nila na maging galit mo, ang takot nila na maging takot mo, at ang limitasyon nila na maging limitasyon mo.

Pero kapag natutunan mong makita ang pagkakaiba ng emosyon at katotohanan, mas magiging malaya ka. Hindi ka na basta-bastang matitinag ng negatibong opinyon. Hindi ka na agad magdududa sa sarili mo dahil lamang may ibang taong nagdududa. At mas madali mong makikilala kung aling mga boses ang dapat mong pakinggan at kung aling mga boses ang dapat mo nang hayaan na dumaan lamang parang hangin.

NUMBER 6

DAHIL HINDI ALAM NG MGA TAO

ANG BUONG KWENTO

Nakikita nila ang isang bahagi ng buhay mo, pero iniisip nilang alam na nila ang kabuuan. Nakikita nila ang isang eksena, pero akala nila alam na nila ang buong pelikula.

Ito ang problema sa maraming opinyon. Mabilis silang nabubuo kahit kulang ang impormasyon.

Halimbawa, may nakita silang isang post mo sa social media. Sa loob ng ilang segundo, may opinyon na agad sila tungkol sa pagkatao mo. May nakita silang isang desisyon na ginawa mo, at pakiramdam nila alam na nila kung bakit mo iyon ginawa. May narinig silang isang kwento tungkol sa'yo, at parang eksperto na sila sa buong buhay mo.

Pero ang hindi nila alam ay may mga bagay na hindi nakikita ng camera. May mga laban na tahimik mong nilalabanan. May mga problema na hindi mo ikinukwento. May mga sakripisyo na walang nakasaksi. At may mga dahilan sa likod ng mga desisyon mo na ikaw lang ang tunay na nakakaalam.

Madalas nating nakakalimutan na ang nakikita natin sa ibang tao ay napakaliit na bahagi lamang ng kanilang realidad. Para itong pagtingin sa isang malaking libro pero isang pahina lang ang nabasa mo. Isipin mo kung gaano ka-tanga kung magbibigay ka agad ng review sa isang libro na hindi mo pa naman natatapos basahin. Pero iyan mismo ang ginagawa ng maraming tao sa buhay ng iba.

May nakitang negosyante na matagumpay at agad nilang sinabi, "Sinwerte lang iyan." Ang hindi nila nakita ay ang mga taon ng kabiguan bago dumating ang tagumpay. Hindi nila nakita ang mga gabing walang tulog. Hindi nila nakita ang mga pagkakataong gusto na nitong sumuko. Nakita nila ang bunga, pero hindi nila nakita ang ugat.

Ganito rin kapag may taong humusga sa isang pagkakamali mo. Nakita nila ang pagkakamali, pero hindi nila nakita ang pressure na dinadala mo noong mga panahong iyon. Hindi nila nakita ang impormasyon na mayroon ka noong kailangan mong magdesisyon. Hindi nila nakita ang sitwasyon mula sa perspektibo mo. Kaya napakadaling sabihin ng mga tao na, "Kung ako iyan, ganito ang gagawin ko." Pero ang totoo, hindi sila ikaw. Hindi nila dala ang mga pinagdadaanan mo. Hindi nila alam ang lahat ng detalye.

The truth is, people judge from the outside while you live from the inside.

Nakikita nila ang resulta. Ikaw ang nakaranas ng proseso.

Nakikita nila ang desisyon. Ikaw ang nakakaalam ng dahilan.

Nakikita nila ang pagkakamali. Ikaw ang nakakaalam ng mga pangyayaring humantong doon.

At dahil hindi nila alam ang buong kwento, madalas hindi rin kumpleto ang kanilang opinyon.

Minsan nga, hindi masama ang intensyon ng mga tao. Talagang kulang lang sila sa impormasyon. Ang problema, ang kumpiyansa ng isang tao ay hindi laging katumbas ng kanyang kaalaman. May mga taong kaunti lang ang alam pero napakalakas magsalita. At kung hindi ka maingat, baka paniwalaan mo ang opinyon nila na para bang galing ito sa buong katotohanan.

Kaya sa tuwing may naririnig kang opinyon tungkol sa buhay mo, tandaan mo ito: walang ibang tao ang may parehong antas ng kaalaman tungkol sa sitwasyon mo gaya ng mayroon ka. Ibig sabihin nito, dapat mong timbangin ang mga opinyon base sa kung gaano talaga nila nauunawaan ang iyong sitwasyon.

Dahil may malaking pagkakaiba ang payo ng taong alam ang buong kwento at ang opinyon ng taong nakakita lamang ng isang maliit na bahagi nito.

Maraming tao ang huhusga sa buhay mo gamit ang ilang minutong obserbasyon, samantalang ikaw ang nabuhay sa bawat araw ng kwentong iyon. Maraming tao ang magkakaroon ng opinyon base sa isang pangyayari, habang ikaw ang nakakaalam ng daan-daang pangyayaring humantong doon.

