7 Bagay na Hindi Mo Dapat Ikahiya By Brain Power 2177

7 Bagay na Hindi Mo Dapat Ikahiya

May mga bagay sa buhay na minsan ikinahihiya natin kahit wala naman talagang dapat ikahiya. Dahil sa opinyon ng ibang tao, nagiging mabigat ang mga bagay na normal lang naman pagdaanan bilang tao. Ang totoo, hindi lahat ng mabagal ay kabiguan, hindi lahat ng pagkakamali ay dahilan para yumuko, at hindi lahat ng pinagdadaanan mo ay dapat mong itago.

Kung may mga pagkakataong kinuwestyon mo ang sarili mo dahil pakiramdam mo nahuhuli ka, kulang ka, o iba ka sa karamihan, para sa iyo ang mensaheng ito. Narito ang __ bagay na hindi mo dapat ikahiya, anuman ang sabihin ng ibang tao.

Number 1

Hindi mo dapat ikahiya ang trabaho mo basta marangal

Sa panahon ngayon, parang naging sukatan na ng halaga ng isang tao ang title ng trabaho niya. Kapag narinig ng iba na manager ka, engineer, doktor, o may mataas na posisyon, mabilis kang nirerespeto. Pero kapag ordinaryong empleyado ka lang, construction worker, janitor, delivery rider, tindero, factory worker, cashier, o anumang trabahong hindi masyadong napapansin ng lipunan, may mga pagkakataong parang gusto mong umiwas sa usapan dahil natatakot kang husgahan.

Pero isipin mo ito. Ang trabaho mo ba ay marangal? Kumakain ka ba ng pagkain na pinaghirapan mo? Nagbabayad ka ba ng mga gastusin gamit ang perang malinis mong kinita? May natutulungan ka bang pamilya sa bawat araw na pumapasok ka sa trabaho? Kung oo ang sagot mo, bakit ka mahihiya?

Mas kahanga-hanga ang taong pagod na pagod sa maghapong trabaho kaysa sa taong maraming sinasabi pero walang ginagawa. Hindi lahat ng bayani ay nakasuot ng amerikana at nagtatrabaho sa opisina. May mga bayani ring nakabilad sa araw, nakatayo nang ilang oras, bumibiyahe nang malayo, at nagtitiis ng pagod para lang may maiuwi sa kanilang pamilya.

Minsan, ang dahilan kung bakit nahihiya ang isang tao sa trabaho niya ay dahil ikinukumpara niya ang sarili niya sa nakikita niya sa social media. Nakikita mo ang mga taong nagtatravel, bumibili ng mamahaling gamit, at tila napakaganda ng buhay. Pero ang hindi mo nakikita ay ang mga sakripisyo, utang, problema, at mga laban na tinatago rin nila sa likod ng camera. Comparison is a thief of joy. Kapag lagi mong tinitingnan ang buhay ng iba, makakalimutan mong pahalagahan ang sarili mong mga tagumpay.

Walang maliit na trabaho. Ang maliit ay ang pagtingin ng tao sa trabaho ng iba. Isipin mo kung mawawala ang mga manggagawa, drayber, magsasaka, tindera, utility workers, security guards, at iba pang ordinaryong empleyado. Tatakbo ba nang maayos ang lipunan? Hindi. Maraming trabahong hindi sikat pero napakahalaga.

At tandaan mo ito: hindi ka dapat mahiya sa kung nasaan ka ngayon. Ang trabaho mo ngayon ay hindi nangangahulugang doon ka na habambuhay. Maaaring ito ang simula pa lang ng mas malaking pangarap. Maraming matagumpay na tao ang nagsimula sa mga trabahong minamaliit noon ng iba. Ngunit dahil hindi sila sumuko at hindi nila ikinahiya ang kanilang pinanggalingan, nakarating sila sa mas mataas na antas ng buhay.

Kaya sa susunod na may magtanong sa iyo kung ano ang trabaho mo, huwag mong ibaba ang ulo mo. Huwag kang magsalita nang parang humihingi ng paumanhin. Sabihin mo ito nang may kumpiyansa. Dahil bawat araw na nagtatrabaho ka nang marangal, bawat pawis na pumapatak sa katawan mo, at bawat perang iniuuwi mo nang malinis, patunay iyon na lumalaban ka sa buhay. Napakalaking karangalan na kumikita ka sa tamang paraan.

