7 Dahilan Kung Bakit Ka Minamaliit ng Tao at Paano Ka Rerespetuhin Mula Ngayon? By Brain Power 2177

7 Dahilan Kung Bakit Ka Minamaliit ng Tao at Paano Ka Rerespetuhin Mula Ngayon?

May mga tao na kahit wala ka namang ginagawang masama, minamaliit ka pa rin.

Hindi dahil mahina ka kundi dahil may mga bagay kang ginagawa na unti-unting nagpapababa ng tingin nila sa’yo nang hindi mo namamalayan.

Sa video na ito, pag-uusapan natin ang 7 dahilan kung bakit ka minamaliit ng ibang tao at mas importante, ano ang dapat mong gawin para mabago iyon. Hindi ito tungkol sa pagpapakitang-gilas. Ito ay tungkol sa pagbuo ng respeto sa sarili na mapapansin din ng ibang tao.

Number 1

Minamaliit ka ng mga tao dahil masyado kang tahimik

Kapag tahimik ka palagi, kapag lagi kang nasa gilid, bihirang magsalita, at parang laging umatras sa conversation, kadalasan ang interpretation nila doon ay kulang ka sa confidence. Kahit hindi naman iyon ang totoo.

May mga tao kasing naturally quiet. Observer. Mahilig makinig kaysa magsalita. At walang masama doon. Pero ang problema, sa mundo natin ngayon, kapag hindi mo kayang ipakita ang value mo, maraming tao ang mag-a-assume na wala kang value.

Minsan nasa meeting ka, may magandang idea ka sana, pero hindi mo sinabi. Tapos maya-maya, may ibang nagsabi ng halos pareho mong iniisip at silang dalawa ang napansin. Silang dalawa ang pinuri. Habang ikaw, tahimik lang sa gilid, iniisip mo na, “Ako rin naman naisip ko iyon.”

Minsan may gusto kang ipagtanggol tungkol sa sarili mo, pero pinili mong manahimik para iwas gulo. Hanggang sa nasanay silang maliitin ka dahil alam nilang hindi ka sasagot.

Minsan naman, gusto mong sumali sa usapan, pero overthinking ang kalaban mo. Iniisip mo agad:

“Baka mali ang sasabihin ko.”

“Baka pagtawanan nila ako.”

“Baka walang makinig sa akin.”

Kaya nananahimik ka na lang. At habang tumatagal, unti-unting nawawala ang presensya mo sa mata ng tao.

Ang masakit pa rito, maraming tahimik na tao ang sobrang lalim mag-isip. Madalas sila pa ang intelligent. Sila pa ang may magandang perspective. Pero dahil hindi nila nailalabas ang boses nila, natatabunan sila ng mga taong mas maingay lang, hindi naman mas magaling. That’s the reality.

Sa mundo ngayon, hindi sapat na mabait ka lang. Hindi sapat na magaling ka lang. Kailangan marunong ka ring magpakita ng confidence kahit konti. Hindi ibig sabihin nito na kailangan mong maging extrovert overnight. Hindi mo kailangang maging pinaka-maingay. Hindi mo kailangang pilitin na maging ibang tao. Pero kailangan mong matutong magsalita kapag mahalaga na.

Kapag may idea ka, sabihin mo. Kapag may unfair na ginagawa sa’yo, magsalita ka. Kapag may gusto ka, matuto kang ipahayag iyon. Kapag may opportunity, huwag mong hayaang takot ang magdesisyon para sa’yo. Kasi habang lagi kang tahimik, ibang tao ang magsasalita para sa buhay mo.

At tandaan mo ito, ang confidence hindi ipinapanganak. Binubuo iyan. Unti-unti. Sa bawat pagkakataong nagsalita ka kahit kinakabahan ka, lumalakas ka. Sa bawat pagkakataong ipinahayag mo ang opinion mo, nabubuo ang self-respect mo.

Sa bawat pagkakataong hindi ka umatras, mas nararamdaman mong may value ka. Start small. Hindi mo kailangang biglang mag-speech sa harap ng maraming tao. Pwedeng simpleng eye contact lang. Simpleng pagsagot nang diretso. Simpleng pakikipag-usap nang hindi ka nahihiyang marinig ang sarili mong boses.

