Huwag mong Kaibiganin ang Ganitong mga Tao By Brain Power 2177

Huwag mong Kaibiganin ang Ganitong mga Tao

Hindi lahat ng kaibigan na matagal mo nang kasama ay dapat manatili sa buhay mo.

Minsan, hindi naman sila masama—pero sila ang dahilan kung bakit napapagod ka, nagdududa ka sa sarili mo, at parang hindi ka umuusad.

Sa video na ’to, pag-uusapan natin ang mga klaseng tao na mas mabuting hindi mo kaibiganin, hindi para manghusga, kundi para mas maintindihan kung sino ang dapat may access sa oras at enerhiya mo.

NUMBER 1

'Wag mong kaibiganin ang mga taong inggetero

Ang inggitero o inggitera ay isa sa pinaka-delikadong klaseng tao na pwede mong makasama, hindi dahil lantaran silang masama, kundi dahil tahimik ang galaw nila. Hindi mo agad mapapansin, pero unti-unti kang nauubos.

Sa umpisa, supportive sila. Magsasabi pa sila ng “Congrats ah,” “Happy for you.” Pero kapag tumagal, mararamdaman mo na may ibang tono na. Kapag may achievement ka, parang may kulang sa reaksyon. Walang excitement. Walang genuine joy. Parang obligado lang silang magsabi ng good words, pero walang feelings. That’s your first red flag.

Ang inggit, madalas naka-disguise as concern. Sasabihin nila, “Okay lang yan, pero hindi ka ba nahihirapan?” or “Baka masyado ka lang confident.” On the surface, parang advice. Pero deep inside, may subtle attempt na ibaba ka sa level nila. Kasi every time you grow, naaalala nila kung saan sila naiwan.

Hindi sila aamin na naiinggit sila. Instead, gagamit sila ng comparison. Biglang lalabas ang kwento ng ibang taong “mas magaling pa raw sa 'yo,” “mas matagal na sa larangan,” “mas deserving kaysa sa 'yo.” Para lang iparamdam sa 'yo na hindi ka espesyal. Slowly, binabato nila ang self-doubt sa utak mo, one comment at a time.

Kapag nag-open ka ng struggles mo, doon sila nagiging komportable. Doon sila nagiging animated. Kasi finally, pareho na kayo ulit ng level. Pero kapag ikaw ang panalo, tahimik sila. Awkward. Minsan biglang mawawala. Kasi ang success mo ay painful reminder ng stagnation nila.

Ang masakit dito, minsan kaibigan mo pa. Matagal mo nang kilala. Kaya ini-ignore mo ang signs. Sinasabi mo sa sarili mo, “Baka nag-iisip lang ako ng negatibo.” Pero hindi. Your gut knows. Ramdam mo kapag hindi totoo ang suporta.

Ang inggitero, hindi ka aatakihin nang harap-harapan. Hindi nila sisirain ang buhay mo agad. Ang gagawin nila, ipaparamdam nila na mag-doubt ka sa sarili mo, hanggang ikaw na mismo ang umatras. That’s how envy works — silent, slow, but destructive.

Kaya tandaan mo ‘to: ang totoong kaibigan, masaya kapag masaya ka, kahit mas angat ka pa sa kanila. Hindi nila kailangang iparamdam na mali ang success mo para maging okay sila sa sarili nila.

Hindi mo kailangang makipag-away. Hindi mo kailangang i-expose sila. Minsan ang pinaka-mature na move ay lumayo nang tahimik at i-limit ang access nila sa buhay mo. Protect your energy. Not everyone who claps is happy for you.

NUMBER 2

Huwag mong kaibiganin ang mga taong manggagamit

Ang “user” ay yung klaseng tao na hindi ka talaga kaibigan — ginawa ka nilang resource. Hindi ka tao sa paningin nila, kundi option, backup, connection, o convenience. At ang masakit dito, madalas mabait sila sa umpisa. Very charming. Very friendly. Parang safe ka. Parang naiisip mo “finally, there's someone who gets me.”