Your job does not define your worth as a person. Ang tunay na sukatan ng pagkatao mo ay ang integridad, sipag, at puso na dala mo sa bawat araw. Kaya huwag mong ikahiya ang trabaho mo. Ipagmalaki mo ito. Dahil marangal ang taong lumalaban para sa kanyang pangarap at para sa mga taong mahal niya.

Number 2

Hindi mo dapat ikahiya kung wala ka pang pera ngayon

Isa sa pinakamabigat na pakiramdam na maaaring maranasan ng isang tao ay ang pakiramdam na napag-iiwanan siya dahil sa kakulangan ng pera. Kapag nakikita mo ang mga kaibigan mo na nakakabili ng gusto nila, nakakapag-travel, nakakapagpatayo ng bahay, o tila ang bilis ng pag-unlad sa buhay, madaling pumasok sa isip mo ang tanong na, "Ano bang mali sa akin?" Minsan pa nga, umaabot sa puntong nahihiya ka nang makipagkita sa ibang tao dahil pakiramdam mo wala ka pang maipagmamalaki.

Pero gusto kong tandaan mo ito: ang pagiging walang pera sa ngayon ay hindi nangangahulugang wala kang halaga bilang tao.

Magkaiba ang bank account at personal worth. Ang laman ng bulsa mo ay maaaring magbago anumang oras, pero ang karakter, sipag, disiplina, at determinasyon mo ay mga bagay na hindi kayang sukatin ng pera. Maraming tao ang may pera ngayon pero walang kapayapaan ng isip. Marami ring mayaman sa materyal na bagay ngunit baon naman sa problema, takot, at kalungkutan.

Ang pinakamalaking pagkakamali natin ay ang paghusga sa sarili natin base sa kasalukuyang estado ng ating buhay. Dahil wala kang pera ngayon, iniisip mong wala ka nang pag-asa. Dahil hirap ka ngayon, iniisip mong habang-buhay ka nang mananatili sa sitwasyong iyan. Pero ang buhay ay may mga season. May season ng pagtatanim at may season ng pag-aani. Hindi ka nahuhuli. Nasa proseso ka pa lang.

Ang problema kasi sa panahon ngayon, gusto nating makita agad ang resulta. We live in a world of instant gratification. Gusto natin kapag nagsimula tayo ngayon, may tagumpay agad bukas. Kapag hindi nangyari iyon, pakiramdam natin failure na tayo. Pero ang mga pinakamagagandang bagay sa buhay ay kadalasang nangangailangan ng oras.

Isipin mo ang isang puno. Hindi mo nakikita ang ugat nito habang lumalalim sa ilalim ng lupa. Sa mata ng ibang tao, parang walang nangyayari. Pero sa ilalim, may mahalagang proseso na nagaganap. At kapag dumating ang tamang panahon, saka ito lalago at mamumunga. Ganiyan din ang buhay mo.

Maaaring hindi pa nakikita ng iba ang progreso mo. Maaaring hindi pa nakikita ng mundo ang mga sakripisyo mo, ang overtime na ginagawa mo, ang mga gabing puyat ka kakaisip kung paano makakaahon, o ang mga pagkakataong pinili mong magtiis para lang may maipon kahit kaunti. Pero hindi ibig sabihin na walang nangyayari. Every small step matters.

Ang bawat araw na hindi ka sumusuko ay progreso. Ang bawat pagkakamaling natututunan mo ay progreso. Ang bawat bagong kaalaman na natatamo mo ay progreso. Kahit hindi pa ito nakikita sa pera, nag-iipon ka na ng karanasan, karunungan, at tibay ng loob na magiging pundasyon ng tagumpay mo balang araw.

At huwag mong hayaang ang social media ang maging sukatan ng buhay mo. Nakikita mo ang highlights ng buhay ng iba, pero hindi mo nakikita ang kanilang behind-the-scenes. Hindi mo alam kung ilang taon silang naghirap bago makarating doon. Hindi mo alam kung ilang beses silang umiyak, nabigo, o muntik nang sumuko.