Because the truth is, may mga taong tahimik pero powerful. Kapag nagsalita sila, nakikinig ang lahat. Bakit? Dahil may confidence sila sa sarili nila kahit hindi sila maingay. 'yon ang goal. Hindi maging maingay. Kundi maging present. Maging firm. Maging taong hindi madaling i-ignore. Dahil ang boses mo, opinion mo, at presence mo, may halaga rin.

Number 2

Minamaliit ka ng ibang tao dahil hindi mo kayang ipagtanggol ang sarili mo

Ito ang isa sa pinakamabilis na dahilan kung bakit nasasanay ang ibang tao na maliitin ka, bastusin ka, o kontrolin ka.

May biro silang medyo below the belt, tapos ngumiti ka na lang kahit nasaktan ka. May ginawa silang hindi tama sa’yo, pero pinili mong manahimik para “iwas gulo.” May lumampas na sa boundaries mo, pero hinayaan mo dahil ayaw mong matawag na sensitive o confrontational. Hanggang sa nasasanay sila. Nasasanay silang bastusin ka. Nasasanay silang hindi ka respetuhin. Nasasanay silang isipin na okay lang dahil hindi ka naman nagsasalita. At habang paulit-ulit mong pinipili ang katahimikan para mapanatili ang peace, ikaw naman ang unti-unting nawawalan ng peace sa sarili mo. Kasi may mga gabing tahimik ka nga sa harap nila pero pag-uwi mo, doon mo na lang iniisip lahat ng gusto mong sabihin.

“Dapat sumagot ako kanina.”

“Dapat sinabi kong hindi okay iyon.”

“Dapat hindi ko hinayaang tratuhin nila ako nang ganoon.”

Pero tapos na. Lumipas na ang sandaling 'yon. At habang tumatagal, bumababa ang tingin mo sa sarili mo dahil alam mong may mga pagkakataong dapat pinaglaban mo ang sarili mo pero hindi mo ginawa.

Minsan kasi, lumaki tayong iniisip na ang pagiging mabait ay laging pananahimik. Na kapag mabuti kang tao, dapat lagi kang umiiwas sa confrontation. Pero hindi ganoon ang realidad. May pagkakaiba ang pagiging mabait sa pagiging doormat. Ang mabait, marunong rumespeto. Ang doormat, hinahayaan na lang apakan siya. At maraming tao ang hindi titigil hangga’t hindi mo ipinapakita na may limitasyon ka rin.

Hindi lahat ng tao maaawa kapag tahimik kang nasasaktan. May ibang tao na kapag nakita nilang hindi ka lumalaban, lalo ka nilang idi-disrespect. Because some people test your boundaries. Titignan nila kung hanggang saan ka nila kayang i-push. Kung gaano karami ang kaya mong tiisin. Kung sasagot ka ba o hindi.

Kapag paulit-ulit mong pinapakita na kaya kang bastusin nang walang consequence, doon nagsisimula ang pagkawala ng respeto.

Hindi mo kailangang maging palaaway para ipagtanggol ang sarili mo.

Because every time na ipinagtatanggol mo ang sarili mo, pinapaalala mo sa sarili mo na may halaga ka rin. At oo, minsan nakakatakot. Lalo na kung sanay kang manahimik. Lalo na kung takot kang ma-reject, mapahiya, o magalit ang tao sa’yo.

Pero tandaan mo ito, people who benefit from your silence will always be uncomfortable kapag nagsimula ka nang magsalita. Sa umpisa, magugulat sila kapag bigla kang nag-set ng boundaries. May iba pang tatawag sa’yo na nagbago ka na raw. May magsasabing ang arte mo na ngayon. Pero ang totoo? Hindi ka naging masama. Natuto ka lang respetuhin ang sarili mo. At iyon ang hindi kayang tanggapin ng ibang tao.

Kasi noong wala kang boundaries, madali kang kontrolin. Madali kang utusan. Madali kang balewalain. Pero ngayon, dapat marunong ka nang tumayo para sa sarili mo. At alam mo kung ano ang ironic? Kapag natuto kang ipagtanggol ang sarili mo, mas nirerespeto ka ng tao dahil nararamdaman nilang may self-respect ka. People treat you differently kapag alam nilang hindi mo hahayaang bastusin ka basta-basta.