Pero mapapansin mo, ikaw lagi ang nagbibigay. Ikaw ang unang tinatawagan kapag may problema. Ikaw ang hihiraman ng oras, pera, effort, emotional support. Kapag may kailangan sila, sobrang bilis nilang mag-reply. Tapos biglang sweet, biglang maalaga. Pero kapag ikaw na ang may kailangan? Bigla silang busy. Seen zone. Tapos sasabihin pa nila, “Next time na lang.” May dahilan lagi.

Ang relationship niyo, hindi balanced. Transactional siya. May invisible scorecard sa utak nila kung hanggang saan ka pa pwedeng gamitin. At dahil mabuti kang tao, iniintindi mo. Sinasabi mo sa sarili mo, “Okay lang, kaibigan ko naman.” Pero ang totoo, ikaw lang ang nagbibigay ng benefit sa “friendship” na ‘yan.

Ang user, hindi ka kakamustahin dahil gusto ka nilang kamustahin. Kinamusta ka lang kapag may kasunod na favor. Unang salita na lumabas sa bibig nila, “Kamusta ka na?” tapos maya-maya, “By the way, pwede ba…” gets mo na ang pattern na ‘yan, 'di ba? Paulit-ulit na lang ganyan. At kapag sinubukan mong tumanggi, doon lalabas ang tunay na kulay. Biglang cold. Biglang distant. Minsan guilt-trip pa. Sasabihin nila, “Akala ko ba friends tayo?” As if obligasyon mong tumulong palagi.

Mas hindi pa halata minsan: ginagamit nila ang pagiging “mabuti” mo laban sa’yo. Alam kasi nilang hindi ka confrontational. Alam nilang ayaw mong makasakit. So they push your limits slowly. Konting hingi ngayon, konting pabor bukas, hanggang hindi mo na namamalayan na drained ka na. Drained ka na emotionally, mentally, minsan financially.

Ang masakit, kapag ikaw na ang nasa lowest point mo, wala sila sa tabi mo. Hindi dahil masama silang tao necessarily, kundi dahil wala ka nang silbi sa kanila sa moment na ‘yon. Kapag wala kang maibigay, nawawala ang value mo sa paningin nila. That’s the harsh truth.

At minsan, matagal mo nang kilala ‘yang taong ‘yan. Kaya ang hirap bitawan. Kasi may history. May memories. Pero tandaan mo, ang tunay na kaibigan, hindi ka minamahal dahil sa pakinabang. Nandiyan sila kahit wala kang maibigay, kahit ikaw ang nangangailangan.

Hindi mo kailangang mag-drama o mag-explain ng mahaba. Hindi mo kailangang i-prove na nagamit ka. Minsan ang pinaka-powerful na move ay mag-set ka ng boundaries at obserbahan mo. Kapag huminto ka sa pagbibigay at bigla silang nawala, malinaw na malinaw na sagot na ‘yon.

You deserve relationships that are mutual, not conditional. Hindi ka ATM, hindi ka therapist on-demand, at lalong hindi ka stepping stone. Kaibigan ka — at dapat ganun ka rin tratuhin.

NUMBER 3

Huwag mong kaibiganin ang mga taong mahilig mang-down

Ang taong mahilig mang-down ay hindi laging halatang masama. Hindi sila sumisigaw. Hindi sila nang-aaway. Madalas nga, naka-smile pa. Pero bawat salita nila may konting bawas sa confidence mo.

Kapag nagkwento ka ng pangarap mo, hindi nila sasabihing imposible. Ang sasabihin nila, “Okay yang plano mo… pero mahirap 'yan.” “Sigurado ka ba sa gagawin mo?” “Parang delikado yata.” Hindi ka nila pinipigilan outright, pero binibigyan ka nila ng takot. Slowly. Subtly. Until ikaw na mismo ang nag-aalinlangan.