Kaya tigilan mong ikumpara ang chapter 1 ng buhay mo sa chapter 10 ng ibang tao.

May sarili kang timeline.

May sarili kang laban.

May sarili kang kwento.

Kung wala ka pang pera ngayon pero lumalaban ka nang marangal, nagsisikap kang matuto, at hindi ka sumusuko sa mga hamon ng buhay, mas malayo na ang narating mo kaysa sa iniisip mo. Dahil ang tunay na kahihiyan ay ang sumuko sa sarili mong pangarap dahil lang mabagal ang progreso.

Kaya huwag mong ikahiya ang sitwasyon mo ngayon. Hindi ito ang katapusan ng kwento mo. Isa lamang itong pahina sa mas malaking aklat ng buhay mo. At kung patuloy kang kikilos, matututo, at maniniwala sa sarili mo, darating din ang araw na lilingon ka sa panahong ito at masasabi mo:

"Wala akong pera noon, pero hindi ako sumuko. At iyon ang dahilan kung bakit narating ko ang kinaroroonan ko ngayon."

Number 3

Hindi mo dapat ikahiya ang paghingi ng tulong

Maraming tao ang nahihirapang humingi ng tulong kahit hirap na hirap na sila. Ngumingiti sila sa harap ng ibang tao, pero sa loob, halos hindi na nila alam kung paano haharapin ang susunod na araw. Dinadala nila ang lahat ng problema nang mag-isa dahil ayaw nilang maging pabigat, ayaw nilang makitang mahina, o baka natatakot silang mahusgahan.

Pero ang totoo, walang taong nabubuhay nang mag-isa.

Lahat tayo, sa isang punto ng buhay, nangangailangan ng tulong ng ibang tao. Mula noong ipinanganak tayo, may mga taong nag-alaga sa atin, nagturo sa atin, gumabay sa atin, at tumulong sa atin para makarating kung nasaan tayo ngayon. Kaya bakit kapag tayo naman ang nangangailangan, parang nahihiya tayong umamin?

Minsan kasi, napagkakamalan natin ang pagiging matatag sa pagiging tahimik. Akala natin kapag hindi tayo nagsasalita tungkol sa mga pinagdadaanan natin, mas malakas tayo. Akala natin kapag tayo lang ang lumulutas ng lahat ng problema natin, mas kahanga-hanga tayo. Pero hindi ganoon ang tunay na lakas.

Ang tunay na lakas ay ang kakayahang aminin na hindi mo kaya ang lahat.

Ang tunay na tapang ay hindi ang pagtatago ng sugat. Ang tunay na tapang ay ang pagsasabi ng totoong sitwasyon mo.

Because sometimes, healing begins the moment you stop pretending that you're okay.

Maraming tao ang nalulunod dahil hindi sila humingi ng tulong. Tahimik silang lumalaban hanggang sa maubos ang kanilang lakas. Iniisip nila na kailangan nilang solusyunan ang lahat nang mag-isa. Pero ang buhay ay hindi competition kung sino ang pinakamatagal magtiis.

Hindi mo kailangang pasanin ang buong mundo sa balikat mo.

Hindi mo kailangang magpanggap na kaya mo pa kung alam mong unti-unti ka nang bumibigay.

Kapag humingi ka ng tulong, ibig sabihin, sapat ang pagmamahal mo sa sarili mo para kilalanin ang limitasyon mo. Ibig sabihin, handa kang gumawa ng paraan para makaahon kaysa hayaang lunurin ka ng problema.

At isipin mo rin ito. Ilang beses ka nang tumulong sa ibang tao? Ilang beses ka nang nakinig sa problema ng kaibigan mo? Ilang beses ka nang nagbigay ng oras, payo, o suporta sa isang taong nangangailangan?

Malamang marami na. At ginawa mo iyon dahil mahalaga sila sa iyo. Ganoon din ang tingin ng mga taong tunay na nagmamalasakit sa iyo. Hindi ka pabigat dahil humingi ka ng tulong. Hindi ka nakakahiya dahil may pinagdadaanan ka. Hindi nababawasan ang halaga mo dahil kailangan mo ng suporta.