At tandaan mo ito, hindi selfish ang protektahan ang sarili mo. Hindi ka masamang tao dahil lang nagsalita ka. Hindi ka disrespectful dahil lang ipinagtanggol mo ang dignity mo.

Minsan, ang pinakaunang taong dapat lumaban para sa’yo ay ikaw mismo. Because if you keep abandoning yourself just to keep everyone comfortable, darating ang panahon na mawawala ka sa sarili mo.

Kaya matuto kang magsalita. Matuto kang tumayo para sa sarili mo. Matuto kang sabihin kapag mali na para ipakita sa mundo na hindi ka madaling yurakan.

Number 3

Minamaliit ka ng mga tao dahil masyado kang people-pleaser

Mabait ka. Maunawain ka. Lagi kang handang tumulong. Ayaw mong may nagagalit sa’yo. Ayaw mong may ma-disappoint. Kaya hangga’t kaya mo, pinagbibigyan mo lahat. Pero unti-unti mo nang kinakalimutan ang sarili mo. Kasi ang buong buhay mo umiikot na sa isang bagay:

“Paano kaya ako magugustuhan ng mga tao?”

Kaya kahit pagod ka na, oo ka pa rin. Kahit ayaw mo naman talaga, sige ka pa rin. Kahit nasasaktan ka na, tatahimik ka na lang para walang conflict.

At alam mo kung ano ang masakit?

Habang mas lalo mong pinipilit na mapasaya ang lahat, mas lalo kang nawawalan ng respeto sa sarili mong mata. At minsan, pati sa mata nila. Because people-pleasers are often taken for granted dahil kapag nasanay silang lagi kang available, lagi kang understanding, lagi kang nag-aadjust, iisipin nilang normal lang iyon. Hanggang sa hindi na nila napapansin yung effort mo.

Ikaw yung laging nandiyan kapag may problema sila. Ikaw yung madaling lapitan kapag may kailangan. Ikaw yung laging umiintindi. Pero kapag ikaw na yung may pinagdadaanan? Minsan wala kang malapitan.

At ang pinaka-delikado rito, people-pleasing slowly destroys your identity. Dahil sa sobrang pag-aadjust mo sa ibang tao, hindi mo na alam kung ano talaga ang gusto mo. Hindi mo na alam kung ano ang tunay mong opinion. Lagi mo nang iniisip kung okay lang ba sa kanila, magugustuhan ba nila ang ginawa mo, baka magalit sila sa 'yo. Kaya kahit gusto mong magsalita, pipiliin mong manahimik. Kahit gusto mong tumanggi, mapipilitan kang pumayag. Kahit alam mong unfair na, titiisin mo na lang just to keep the peace.

Pero eto ang totoo na mahirap tanggapin:

Hindi mo kayang mapasaya ang lahat. Kahit gaano ka kabait, may taong may masasabi pa rin. Kahit ibigay mo lahat, may tao pa ring kukulangin iyon. At kapag nasanay kang i-base ang value mo sa approval ng ibang tao, habang-buhay kang magiging emotionally exhausted. Pagod ka lagi. Overthinking ka lagi. Takot kang ma-reject. Takot kang hindi magustuhan. Kaya minsan kahit simpleng SEEN lang sa message, ino-overthink mo na agad kung may nagawa ka bang mali. Kung galit ba siya. Kung okay pa ba kayo. That’s not peace anymore. That’s emotional prison.

At madalas, nagsisimula ito sa takot. Takot maiwan. Takot hindi mahalin. Takot mawalan ng tao. Kaya ginagawa mo lahat para manatili sila even if it costs your mental health, self-respect, and happiness.

Pero dapat maintindihan mo ito, ang totoong tao na may respeto sa’yo, hindi ka pipilitin mawala ang sarili mo para lang tanggapin ka nila. Hindi mo kailangang i-sacrifice lagi ang sarili mo para maging worthy ka sa pagmamahal o acceptance.

Minsan, ang pinaka-kailangan mong matutunan ay ang tumanggi dahil tao ka rin na may limits. Okay lang tumulong. Okay lang maging mabait. Pero huwag hanggang sa ubos ka na. Because kindness without boundaries becomes self-destruction.