Kaya huwag mong hayaang sirain ng opinyon ng mga taong hindi alam ang buong kwento ang kumpiyansa mo sa sarili mo. Dahil ang pinakamalaking problema ng kanilang opinyon ay kulang ang alam nila.

At kapag kulang ang impormasyon, malaki ang posibilidad na mali rin ang magiging konklusyon. Kaya bago mo bigyan ng bigat ang opinyon ng iba, tanungin mo muna ang sarili mo: Alam ba talaga nila ang buong kwento? O nakatingin lang sila sa isang pahina at inaakalang nabasa na nila ang buong libro?

NUMBER 7

ANG BUHAY MO AY RESPONSIBILIDAD MO

Matapos mong marinig ang lahat ng opinyon, lahat ng payo, lahat ng papuri, at lahat ng kritisismo, may isang katotohanan na hindi kailanman magbabago: ang buhay mo ay responsibilidad mo.

Sa dulo ng lahat, ikaw pa rin ang mamumuhay sa mga desisyong gagawin mo.

Ito ang bagay na madalas nakakalimutan ng maraming tao. Masyado silang abala sa pag-iwas sa paghusga ng iba kaya nakakalimutan nilang sila rin ang magdadala ng resulta ng kanilang mga pinili. Takot silang mapahiya kaya hindi sila kumikilos. Takot silang mapuna kaya hindi nila sinusubukan. Takot silang mabigo sa harap ng ibang tao kaya mas pinipili nilang manatili sa lugar kung saan sila komportable.

Pero habang sinusubukan mong iwasan ang opinyon ng iba, may isa kang bagay na hindi maiiwasan: ang realidad ng sarili mong buhay.

Dahil darating ang araw na gigising ka at haharap ka sa salamin. At sa oras na iyon, hindi mo makakasama ang lahat ng taong pinilit mong pasayahin. Hindi mo makakasama ang lahat ng taong kinatakutan mong husgahan ka. Ang kaharap mo ay ang sarili mo. At ang tanong ay, "Masaya ba ako sa mga naging desisyon ko?"

Napakaraming tao ang nabubuhay ayon sa kagustuhan ng iba. Pinili nila ang kursong hindi nila gusto dahil iyon ang gusto ng ibang tao. Pinili nila ang trabahong hindi nila mahal dahil iyon ang inaasahan sa kanila. Pinili nila ang buhay na ligtas pero hindi masaya dahil natatakot silang ma-criticize.

At sa loob ng maraming taon, iniisip nilang tama ang ginagawa nila dahil wala namang kumokontra. Wala namang tumatawa. Wala namang pumupuna.

Pero may isang problema.

Tahimik nga ang mga tao sa paligid nila, pero maingay naman ang pagsisisi sa loob nila.

Dahil ang pagsisisi ay may kakaibang ugali. Hindi ito laging dumarating agad. Hinihintay nitong lumipas ang sampu, dalawampu, o tatlumpung taon bago ito kumatok sa isip mo. At kapag dumating ito, isa lang ang tanong na madalas nitong dalhin:

"Paano kaya kung sinubukan ko?"

Paano kaya kung hindi ako natakot?

Paano kaya kung hindi ko pinakinggan ang mga taong nagsabing hindi ko kaya?

Paano kaya kung nagtiwala ako sa sarili ko?

At iyan ang isa sa pinakamabigat na tanong na maaaring dalhin ng isang tao hanggang sa pagtanda. The pain of failure is real, but the pain of regret often lasts longer.

Masakit ang mabigo. Walang gustong mabigo. Walang gustong mapahiya. Walang gustong magkamali. Pero ang kabiguan ay may kakayahang magturo. May kakayahan itong palakasin ka. May kakayahan itong ihanda ka para sa susunod na pagkakataon.

Ang pagsisisi ay iba.

Dahil wala kang matutunan sa pagkakataong hindi mo man lang sinubukan.

Wala kang makukuhang aral sa pangarap na agad mong isinuko.

Wala kang maaalalang tagumpay o pagkatalo sa laban na hindi mo pinasok.

Kaya kapag gumagawa ka ng mga desisyon sa buhay, makinig ka sa payo. Makinig ka sa mga taong may karanasan. Makinig ka sa mga taong tunay na nagmamalasakit sa'yo. Ngunit huwag mong ibigay sa kanila ang responsibilidad na dapat ay sa'yo.

Dahil payo lang ang kaya nilang ibigay.

Ikaw pa rin ang pipili.

Ikaw pa rin ang gagalaw.

Ikaw pa rin ang sasalo ng resulta.

Kaya huwag mong ipahiram sa iba ang manibela ng buhay mo. Makinig ka, matuto ka, at tumanggap ka ng payo. Pero sa dulo ng lahat, tandaan mo na ang direksyon ng buhay mo ay responsibilidad mo.

At dahil responsibilidad mo ito, siguraduhin mong ang mga desisyong ginagawa mo ay hindi nakabatay sa takot sa opinyon ng iba, kundi sa uri ng buhay na gusto mong balang araw ay ipagpasalamat mong pinili mo.