Sa katunayan, kadalasan mas lumalalim pa ang relasyon ng mga tao kapag natututo silang maging totoo sa isa't isa. Kapag ibinababa mo ang mga pader na matagal mong itinayo, doon nagsisimulang pumasok ang pag-unawa, pagmamahal, at suporta na matagal mo nang kailangan.

At kung sakaling may mga taong manghusga sa iyo dahil humingi ka ng tulong, tandaan mo ito: hindi lahat ng opinyon ay dapat mong paniwalaan. Ang taong pinagtatawanan ang sugat ng iba ay kadalasang hindi pa natututong harapin ang sarili niyang sugat.

Kaya huwag mong ikahiya ang paghingi ng tulong.

Kung nalilito ka, humingi ka ng gabay. Kung napapagod ka, humingi ka ng suporta. Kung hindi mo na alam ang gagawin, humingi ka ng payo. Kung mabigat na mabigat na ang dinadala mo, humanap ka ng taong mapagkakatiwalaan at magsalita. Hindi ka ginawa para dalhin ang lahat nang mag-isa.

Number 4

Hindi mo dapat ikahiya kung wala ka pang nararating sa edad mo

Isa ito sa mga pinakamabigat na pressure na nararanasan ng maraming tao ngayon. Habang tumatanda ka, parang mas lumalakas ang boses ng mundo na nagsasabing dapat may naipundar ka na, dapat may sariling bahay ka na, dapat may negosyo ka na, dapat mataas na ang posisyon mo, at dapat "successful" ka na ayon sa standards ng ibang tao.

At kapag nakita mo ang mga kaedad mo na tila ang bilis ng pag-asenso, madaling maramdaman na nahuhuli ka na.

Minsan habang nag-i-scroll ka sa social media, makakakita ka ng kaibigan na bagong kasal. Yung isa naman, may bagong kotse. Yung isa, nakapagpatayo na ng bahay. Yung iba, parang ang ganda ng career at buhay. Habang ikaw, nandiyan pa rin, sinusubukang pagtagpuin ang mga gastusin, naghahanap ng direksyon, o pilit na binubuo ang sarili mong pangarap.

At doon nagsisimulang pumasok ang tanong na masakit marinig sa sarili mong isip.

"Ano bang ginagawa ko sa buhay ko?"

"Bakit parang lahat umaabante maliban sa akin?"

"Bakit sa edad kong ito, parang wala pa rin akong maipagmamalaki?"

Pero gusto kong maintindihan mo ang isang bagay. Hindi karera ang buhay. Hindi ito paligsahan kung sino ang unang yumaman, unang nag-asawa, unang nagkaroon ng bahay, o unang naging matagumpay. Dahil kung karera ang buhay, iisa sana ang finish line ng lahat. Pero hindi ganoon ang realidad.

May kanya-kanya tayong pinagdadaanan.

May kanya-kanya tayong laban.

May kanya-kanya tayong timeline.

Ang hindi nakikita ng ibang tao ay ang mga kwento sa likod ng bawat buhay. May mga taong maagang nagtagumpay dahil mas marami silang oportunidad. May mga taong kinailangang unahin ang pamilya bago ang sariling pangarap. May mga taong nagkaroon ng mga pagsubok na hindi kailanman nakita ng publiko. May mga taong ilang beses bumagsak bago muling makatayo.

Kaya huwag mong ikumpara ang buhay mo sa buhay ng iba dahil hindi mo alam ang buong kwento nila. Comparison will always make you feel inadequate. Kapag lagi mong sinusukat ang sarili mo gamit ang tagumpay ng ibang tao, kahit gaano kalayo na ang narating mo, pakiramdam mo kulang pa rin.

May mga taong mukhang successful sa paningin ng iba pero araw-araw namang pagod, stress, at nawawala ang kapayapaan ng isip. May mga taong may pera pero wala namang kaligayahan. May mga taong nasa taas na ng karera pero pakiramdam nila wala pa rin silang direksyon. Kaya hindi sapat na tingnan mo lang kung ano ang meron ang ibang tao.

Mas mahalagang tanungin mo ang sarili mo:

"Mas mabuti ba akong tao kaysa dati?"

"May natutunan ba ako mula sa mga pinagdaanan ko?"

"Lumalaban pa rin ba ako kahit mahirap?"

Dahil iyan ang mga tanong na tunay na mahalaga.