At tandaan mo ito, kapag lagi mong inuuna ang nararamdaman ng ibang tao kaysa sarili mo, darating ang araw na hindi mo na makikilala kung sino ka talaga. Kaya matuto kang pumili ng sarili mo minsan. Matuto kang magsalita kapag may masakit na. Matuto kang tumanggi kapag hindi mo kaya. Matuto kang umalis sa mga taong mahal ka lang kapag may pakinabang ka. At oo, may mga taong madi-disappoint kapag nagbago ka. May mga taong magsasabing “nag-iba ka na.”

Pero minsan, kailangan mo talagang magbago para hindi ka tuluyang maubos. Because healing starts when you stop begging for approval and start respecting yourself. At kapag natutunan mong mahalin ang sarili mo nang hindi naka-base sa validation ng iba, doon magsisimula ang totoong confidence mo.

Number 4

Minamliit ka ng mga tao dahil madali kang manipulahin

At ang masakit dito, kadalasan hindi mo agad napapansin na ginagamit ka na pala ng ibang tao. Akala mo mabait ka lang. Akala mo understanding ka lang. Akala mo marunong ka lang makisama. Pero habang tumatagal, napapansin mo na lang na ikaw lagi ang nag-a-adjust. Ikaw lagi ang umiintindi. Ikaw lagi ang nagbibigay. Habang yung ibang tao, parang sanay nang kontrolin ka gamit ang emosyon mo.

Isang guilt trip lang, bumibigay ka agad. Kapag sinabi nilang, “Grabe ka naman, kaibigan mo ba talaga ako?” “Ang damot mo naman.” “Hindi ka na nagbago.” “O sige, ako na lang lagi mali.”

Bigla kang nakakaramdam ng guilt kahit wala ka namang ginawang masama. At dahil ayaw mong may nagagalit sa’yo, sumusunod ka na lang.

Minsan kahit pagod ka na, oo ka pa rin. Kahit ayaw mo, pumapayag ka pa rin. Kahit alam mong ginagamit ka na, nananatili ka pa rin. Why? Kasi takot kang mawalan ng tao. Takot kang hindi magustuhan. Takot kang masabihang masama. At iyon ang gustong-gusto ng manipulative na tao, yung alam nilang kaya ka nilang kontrolin gamit ang emosyon mo.

May mga taong expert diyan. Hindi sila laging sumisigaw o nananakot. Minsan nga sobrang bait pa sa umpisa. Pero unti-unti, aaralin nila ang kahinaan mo. Kapag alam nilang guilty ka agad, gagamitin nila ang guilt. Kapag alam nilang takot kang maiwan, gagamitin nila ang takot mo. Kapag alam nilang hirap kang magsabi ng “hindi,” paulit-ulit silang hihingi hanggang maubos ka.

At ang pinaka-delikado rito, dahan-dahan kang nawawalan ng sariling desisyon. Hindi mo na alam kung ginagawa mo ba ang isang bagay dahil gusto mo o dahil napilitan ka lang.

Minsan nasa toxic relationship ka na pero hindi ka makaalis dahil laging pinaparamdam sa 'yo na ikaw ang may kasalanan. Minsan may kaibigan kang lumalapit lang kapag may kailangan. Minsan pamilya mo mismo ang gumagamit sa kabaitan mo para lagi kang mag-sacrifice. At dahil mabait ka, tiniis mo lahat.

Pero tandaan mo ito, hindi lahat ng mabait, mabuti para sa’yo. At hindi porke’t mabait ka, kailangan mong hayaan ang sarili mong abusuhin. May malaking pagkakaiba ang kindness at pagiging madaling kontrolin. Ang kindness, choice iyon. Ang manipulation, pagkawala iyon ng control sa sarili mo. Kaya darating ang panahon na kailangan mong matutong magsabi ng:

“Hindi.”

“Ayoko.”

“Hanggat dito lang ako.”

“Mali na ito.”

At oo, sa umpisa mahirap iyon. Sobrang hirap lalo na kung sanay kang laging umiintindi ng iba. Magugulat pa nga sila kapag nagsimula kang mag-set ng boundaries. Yung dating komportable silang kontrolin ka, biglang maiinis kapag hindi ka na sumusunod.