Mapapansin mo, bihira silang magsabi ng, “Kaya mo yan.” Mas sanay silang magsabi ng, “Eh paano kung mag-fail?” Palagi silang naka-focus sa worst case scenario. Hindi dahil realistic sila, kundi dahil ayaw nilang makita kang nagiging mas buo kaysa sa kanila.

Ang pinaka-tricky dito, ginagawa nila itong parang concern. They're just being honest daw. Ayaw lang daw nilang masaktan ka. Pero kung totoo ang concern, dapat may kasamang support. May encouragement. Hindi puro doubt. Hindi puro warning. Hindi puro “baka”. Unti-unti, mapapansin mo na mas tahimik ka na kapag kasama sila. Hindi ka na masyadong nagse-share ng ideas. Kasi every time na mag-open ka, parang may cold water na binubuhos sa excitement mo. Your fire slowly dies, not because you're weak, kundi dahil laging may pumapatay ng spark mo.

At kapag may maliit kang success, imbes na i-celebrate nila, sasabihin nila, “Swerte² lang yan.” “Tingnan natin kung magtatagal.” Hindi nila kayang i-acknowledge ang effort mo. Kasi kung aaminin nilang pinaghirapan mo ‘yan, kailangan din nilang aminin na pwede rin pala silang kumilos pero hindi nila ginawa.

Ang taong mahilig mang-down, madalas insecure. Hindi nila kayang i-handle ang idea na ikaw ay nagiging mas confident, mas malinaw ang direksyon, mas buo. Kaya ang defense mechanism nila ay ibalik ka sa level na komportable sila.

Hindi mo sila kailangang i-cut off agad. Pero kailangan mong maging aware. Piliin mo kung alin ang papasukin mo sa isip mo. Not every comment deserves space in your head. Minsan, ang pinaka-healthy na response ay limit access. Less sharing. More protecting your vision.

Remember this: ang taong totoong nagmamalasakit, hindi ka lilituhin, palalakasin ka nila. Hindi nila sisirain ang loob mo para “maging realistic ka.” They help you see challenges, yes, but they never take away your belief in yourself.

NUMBER 4

Huwag mong kaibiganin ang mga taong sinungaling

Ang sinungaling ay hindi agad lumalabas na delikado. Hindi sila laging halata, at kadalasan, charming pa nga. Marunong silang magsalita, marunong silang mag-justify, at magaling magkwento. Pero habang tumatagal, mapapansin mo na hindi ka na sigurado kung alin ang totoo. At doon nagsisimula ang problema.

Sa umpisa, maliit lang ang kasinungalingan. White lies daw. Para iwas gulo. Para hindi ka masaktan. Pero ang totoo, kapag nasanay na silang magsinungaling sa maliliit na bagay, wala nang mahirap pagsinungalingan. Slowly, nasisira ang trust, kahit hindi mo agad maipaliwanag kung bakit.

Ang pinaka-nakakapagod sa sinungaling ay yung feeling na lagi kang nag-aadjust sa version ng kwento nila. Ngayon ganito, bukas iba na naman. Kapag kinonfront mo, biglang may bagong detalye. May bagong dahilan. May bagong taong idadamay. At bago mo mapansin, ikaw na ang nagdududa sa sarili mo. Papasok sa isip mo, “Baka mali lang pagkaintindi ko.” That’s gaslighting, even if subtle.

Kapag nahuli mo sila, bihira silang umamin nang diretso. Ang gagawin nila, i-rationalize. “Hindi ko naman sinasadya.” “Hindi ko naalala.” “Ganun lang talaga ako.” Imbes na accountability, makakakuha ka ng excuses. At kapag paulit-ulit ‘yan, matututo kang magbantay palagi. Walking on eggshells. Nakakapagod.

Mas masakit pa kapag sinungaling na malapit sa’yo. Kaibigan. Karelasyon. Pamilya. Kasi binigay mo ang tiwala mo, tapos unti-unti nilang binutas. Hindi isang bagsakan, kundi paunti-unti. At ang masama, hindi lang facts ang sinisira nila — sense of safety mo ang nadadamay.