Hindi lahat ng progreso nakikita sa pera, titulo, o mga bagay na naipapakita sa social media.

Minsan ang progreso ay yung hindi ka na katulad ng dati mong sarili.

Mas matatag ka na.

Mas maingat ka na.

Mas matalino ka na.

Mas marunong ka nang bumangon kapag nadadapa.

At huwag mong maliitin ang mga tagumpay, yung araw-araw kang bumabangon kahit pagod ka na.

Yung hindi ka sumuko kahit maraming beses kang nabigo.

Yung patuloy kang nangangarap kahit maraming beses kang nasaktan.

Those victories matter.

Napakahalaga ng mga iyon kahit walang pumapalakpak para sa iyo.

Tandaan mo ito: ang edad ay numero lamang. Hindi ito deadline ng tagumpay. Walang batas na nagsasabing kailangan mong maabot ang isang partikular na pangarap bago ka mag-30, mag-40, o mag-50.

Maraming tao ang natagpuan ang direksyon nila nang mas huli kaysa sa inaasahan nila.

Maraming tao ang nagsimulang muli pagkatapos ng kabiguan.

Maraming tao ang naging matagumpay nang akala nila huli na ang lahat.

Kaya kung minsan pakiramdam mo wala ka pang nararating sa edad mo, huwag mong ikahiya iyon.

Ang dapat mong ikahiya ay kung tumigil ka nang mangarap.

Ang dapat mong ikahiya ay kung sumuko ka sa sarili mo.

Habang humihinga ka, habang may pagkakataon ka pang matuto, habang may lakas ka pang bumangon, hindi pa tapos ang kwento mo. Maaaring hindi ka pa kung nasaan ang gusto mong marating. Pero hindi ibig sabihin na wala kang narating. Dahil sa bawat pagsubok na nalampasan mo, sa bawat luha na pinunasan mo, at sa bawat araw na pinili mong lumaban sa halip na sumuko, mas malayo ka na kaysa sa iniisip mo. At balang araw, maiintindihan mo rin na ang mahalaga ay hindi ka tumigil sa paglalakbay.

Number 5

Hindi mo dapat ikahiya ang pamilya mong simple lang ang buhay

Maraming tao ang lumaki na may lihim na hiya tungkol sa kanilang pinanggalingan dahil natakot silang husgahan ng ibang tao. May mga pagkakataong nahihiya silang ipakilala ang kanilang mga magulang. Nahihiya silang sabihin kung saan sila nakatira. Nahihiya silang aminin na hindi sila lumaki sa marangyang bahay o sa pamilyang may malaking pangalan. At habang tumatanda sila, unti-unti nilang kinukumbinsi ang sarili na mas mababa sila kumpara sa iba.

Pero sandali lang. Bakit mo ikahihiya ang mga taong nagsakripisyo para makarating ka kung nasaan ka ngayon? Bakit mo ikahihiya ang mga taong nagtiis ng pagod, gutom, puyat, at hirap para lang may maihain sa hapag-kainan?

Hindi man mayaman ang pamilya mo, pero kung pinalaki ka nila nang may pagmamahal, may respeto, at may mga aral na dala mo hanggang ngayon, mas mayaman ka kaysa sa iniisip mo.

Minsan kasi, nasisilaw tayo sa nakikita natin sa paligid. Nakikita natin ang mga pamilyang may malalaking bahay, mamahaling sasakyan, at tila kumpleto ang lahat ng gusto nila sa buhay. Dahil doon, nagsisimula tayong ikumpara ang ating pamilya sa kanila. Pero ang hindi mo nakikita ay may mga pamilyang may lahat ng materyal na bagay ngunit kulang sa pagkakaisa. May mga bahay na magaganda sa labas pero puno ng sigawan sa loob. May mga taong may pera pero wala namang oras para sa isa't isa.

Hindi lahat ng kayamanan ay nasusukat sa pera. May mga pamilyang simple ang pamumuhay pero mayaman sa pagmamahalan. May mga pamilyang hindi nakakakain sa mamahaling restaurant pero sabay-sabay namang tumatawa habang kumakain sa iisang mesa. May mga pamilyang hindi nakakapagbakasyon sa malalayong lugar pero laging handang sumuporta kapag may problema ang isa sa kanila.