Tandaan mo ito, kapag may taong galit dahil naglagay ka ng boundaries, posible na nakinabang sila noon sa kawalan mo ng boundaries. Hindi mo kailangang i-explain lagi ang sarili mo. Hindi mo kailangang ma-guilty dahil inuuna mo na ang peace mo. At hindi mo kailangang iligtas lahat ng tao habang ikaw mismo ang unti-unting nauubos. Learn to protect your mind. Learn to protect your energy. Learn to recognize manipulation habang maaga pa. Dahil kapag hindi mo natutunang ipagtanggol ang sarili mo, may mga taong paulit-ulit kang gagamitin hanggang wala nang matira sa’yo. At isang araw, mapapagod ka na lang. Mapapagod kang maging “mabait” sa maling tao. Mapapagod kang laging available. Mapapagod kang laging inuunawa ang iba habang walang umiintindi sa’yo. Kaya simulan mong piliin ang sarili mo. Hindi iyon selfish. Self-respect iyon. Dahil ang taong marunong magdesisyon para sa sarili niya, mahirap manipulahin.

Number 5

Minamaliit ka nila dahil wala kang sariling prinsipyo

Sa totoo lang, ito ang isa sa pinakamabilis na dahilan kung bakit nawawalan ng respeto ang tao sa’yo. Kasi kapag wala kang sariling paninindigan, madali kang galawin. Madali kang impluwensyahan. Madali kang kontrolin.

Halimbawa, ngayon ito ang paniniwala mo, bukas iba na naman, depende kung sino ang kaharap mo.

Kapag kasama mo ang isang grupo, sasang-ayon ka sa kanila kahit labag sa loob mo. Kapag may nagsabing mali ang isang bagay, makiki-“oo” ka kahit alam mong hindi tama. Kapag may pressure, bigla mong binabago ang desisyon mo dahil takot kang hindi matanggap. At unti-unting nawawala ang identity mo. Hindi mo na alam kung ano ba talaga ang pinaniniwalaan mo dahil buong buhay mo, lagi kang naka-adjust para mapasaya ang ibang tao.

Akala mo mabait ka lang. Akala mo marunong ka lang makisama. Akala mo “peaceful” ka lang. Pero ang totoo, baka natatakot ka lang mawalan ng approval ng tao. Kaya kahit mali na ang ginagawa nila, tahimik ka. Kahit ginagamit ka na, pumapayag ka. Kahit nasasaktan ka na, nagtitiis ka. Kahit alam mong hindi tama, sumasabay ka pa rin. Bakit? Dahil takot kang ma-reject. Takot kang maiwan. Takot kang hindi magustuhan.

Pero tandaan mo ito, aang taong walang prinsipyo, kadalasan walang direksyon.

Kasi paano ka magkakaroon ng matibay na desisyon kung wala kang standards? Paano ka rerespetuhin ng tao kung ikaw mismo hindi mo kayang panindigan ang tama para sa’yo?

Mapapansin mo, maraming tao ang magaling lang kapag convenient. Mabait lang kapag may kailangan. Loyal lang kapag madali ang sitwasyon. Pero kapag dumating na ang pressure, bumibigay agad. Doon nasusukat ang prinsipyo.

Kapag walang nakakakita, ano ang ginagawa mo? Kapag mahirap ang sitwasyon, kaya mo pa bang panindigan ang tama? Kapag ikaw ang dehado, kaya mo pa bang respetuhin ang sarili mo? Kasi ang prinsipyo hindi lang iyan quote sa social media. Hindi lang iyan “good vibes” o motivational words. Ang prinsipyo is what you stand for kahit may kapalit.

May mga pagkakataong kailangan mong tumanggi kahit alam mong may magagalit. May mga panahon na kailangan mong lumayo sa maling tao kahit malungkot. May moments na kailangan mong piliin ang self-respect kaysa acceptance. At hindi lahat kayang gawin iyon.

Maraming tao ang pipiliin na lang makisabay kaysa tumayo para sa tama. Dahil mas komportable iyon. Mas madaling sumunod kaysa magkaroon ng sariling paninindigan.

Pero isipin mo ito, kung lagi kang sunod sa gusto ng ibang tao, sino na lang ang namumuhay para sa buhay mo? Ikaw ba?

O sila? Nakakapagod mabuhay na palaging naghihintay ng approval bago gumawa ng desisyon. Nakakapagod iyong bawat galaw mo naka-base sa sasabihin ng iba. Kaya mahalagang magkaroon ka ng sariling values. Sariling standards. Sariling boundaries.

