Tutulong ba ang Russia, China at North Korea sa Iran?

Tutulong ba ang Russia, China at North Korea sa Iran?

May isang tanong na paulit-ulit lumalabas sa tuwing umiinit ang tensyon sa Middle East:

Kung umatake ang U.S. sa Iran, tutulong ba agad ang Russia, China, at North Korea sa Iran?

Marami ang nagsasabing: “Automatic na tutulong ‘yan. World War III na.”

Pero sa totoong mundo ng geopolitics, hindi ganoon kasimple ang mga desisyon.

Pero bago tayo magpatuloy, malinaw ko lang sasabihin na wala akong pinapanigan sa usaping ito. Hindi ako pro-U.S., hindi rin ako pro-Iran. Ang layunin ng video na ito ay pagsusuri, hindi propaganda.

Hihimayin lang natin kung ano ang realistic, ano ang posible, at ano ang malabong mangyari base sa estratehiya, hindi dapat tayo magpapadala sa ating emosyon.

Para maintindihan natin kung tutulong ba ang Russia, China, at North Korea sa Iran, kailangan muna nating sagutin ang pinaka-basic na tanong:

May pormal ba silang kasunduan na obligadong tumulong kapag inatake ang isa?

Ang sagot: Wala silang kasunduan na obligadong tumulong kapag inatake ang Iran.

Hindi ito katulad ng NATO kung saan may malinaw na mutual defense clause na kapag inatake ang isa, obligadong tumulong ang lahat.

Sa kaso ng Iran, ang relasyon nito sa Russia at China ay tinatawag na strategic partnership hindi mutual defense alliance.

Ano ang ibig sabihin nito? Ibig sabihin, may cooperation sila sa ENERGY, MILITARY TECHNOLOGY, DIPLOMATIC COORDINATION, SANCTIONS RESISTANCE.

Pero walang dokumento na nagsasabing:

“Kapag inatake ang Iran, magpapadala sila ng sundalo para ipaglaban ito.”

Ganito rin ang sitwasyon sa North Korea. May history sila ng arms cooperation, lalo na noong Iran-Iraq War. Pero hanggang ngayon, walang malinaw na treaty na nagsasabing automatic silang papasok sa digmaan laban sa U.S.

At ito ang mahalagang punto:

Sa geopolitics, malaking pagkakaiba ang partnership at alliance.

Ang partnership ay flexible.

Ang alliance ay obligasyon.

Kapag partnership lang, may choice ang bawat bansa. Kapag alliance, may commitment kahit mataas ang risk.

Kapag may mutual defense treaty ka, ang ibig sabihin noon ay handa kang sumugal kahit nuclear escalation pa ang kahihinatnan.

Kaya kahit malapit ang relasyon ng Russia at China sa Iran, maingat sila sa paglalagay ng sarili nila sa posisyon na obligado silang makidigma. Lalo na na alam ng mundo na U.S. ang Superpower at experienced din sa digmaan.

So ibig sabihin nito:

Kung sakaling umatake ang U.S., may kalayaan ang Russia, China, at North Korea na pumili kung gaano kalalim ang involvement nila.

At dito na papasok ang mas mahalagang tanong:

Kung hindi sila obligado… Ano ang posibleng gawin ng Russia?

Si Vladimir Putin ay may malinaw na interes sa Iran.

STRATEGIC COOPERATION

MILITARY COORDINATION

GEOPOLITICAL ALIGNMENT

Kung direktang makikipagdigma ang Russia laban sa U.S., hindi na ito simpleng away ng dalawang bansa. Pareho silang may nuclear weapons. Kapag nagbanggaan sila, pwedeng lumala ang sitwasyon nang mabilis.

At tandaan natin, ang Russia ay may sarili nang military commitments sa Ukraine at economic pressure. Ang pagbubukas ng panibagong front laban sa U.S. ay napakataas ng risk. Kaya kung dito tayo babase, hindi basta-bastang tutulong ang Russia sa Iran.

Sa geopolitics, hindi sapat na magkaibigan kayo. Ang tanong ay worth it ba ang risk?

Ang Iran ay mahalagang partner ng Russia pero hindi ito katumbas ng survival interest ng Russia. Ibig sabihin, tutulong sila kung makakabuti sa kanilang long-term strategy pero iiwas sila sa hakbang na magdadala sa kanila sa direktang banggaan sa U.S.

At dito pumapasok ang mas malawak na larawan. Kung ang Russia ay may limitasyon sa galaw nito dahil sa military at economic pressure… Ano naman ang magiging desisyon ng China kung umatake ang U.S. sa Iran?

Para maintindihan ito, kailangan nating tingnan ang tatlong bagay: ENERHIYA, EKONOMIYA, at ESTRATEHIYA.

Malaki ang importation ng langis ng China mula sa Middle East, at kabilang dito ang Iran. Kung magkakaroon ng digmaan sa rehiyon, posibleng maapektuhan ang oil supply routes lalo na kung madadamay ang Strait of Hormuz. Para sa China, hindi lang ito usaping pulitika. Ito ay usaping ekonomiya at domestic stability.

Pero tandaan natin na ang pangunahing layunin ng China ay stability, hindi escalation. Mas gugustuhin ng China ang DIPLOMATIC PRESSURE para tumigil ang labanan, BACKCHANNEL NEGOTIATIONS at ECONOMIC ASSISTANCE para hindi tuluyang gumuho ang Iran.