At kung lumaki ka sa ganitong klase ng pamilya, wala kang dapat ikahiya. Sa katunayan, marami kang dapat ipagpasalamat. Marahil hindi naibigay ng pamilya mo ang lahat ng gusto mo. Marahil may mga pagkakataong naiinggit ka sa mga bagay na meron ang iba. Marahil may mga pangarap kang naantala dahil sa kakulangan ng pera.

Pero isipin mo rin kung ano ang naibigay nila.

Yung mga umagang maagang gumigising ang mga magulang mo para magtrabaho.

Yung mga panahong may gusto silang bilhin para sa sarili nila pero ikaw ang inuna.

Yung mga pagkakataong sila ang nag-aalala para sa kinabukasan mo habang ikaw ay natutulog nang mahimbing.

Hindi man nila nasabi palagi, pero marami sa kanilang sakripisyo ang ginawa nila dahil mahal ka nila. At hindi mo pinipili kung saan ka ipapanganak. Hindi mo pinipili kung gaano karami ang pera ng pamilya mo. Pero pinipili mo kung paano mo titingnan ang pinanggalingan mo. You can either see it as a source of shame or a source of strength.

Maraming matagumpay na tao ang hindi nanggaling sa mayamang pamilya. Ang pinagkaiba lang, hindi nila ikinahiya ang kanilang pinagmulan. Ginamit nila ito bilang inspirasyon para magsumikap, para mangarap nang mas malaki, at para baguhin ang takbo ng kanilang buhay.

Kaya huwag mong ikahiya ang bahay na kinalakihan mo kung doon mo natutunan ang pagmamahal. Huwag mong ikahiya ang simpleng buhay kung doon mo natutunan ang pagpapahalaga sa maliliit na bagay. Huwag mong ikahiya ang mga magulang mong simpleng manggagawa kung marangal naman ang paraan ng kanilang paghahanapbuhay. Dahil balang araw, kapag narating mo na ang mga pangarap mo, hindi ang yaman ng pamilya mo ang magpapalaki sa tagumpay mo.

Ang magpapaganda sa kwento mo ay ang katotohanang nagsimula ka sa simpleng buhay ngunit hindi ka sumuko.

At tandaan mo ito, hindi nakakahiya ang pagiging simple. Hindi nakakahiya ang pagiging mahirap. Ang nakakahiya ay ang kalimutan ang mga taong tumulong sa iyong makarating sa puntong kinaroroonan mo ngayon.

Kaya sa halip na ikahiya ang pamilya mong simple lang ang buhay, ipagmalaki mo sila.

Dahil bago pa man may naniwala sa kakayahan mo, sila na ang unang naniwala sa iyo. Bago pa man may pumalakpak sa mga tagumpay mo, sila na ang unang sumuporta sa bawat hakbang mo. At bago pa man makita ng mundo ang halaga mo, nakita na nila iyon. At iyon ay isang kayamanang hindi kayang bilhin ng kahit gaano karaming pera.

Number 6

Hindi mo dapat ikahiya ang pangarap mo kahit maliit tingnan ng iba

Ilang beses mo nang pinigilan ang sarili mo dahil baka pagtawanan ka? Ilang beses mo nang hindi sinabi ang totoong gusto mong gawin dahil natatakot kang marinig ang mga salitang, "Iyon lang?" o kaya naman, "Masyado namang maliit ang pangarap mo."

Sa mundong puno ng kompetisyon, kailangan milyonaryo ka. Kailangan sikat ka. Kailangan may malaking negosyo ka. Kailangan may libo-libong followers ka. Kapag hindi ganoon kalaki ang pangarap mo, parang hindi ito sapat sa paningin ng iba.

Pero ang tanong, sino ba ang mabubuhay sa pangarap na iyon?

Ikaw ba o sila?

Hindi naman ang ibang tao ang gigising araw-araw para tuparin ang pangarap mo. Hindi sila ang magpapagod. Hindi sila ang magsasakripisyo. Hindi sila ang haharap sa mga kabiguan at pagsubok. Ikaw. Kaya bakit mo hahayaang sila ang magdikta kung gaano kalaki o kaliit ang dapat mong pangarapin?