Alamin mo kung ano ang kaya mong tanggapin at ano ang hindi. Alamin mo kung ano ang mahalaga sa’yo. Ano ang pinaniniwalaan mo. Ano ang klase ng tao na gusto mong maging.

At once na malinaw iyon sa’yo, mas titibay ka. Hindi ibig sabihin na magiging perpekto ka. Hindi ibig sabihin na hindi ka na magkakamali. Pero hindi ka na basta-bastang matitinag ng opinion ng ibang tao.

Kapag may prinsipyo ka, mas may peace ka sa sarili mo. Kasi hindi mo na kailangang magpanggap para lang matanggap. Hindi mo na kailangang magbago ng ugali depende kung sino ang kasama mo. Hindi mo na kailangang i-compromise ang sarili mo para lang mapabilang. At mapapansin mo rin, mas nirerespeto ng tao ang taong may paninindigan. Kahit hindi sila laging sang-ayon sa’yo. qBecause deep inside, alam nilang hindi ka plastic. Hindi ka madaling baluktutin. Hindi ka tao na kayang bilhin ng pressure o takot. At iyon ang totoong lakas.

Number 6

Minamaliit ka ng mga tao dahil pinapakita mong desperado ka

Masakit man aminin, pero may mga pagkakataon sa buhay na habang mas hinahabol mo ang isang tao, mas lalo silang lumalayo. Habang mas ipinapakita mong kailangan na kailangan mo sila, mas bumababa ang tingin nila sa’yo.

Hindi lang ito tungkol sa love life. Nangyayari ito sa friendships, sa trabaho, negosyo, at kahit sa pang-araw-araw na pakikitungo sa tao.

Kapag masyado mong ipinapakita na takot kang mawalan, nawawala ang balance. Halimbawa sa relasyon. Ikaw lagi ang unang nagme-message. Ikaw lagi ang humahabol sa conversation. Kahit seen-zoned ka na ilang beses, sige ka pa rin. Kahit obvious nang malamig na sila, pilit ka pa ring kumakapit dahil umaasa kang baka bumalik pa sa dati.

Hanggang sa dumating sa point na hindi ka na nila tine-treat bilang equal. Parang option ka na lang na nandiyan palagi kahit anong gawin nila.

At alam mo kung bakit delikado iyon? Kasi kapag naramdaman ng tao na kahit gaano ka nila i-ignore, kahit gaano ka nila i-disrespect, hindi ka aalis, nawawala ang value mo sa paningin nila. Human nature iyon. People appreciate what they can lose.

Kapag masyado mong pinapakitang hindi mo kayang mawala sila, minsan doon nagsisimula ang disrespect. Minsan naman desperado ka sa approval ng tao. Lagi mong iniisip kung ano tingin nila sa’yo. Bago ka magsalita, kinakabahan ka agad kung magugustuhan ba nila sasabihin mo. Binabago mo personality mo para lang tanggapin ka. Tatawa ka kahit hindi naman nakakatawa. Sasang-ayon ka kahit labag sa loob mo.

Unti-unti, nawawala ang totoong ikaw.

At ang masakit? Kahit anong gawin mong pagpapanggap, hindi mo makokontrol kung gusto ka talaga ng tao o hindi. Kapag desperado kang magustuhan ng lahat, kadalasan ikaw pa ang pinaka-nawawalan ng self-respect.

May iba ring desperado sa opportunity. Konting chance pa lang, sobra na agad ang pagpipilit. Kahit hindi ka na nire-respeto sa trabaho, kapit pa rin dahil takot kang mawalan. Kahit toxic na environment, tinitiis mo pa rin dahil feeling mo wala nang ibang darating. Kaya minsan pumapayag ka na sa bare minimum. Bare minimum na sweldo. Bare minimum na respeto. Bare minimum na effort mula sa tao. Bakit? Dahil pakiramdam mo iyon lang ang deserve mo.

At iyon ang ugat ng desperation, yung takot na 'yan. Takot maiwan. Takot mapag-isa. Takot mawalan ng opportunity. Takot na baka wala nang dumating na mas better.

Pero alam mo ang hindi naiintindihan ng maraming tao?

Kapag desperado ka, mas nagiging emotional ang desisyon mo kaysa logical. Kaya ka kumakapit kahit toxic na. Kaya ka naghahabol kahit pinapahiya ka na. Kaya ka nagsesettle kahit alam mong deserve mo ng mas maayos. Because desperation makes people accept things they normally wouldn’t tolerate. At ramdam iyon ng tao.