May ibang sinungaling na nagsisinungaling para magmukhang mas magaling, mas kawawa, o mas importante. May iba naman na takot lang sa consequences. Pero anuman ang dahilan, pareho ang epekto: hindi ka magiging panatag kapag kasama sila. Lagi kang may doubt. Mararamdaman mong “something feels off.”

Ang tunay na red flag? Kapag nahuli mo na sila, pero inuulit pa rin. Doon mo makikita na hindi aksidente, hindi slip-up — pattern na siya. At kapag pattern na, choice na nila ‘yon.

Hindi mo trabaho ang mag-imbestiga. Hindi mo responsibilidad ang hulihin sila sa bawat kasinungalingan. Minsan, sapat na ang tanong na: “Safe ba ako emotionally sa taong ‘to?” Kung ang sagot ay hindi, that’s already your answer.

Ang totoong kaibigan, hindi perpekto, pero honest. Kahit masakit ang katotohanan, kaya nilang sabihin. Kasi alam nila na ang truth builds trust, habang ang kasinungalingan, slowly but surely, sumisira ng relasyon.

At tandaan mo: hindi lahat ng ngiti ay totoo, at hindi lahat ng kwento ay dapat paniwalaan. Kung paulit-ulit kang pinagdududa ng isang tao, hindi ka paranoid — nakikinig ka lang sa instincts mo. Protect your peace.

NUMBER 5

Huwag mong kaibiganin ang mga taong hilig mang tsismis

Ang chismoso o chismosa ay madalas mukhang harmless. Masaya silang kausap, updated sa lahat ng pangyayari, parang naglalakad na news feed ng buhay ng ibang tao. Pero kung titignan mo nang mabuti, delikado silang kasama, lalo na kapag pinapasok mo sila sa personal na buhay mo.

Sa umpisa, parang bonding lang. Kwentuhan. “Alam mo ba si ganito…?” Tapos tatawa ka, makikinig ka, minsan magko-comment ka pa. Hindi mo namamalayan, nagte-train ka na ng tao na sanay magkuwento ng sikreto. At ang mas masama—nagiging normal sa kanila na pag-usapan ang buhay ng iba na parang content.

Ang problema sa chismoso, wala silang off switch. Kapag may nalaman sila tungkol sa’yo, hindi nila kayang itago ‘yan. Kahit sabihin mo pang “secret lang ‘to ah,” sa utak nila, temporary lang ang secrecy. Konting emosyon, konting inuman, konting boredom—lalabas at lalabas ‘yan.

Madalas nilang i-justify ang sarili nila. “Concern lang ako.” “Gusto ko lang maglabas ng sama ng loob.” “Hindi naman masama ‘to.” Pero kung concern talaga, bakit kailangan ipasa sa ibang tao ang kwento? Concern is private. Gossip is public.

Napapansin mo rin ba ‘to: kapag may problema ang ibang tao, sobrang excited sila magkuwento. May detalye, may facial expressions, may sariling opinion. Pero kapag ikaw ang may issue, biglang masyado kang exposed. Kinabukasan, may mga matang nakatingin na sa’yo. May mga tanong na hindi mo naman kinuwento sa kanila. Doon mo mararamdaman na wala kang kontrol sa sarili mong narrative.

Ang chismoso, hindi mo kalaban ngayon. Pero pwede kang maging topic bukas. Kahit gaano ka pa kabait sa kanila, hindi ka exempted. Kasi hindi kaibigan ang tingin nila sa impormasyon—currency ang tingin nila dito. Kapag may juicy detail ka, may value ka sa kanila.

At ang mas nakakatakot, marunong silang magbaliktad. Kapag nakarating sa’yo ang kwento, sasabihin nila, “Hindi naman ako ang nagsabi niyan.” Or “Nakarating lang din sa’kin.” Palagi silang may escape route. Ikaw ang naiwan na naglilinis ng gulo na hindi mo naman sinimulan.