May mga taong nangangarap magkaroon ng malaking kumpanya. Maganda iyon. May mga taong nangangarap maging doktor, abogado, o negosyante. Maganda rin iyon. Pero mayroon ding mga taong ang pangarap lang ay magkaroon ng sariling bahay, mabigyan ng magandang buhay ang pamilya, makapag-aral ang mga anak, o mamuhay nang payapa at walang utang. At alam mo ba? Walang mas mababa sa mga pangarap na iyon.

Hindi kailangang engrande ang isang pangarap para maging mahalaga.

Kung para sa iyo, ang magkaroon ng simpleng buhay na may kapayapaan ay tagumpay, walang sinuman ang may karapatang maliitin iyon.

Kung ang pangarap mo ay makabangon mula sa kahirapan at hindi na muling mag-alala kung may pagkain bukas, napakalaking pangarap na niyan para sa taong nakaranas ng kakulangan.

Kung ang pangarap mo ay mabigyan ng komportableng buhay ang mga magulang mong nagsakripisyo para sa iyo, hindi maliit ang pangarap na iyan. Napakalaki niyan dahil puno ito ng pagmamahal.

Minsan kasi, tinitingnan ng mundo ang laki ng resulta. Pero ang Diyos at ang buhay mismo ay madalas tumitingin sa lalim ng dahilan kung bakit mo ginagawa ang isang bagay. Hindi lahat ng tao ay gustong sumikat. Hindi lahat ng tao ay gustong yumaman nang sobra. Hindi lahat ng tao ay naghahangad ng atensyon. At walang mali doon. Success is personal.

Ang tagumpay ay hindi pare-pareho para sa lahat. Ang tagumpay para sa iba ay maaaring milyon-milyong piso. Para naman sa iba, ang tagumpay ay ang makatulog nang payapa sa gabi dahil alam nilang may pagkain ang pamilya nila bukas. Pareho silang mahalaga. Pareho silang may halaga. Kaya huwag mong ikahiya ang pangarap mo dahil lang hindi ito naiintindihan ng ibang tao.

Tandaan mo, maraming tao ang tumatawa sa isang pangarap bago nila ito palakpakan. Kapag nagsisimula ka pa lang, sasabihin nilang imposible. Kapag nahihirapan ka, sasabihin nilang sayang ang oras mo. Kapag nabigo ka, matutuwa sila. Pero kapag nagtagumpay ka, sila rin ang unang magsasabing alam nilang kaya mo. Ganyan ang buhay.

Kaya huwag mong ilagay ang halaga ng pangarap mo sa opinyon ng mga taong hindi naman handang lumakad kasama mo sa proseso. Ang mahalaga, may dahilan ka. May direksyon ka. May apoy ka sa puso mo na nagtutulak sa iyong magpatuloy.

At kahit gaano kaliit tingnan ng iba ang pangarap mo, tandaan mo ito:

Ang isang maliit na pangarap na tinutupad araw-araw ay mas makapangyarihan kaysa sa malaking pangarap na puro salita lang. Kaya mangarap ka. Pangalagaan mo ang pangarap mo. Trabahuhin mo ito araw-araw kahit paunti-unti lang.

At huwag na huwag mong ikakahiya ang bagay na nagbibigay sa iyo ng dahilan para bumangon tuwing umaga. Dahil hindi nasusukat ang halaga ng isang pangarap sa laki nito sa mata ng ibang tao. Nasusukat ito sa kahulugan nito sa puso mo.

At kung ang pangarap na iyon ang nagbibigay sa iyo ng pag-asa, lakas, at direksyon para magpatuloy, hindi ito maliit. Hindi kailanman naging maliit ang isang pangarap na may kakayahang baguhin ang buhay mo.

Number 7

Hindi mo dapat ikahiya kung nagsisimula ka pa lang

Sa totoo lang, maraming tao ang hindi sumusubok dahil nahihiya silang maging baguhan. Gusto nila magnegosyo, pero natatakot silang walang bumili. Gusto nilang gumawa ng content, pero natatakot silang kakaunti ang manonood. Gusto nilang mag-aral ng bagong skill, pero nahihiya silang magkamali. Kaya imbes na magsimula, nananatili silang nakatayo sa parehong lugar.