Kapag alam nilang takot kang mawala sila, minsan ginagamit nila iyon laban sa’yo. Alam nilang hindi ka basta aalis. Alam nilang magso-sorry ka agad kahit hindi mo kasalanan. Alam nilang konting attention lang ibigay nila sa’yo, okay ka na ulit. That’s dangerous.

Hindi ibig sabihin nito na bawal magmahal nang totoo o maging passionate sa gusto mo. Hindi masama maging caring. Hindi masamang mag-effort. Pero may malaking difference ang genuine effort at desperation. Ang genuine effort, may dignity pa rin. Ang desperation, nawawala na ang self-respect.

Kapag genuine ka, kaya mong magmahal nang hindi sinasakripisyo ang sarili mo. Kaya mong mag-effort nang hindi namamalimos ng attention. Kaya mong maghintay nang hindi nawawala ang worth mo. Pero kapag desperado ka, parang umiikot na ang buong buhay mo sa validation ng ibang tao. At doon ka nagsisimulang maliitin.

Kaya minsan kailangan mong umatras at tanungin ang sarili mo:

“Bakit ako sobrang takot mawalan?”

“Bakit pakiramdam ko kailangan kong pilitin ang sarili ko para piliin ako?”

“Bakit ako kumakapit kahit hindi na healthy?”

Because the moment you realize your worth, nagbabago ang approach mo sa buhay. Hindi ka na namimilit. Hindi ka na naghahabol ng taong ayaw naman talaga sa’yo. Hindi ka na nagsesettle sa kulang-kulang na treatment. Hindi ka na takot mawalan dahil alam mong kaya mong buuin ulit ang sarili mo.

And ironically, kapag hindi ka desperado, mas nirerespeto ka ng tao. May calmness kasi sa taong secure sa sarili niya. Hindi siya nagmamakaawa para mapansin. Hindi siya nagpapanic kapag may umalis. Hindi niya kailangang pilitin ang connection. Because deep inside, alam niyang kung para ito sa kanya, darating ito nang hindi niya kailangang habulin ang sarili niyang halaga.

At tandaan mo ito, hindi mo kailangang ipilit ang sarili mo para maging mahalaga. Ang tamang tao, tamang opportunity, at tamang lugar, hindi mangangailangan na sirain mo muna ang self-respect mo bago ka tanggapin.

Number 7

Minamaliit ka ng mga tao dahil wala kang direksyon sa buhay

Ito ang isa sa mga pinakamalaking dahilan kung bakit maraming tao ang hindi ka sineseryoso dahil kahit ikaw mismo, hindi mo alam kung saan mo gustong dalhin ang buhay mo. At ramdam iyon ng ibang tao.

Kapag ang isang tao ay walang direksyon, para siyang barkong nasa gitna ng dagat na walang timon. Kahit gaano pa kalakas ang makina, kahit gaano pa kaganda ang barko, paikot-ikot lang siya dahil walang malinaw na pupuntahan. Ganyan din sa totoong buhay.

Minsan gigising ka na lang araw-araw na parang naka-autopilot. Pumasok sa trabaho. Uuwi. Scroll sa cellphone. Konting pangarap. Konting plano. Pero walang tunay na action. Wala kang malinaw na target kung sino ba talaga ang gusto mong maging after one year, after five years, o kahit next month man lang. At unti-unti ring nawawala ang excitement mo sa buhay. Kasi mahirap maging motivated kapag wala kang purpose. Mahirap lumaban kapag hindi mo alam kung para saan ka lumalaban.

Kaya minsan kahit simpleng problema, sobrang bigat na agad. Kahit maliit na rejection, feeling mo katapusan na ng mundo. Dahil wala kang mas malaking vision na hahatak sa’yo pabalik. At aminin man natin o hindi, napapansin iyon ng tao.

Kapag wala kang direksyon, madali kang maimpluwensyahan. Kung saan ka yayain, doon ka. Kung ano uso, doon ka rin. Kung anong opinion ng iba tungkol sa buhay mo, doon umiikot ang desisyon mo.