Kaya kung mapapansin mo na ang isang tao ay laging may kwento tungkol sa iba, take that as a warning. Kung paano nila pag-usapan ang ibang tao sa harap mo, ganoon ka rin nila pag-uusapan sa iba. Walang exception.

Hindi mo kailangang i-cut off agad. Minsan sapat na ang huwag magbigay ng bala. Keep your life boring around them. Surface-level talks. Walang deep confessions. Walang sensitive details. Because privacy is power.

At tandaan mo: ang tunay na kaibigan, pinoprotektahan ang pangalan mo kahit wala ka sa paligid nila. Hindi ginagawang entertainment ang buhay mo. Not everyone deserves access to your story.

NUMBER 6

Huwag mong kaibiganin ang mga taong ayaw umunlad

Ang taong ayaw umunlad ay hindi palaging tamad, at hindi rin palaging masama ang intensyon. Minsan, sanay lang sila sa kung nasaan sila. Comfortable na sila sa sitwasyon. Walang urgency. Walang dahilan para magbago. At dito nagiging delikado — kasi kapag ikaw ang gustong umangat, nagiging banta ka sa comfort zone nila.

Sa umpisa, okay lang. Pareho kayo ng trip, pareho ng kwento, pareho ng reklamo sa buhay. Pero habang ikaw nagsisimulang mag-isip ng susunod mong gawin, sila stuck pa rin sa kanilang sitwasyon. Doon nagsisimula ang gap. Hindi mo pa napapansin, pero unti-unti kayong nagkakaiba ng direksyon.

Kapag nag-share ka ng goals mo, hindi sila outright na kokontra. Ang maririnig mo ay mga linyang, “Relax ka lang,” “Bakit ka nagmamadali?” o “Hindi naman lahat kailangan seryosohin.” Sounds harmless, right? Pero paulit-ulit nila 'yang sinasabi, hanggang mapaisip ka: “Oo nga no, baka OA lang ako.” That’s how stagnation spreads — quietly.

Ang problema sa taong ayaw umunlad, hindi lang dahil hindi sila gumagalaw. Ang mas masakit, hinihila ka nila pabalik para hindi sila maiwan. Kapag nagsimula kang magbago ng habits, biglang ikaw na ang “weird.” Kapag nag-set ka ng boundaries, ikaw na ang “nag-iiba.” Kapag mas pinili mo ang growth kaysa tambay, sasabihin nilang “Hindi ka na tulad ng dati.” Pero ang totoo? Hindi ka na dapat tulad ng dati. Growth literally means change. At hindi lahat kayang sabayan ‘yon.

Mapapansin mo rin, paulit-ulit ang kwento nila. Parehong reklamo taon-taon. Parehong pangarap, walang galaw. Laging may dahilan: wala raw silang oras, walang pera, malas daw sila, ibang tao ang may sinisisi nila. Never themselves. Walang self-reflection. Walang accountability. Just excuses on repeat.

Kapag may opportunity, sila ang unang magsasabing “Hindi yan uubra.” Hindi dahil sure sila, kundi dahil takot silang subukan. At ang takot nila, nagiging limitasyon mo rin kung hinahayaan mo.

Hindi masama ang magpahinga. Hindi masama ang mabagal. Pero ibang usapan ang ayaw talagang umusad at ginagawang normal ang pagiging stuck. Kasi kapag palagi kang nasa paligid ng ganitong mindset, unti-unti mong tinatanggap na okay lang pala ang walang progress.

Kaya minsan, ang pinakamahirap na desisyon ay hindi ang mag-work harder, kundi ang magpalit ng environment. Hindi mo kailangang iwan sila nang galit. Hindi mo kailangang maliitin sila. Pero may karapatan kang piliin ang growth mo.

Tandaan mo ‘to: hindi lahat ng kasama mo ngayon ay kasama mo hanggang sa next level. At okay lang ‘yon. Hindi ka masama dahil gusto mong umunlad. Masama lang kung hahayaan mong pigilan ka ng mga taong piniling manatili kung nasaan sila.