Isa pang mahalagang katotohanan:

Mas malaki ang economic exposure ng China sa U.S. kaysa sa Iran. Ang U.S. ay isa sa pinakamalaking trading partners ng China. FINANCIAL SYSTEMS, EXPORTS, TECHNOLOGY ACCESS, lahat ng ito ay may koneksyon sa Western markets. Kung direkta silang papasok sa digmaan laban sa U.S., ang maaaring mangyari ay mas mabigat na SANCTIONS, TRADE COLLAPSE, FINANCIAL ISOLATION, PAGBAGSAK NG INVESTOR CONFIDENCE. At sa kasalukuyang economic challenges ng China, hindi ito maliit na risk. Ang estilo ni Xi Jinping ay kalkulado. Long-term positioning ang priority niya, hindi emotional reaction.

At habang ang China ay maingat at kalkulado… May isa pang bansa na mas unpredictable ang galaw. Ano ang posibleng papel ng North Korea sa ganitong sitwasyon?

Sa pamumuno ni Kim Jong-un, ang foreign policy ng North Korea ay nakasentro sa dalawang bagay:

REGIME SURVIVAL at STRATEGIC LEVERAGE LABAN SA U.S.

Ngayon, may relasyon ba sila sa Iran?

Oo, historically, may cooperation sa missile technology at arms supply, lalo na noong 1980s. May mga ulat din sa paglipas ng mga taon tungkol sa technical exchanges. Pero mahalagang tandaan na ang relasyon nila ay hindi formal alliance. Walang kasunduan na obligadong magpadala ng troops kung umatake ang U.S.

At dito pumapasok ang realism.

May kakayahan ba ang North Korea na mag-deploy ng pwersa sa Middle East? Halos wala silang kakayahan. Bakit? Dahil limitado ang kanilang logistical reach. Nakapokus ang kanilang militar sa Korean Peninsula. Ang primary threat perception nila ay South Korea at U.S. forces sa rehiyon. Hindi praktikal para sa North Korea na magpadala ng malaking military force sa Iran.

Pero tandaan na ang bawat galaw ng North Korea ay kalkulado rin. Kung masyadong lalalim ang involvement nila, maaaring mas higpitan ang sanctions, tumaas ang military pressure sa Korean Peninsula, lumala ang tensyon sa kanilang sariling rehiyon. At para sa isang bansang inuuna ang survival ng rehimen, hindi iyon maliit na risk.

At kapag pinagsama mo ang Russia, China, at North Korea, makikita mo ang isang pattern. Walang gustong direktang makipagbanggaan sa U.S.. Pero wala ring gustong magmukhang mahina.

At dito na tayo papasok sa mas malaking larawan, kung hindi sila papasok nang direkta, ano ang pinaka-malamang na mangyari kapag nagsimula ang isang U.S.–Iran conflict?

Ang mundo ay magiging tense, komplikado, at puno ng kalkuladong galaw, ngunit hindi agad magreresulta sa global war. Ang pinaka-malamang na scenario ay kombinasyon ng:

Diplomatic pressure

Proxy skirmishes

Economic at strategic maneuvering

Ito rin ang dahilan kung bakit kritikal na maintindihan ang risk calculus ng bawat bansa. At dito pumapasok ang susunod na punto:

Bakit nga ba, sa kabila ng malapit na relasyon at strategic interests, ayaw pa rin ng Russia, China, at North Korea na makipagsagupa nang diretso sa U.S.?

May tatlong pangunahing dahilan:

Una, Nuclear Deterrence

Ang U.S., Russia, at China ay nuclear powers. Kapag nag-direct confrontation ang mga bansang may nuclear weapons, walang malinaw na panalo.

Kahit panalo sa conventional war, may panganib ng escalation sa nuclear conflict. Alam ng lahat ng bansa na isang maliit lang na pagkakamali, isang miscalculation, ay maaaring mauwi sa global catastrophe. Kaya kahit gusto nilang suportahan ang Iran, nuclear risk ang nagiging hadlang.

Ikalawa, Economic Interdependence

Sa modernong mundo, hindi puwedeng ihiwalay ang ekonomiya ng mga bansa. Ang China ay malaking exporter sa U.S. market. Ang Russia ay may trade at energy partnerships sa Europe at Asia. Ang North Korea ay nakadepende sa China at iba pang trading partners.

Kapag nagpasya silang makipagsagupa sa U.S., posibleng magreresulta sa malawakang sanctions, trade embargoes, at economic isolation.

Makakasira ito sa kanilang sariling ekonomiya, at hindi nila gusto na masira ang lahat ng investment at supply chains para sa isang digmaan sa Middle East.

Ikatlo, Strategic Patience

Lalo na para sa Russia at China, hindi sila impulsive. Mas gusto nilang pahinain ang U.S. sa long-term strategy, hindi sa instant war.

Sa halip na direktang labanan, gumagamit sila ng proxy influence, diplomacy, at cyber warfare.

Ang North Korea naman, kahit unpredictable, ay limitado ang reach.

Kaya kapag pinagsama natin ang nuclear risk, economic cost, at strategic patience, malinaw kung bakit hindi basta-basta lalaban ang mga ito ng diretso laban sa U.S. kahit malapit sila sa Iran.