Parang lagi kang naghihintay na may magsabi sa’yo kung ano dapat mong gawin. At iyon ang dahilan kung bakit maraming tao ang minamaliit ka. Kasi ang taong walang direksyon, madaling mawalan ng respeto lalo na sa mundong puno ng mga taong alam kung ano ang gusto nila.

Makikita mo iyon sa paligid mo. May mga taong hindi naman sobrang talino, hindi naman sobrang yaman, pero may direksyon sila. Alam nila kung ano ang gusto nilang marating. Kaya kahit mabagal ang progress nila, tuloy-tuloy sila. At dahil doon, may dating silang seryoso. May presence silang parang may patutunguhan ang buhay.

Habang ang ibang tao, puro “bahala na.”

“Bahala na kung anong mangyari.”

“Bahala na bukas.”

“Tingnan na lang natin.”

At sa una, parang okay lang. Relax lang sila. Walang pressure. Pero nagiging cycle siya ng pagiging lost. Masakit ang ganitong reality.

Kasi minsan hindi mo naman gustong mawalan ng direksyon. Pagod ka lang. Nalito ka lang. Na-disappoint ka lang sa dami ng failures. Minsan sinubukan mo namang mangarap noon, pero paulit-ulit kang nadapa hanggang dumating ka sa puntong natakot ka nang magplano ulit.

So ang ginawa mo, nag-survive ka na lang. Hindi ka na nangangarap nang malaki dahil ayaw mo nang masaktan kapag hindi natupad. Pero ang problema, habang tumatagal kang walang direksyon, unti-unti ring nawawala ang confidence mo sa sarili mo. Kasi deep inside, alam mong kaya mong maging higit pa rito.

Alam mong may potential ka. Alam mong may pangarap kang matagal mo nang tinatago. Alam mong may gusto kang gawin sa buhay mo. Pero hindi ka gumagalaw. At habang hindi ka gumagalaw, mas lalo kang nakakaramdam na parang napag-iiwanan ka na ng mundo.

Habang ang iba may progress, may plano, may momentum, ikaw nandiyan pa rin sa parehong lugar, nagtatanong sa sarili:

“Ano bang ginagawa ko sa buhay ko?”

The truth is, hindi mo kailangang kompleto agad ang buong plano ng buhay mo. Hindi lahat ng successful people alam agad ang direction nila sa simula. Pero may isang bagay silang ginawa, Kumilos sila. Nagdesisyon silang hindi manatiling stagnant. Kahit maliit lang ang step, umusad sila.

Kasi minsan, ang direksyon hindi biglaang lumalabas. Nadidiscover mo iyon habang gumagalaw ka. Habang sumusubok ka. Habang nagfa-fail ka. Habang may natututunan ka tungkol sa sarili mo.

Kaya kung pakiramdam mo ngayon lost ka, huwag mong hintaying magically may dumating na sign sa langit bago ka magsimula. Start somewhere. Mag-set ka ng simpleng goal. Magkaroon ka ng routine. Mag-aral ka ng bagong skill. Ayusin mo ang katawan mo. Mag-ipon ka. Magbasa ka. Magdasal ka. Kilalanin mo ulit ang sarili mo.

Unti-unti mong buuin ang direksyon ng buhay mo. Dahil ang taong may direksyon, kahit mabagal, umaabante pa rin.

At tandaan mo ito, mas okay nang mabagal pero may patutunguhan kaysa mabilis pero paikot-ikot lang.

Kung umabot ka hanggang dito, gusto kong tandaan mo ito, hindi habang buhay mamaliitin ka ng tao. Darating ang araw na yung mga taong hindi naniwala sa’yo, sila pa mismo ang mamamangha sa magiging resulta ng buhay mo. Pero hindi mangyayari iyon kung mananatili ka lang sa sakit, sa galit, at pagdududa sa sarili mo.

Kailangan mong gumalaw. Kailangan mong mag-improve. Kailangan mong patunayan sa resulta.

Kaya simula ngayon, ayusin mo ang mindset mo. Disiplinahin mo ang sarili mo. At piliin mong maging mas matatag araw-araw. Dahil ang taong dating minamaliit, kapag nagbago at nagtagumpay, siya rin ang taong hindi na kayang balewalain ng mundo.

At kung nakatulong sa’yo ang video na ito, huwag mong kalimutang i-like, i-share, at mag-subscribe para mas marami pa tayong mapag-usapan tungkol sa buhay, mindset, at self-improvement.