Ang problema kasi, gusto nating maging magaling agad.

Gusto nating makita ng mga tao ang finished product, pero ayaw nating makita nila ang proseso. Gusto nating marating ang tuktok, pero nahihiya tayong umakyat sa unang hakbang.

Pero isipin mo ito.

Lahat ng taong hinahangaan mo ngayon ay nagsimula ring walang alam.

Lahat ng eksperto ay minsang naging baguhan.

Lahat ng matagumpay na tao ay minsang nagkaroon ng unang araw.

Yung negosyanteng may malaking kumpanya ngayon, minsan ding walang customer.

Yung content creator na milyon ang subscribers ngayon, minsan ding nag-upload ng video na halos walang nanood.

Yung mahusay na speaker, minsan ding kinabahan habang nanginginig ang boses.

Yung taong nakikita mong confident ngayon, minsan ding puno ng takot at pagdududa sa sarili. The difference is they started anyway.

Hindi nila hinintay na maging perpekto bago kumilos.

Hindi nila hinintay na mawala ang takot.

Hindi nila hinintay na sigurado ang lahat.

Nagsimula sila kahit kinakabahan.

Nagsimula sila kahit maraming kulang.

Nagsimula sila kahit hindi nila alam kung magtatagumpay ba sila.

At iyon ang dahilan kung bakit nakarating sila kung nasaan sila ngayon.

Minsan kasi, masyado nating iniisip ang iisipin ng ibang tao. Nahihiya tayong makita nilang nagkakamali tayo. Nahihiya tayong makita nilang mabagal ang progreso natin. Nahihiya tayong makita nilang hindi pa tayo magaling.

Pero ang hindi natin napapansin, karamihan sa mga tao ay mas abala sa sarili nilang buhay kaysa sa paghusga sa atin. At kahit may mga manghusga man, hindi naman sila ang magtatayo ng pangarap mo. Hindi sila ang magbabayad ng mga pangarap na hindi mo sinubukan. Hindi sila ang magsisisi para sa mga pagkakataong pinalampas mo.

Hindi sila kundi IKAW.

Kaya huwag mong hayaang ang hiya ang maging dahilan kung bakit hindi ka nagsisimula. Dahil may isang bagay na mas masakit kaysa sa pagiging baguhan.

At iyon ay ang manatiling nakatayo sa parehong lugar dahil natakot kang magsimula.

Oo, maaaring mabagal ka sa umpisa.

Oo, maaaring maraming pagkakamali.

Oo, maaaring hindi agad maganda ang resulta.

Pero alam mo kung ano ang mas mahalaga?

Umaandar ka.

Habang ang iba ay puro plano, ikaw ay kumikilos.

Habang ang iba ay puro dahilan, ikaw ay sumusubok.

Habang ang iba ay naghihintay ng perpektong pagkakataon, ikaw ay gumagawa ng hakbang.

At bawat hakbang na ginagawa mo ngayon, gaano man kaliit, ay inilalapit ka sa taong gusto mong maging.

Tandaan mo ito:

Walang taong ipinanganak na eksperto.

Walang taong nagsimula sa tuktok.

Walang taong naging matagumpay nang hindi muna naging baguhan.

Kaya kung nagsisimula ka pa lang, huwag mong ikahiya iyon.

Sa katunayan, dapat mo pa ngang ipagmalaki iyon. Dahil maraming tao ang may pangarap, pero kakaunti lang ang may lakas ng loob na magsimula.

At habang ang iba ay natatakot sa unang hakbang, ikaw ay naroon na, unti-unting binubuo ang kinabukasan mo. Maaaring hindi ka pa kung saan mo gustong makarating.

Maaaring malayo pa ang tatahakin mo.

Pero ang mahalaga, hindi ka na nakatayo sa simula. Nasa biyahe ka na.

At kadalasan, ang pinakamahirap na bahagi ng tagumpay ay hindi ang pagdating sa dulo.

Ang pinakamahirap ay ang pagkakaroon ng lakas ng loob para magsimula. At ginawa mo na iyon. Kaya huwag mong ikahiya ang pagiging baguhan. Dahil bawat taong hinahangaan mo ngayon ay minsan ding eksaktong nasa lugar kung nasaan ka ngayon, nagsisimula pa lang.