NUMBER 7

Huwag mong kaibiganin ang mga taong itinuturing kang kakompetensiya

Ang taong laging may competition sa lahat ng bagay ay hindi talaga kaibigan ang tingin sa’yo — kalaban ka sa mundo nila. Kahit hindi mo sinasadya, kahit simpleng kwento lang, ginagawan nila agad ng comparison. Kapag may sinabi ka, may mas silang version. Kapag may achievement ka, may “mas malaki” silang kwento. Hindi pwedeng ikaw ang bida kahit sandali lang.

Halimbawa, nag-share ka ng maliit na panalo mo. Promotion, bagong project, personal win. Imbes na i-congrats ka, ang maririnig mo ay, “Ay ako nga dati mas mahirap pa diyan.” Biglang nawawala ang spotlight mo kasi kailangan nilang bawiin. For them, life is a scoreboard. Laging may points. Laging may ranking. At kailangan, sila ang nasa taas.

Ang mas delikado dito, hindi sila obvious. Minsan naka-smile pa. Minsan biro lang daw. Pero paulit-ulit. At kapag paulit-ulit, hindi na joke — pattern na 'yan. Slowly, you start to feel small. Parang kailangan mo pang mag-explain o mag-downplay ng success mo para hindi sila ma-offend. That’s already a problem.

Kapag nagkamali ka, doon sila nagiging tahimik na masaya. Hindi man nila sabihin, ramdam mo ang vibe. May konting relief. Kasi finally, may pagkakataon silang humabol. Sa mundo nila, ang failure mo ay confirmation na hindi sila nahuhuli. That’s how unhealthy competition works.

Hindi rin sila marunong maging genuinely happy para sa’yo. Kasi ang growth mo feels like a threat. Every level-up mo ay paalala na may kulang sa kanila. Kaya ang ginagawa nila, imbes na ayusin ang sarili nila, minomonitor ka nila. Tinitingnan kung nasaan ka na, hindi para matuwa, kundi para masukat kung lamang ka ba.

Ang masakit, minsan ikaw pa ang mahihiya mag-share ng blessings mo. Parang kailangan mong mag-walk on eggshells. Tahimik ka na lang. Hindi dahil humble ka, kundi dahil ayaw mong ma-trigger ang insecurity nila. That’s not friendship. That’s emotional pressure.

Ang tunay na kaibigan, hindi ka kinakalaban. Hindi nila kailangan patunayan ang sarili nila sa’yo. Kaya nilang pumalakpak nang walang inggit, walang scorekeeping. Hindi nila tinitingnan ang success mo bilang banta, kundi inspiration.

Kung may tao sa buhay mo na ginagawa kang benchmark instead of companion, okay lang umatras. Hindi ka masama. Hindi ka madamot. Pinipili mo lang ang kapayapaan mo. Because at the end of the day, hindi mo kailangan ng kaibigan na ginagawa kang contest. You need someone who runs with you, not against you.

NUMBER 8

Huwag mong kaibiganin ang mga taong mahilig manguntrol

Ang mahilig mang-control ay hindi agad halata sa umpisa. Hindi sila lalapit sa’yo na parang kontrabida. Lalapit sila bilang concerned friend. Yung tipong, gusto lang naman daw nilang tulungan ka o para raw sa’yo ang ginagawa nila. At dahil mabuti ang intensyon sa pandinig, binubuksan mo ang pinto—hindi mo namamalayan, unti-unti ka na nilang pinapasok sa hawla.

Sa simula, suggestions lang. Advice lang daw. Pero mapapansin mo, kapag hindi mo sinunod, may kapalit. Biglang may tampo. May guilt. May linyang, “Edi ikaw na bahala,” pero ramdam mo na may judgment. Hindi sila sanay na may sarili kang desisyon. Para sa kanila, ang independence mo ay banta.

Ang controlling na tao, gusto nilang sila ang may say sa buhay mo—sa desisyon mo, sa oras mo, minsan pati sa kung sino ang pwede mong kausapin. Sasabihin nila, “Hindi ko gusto ‘yan para sa’yo,” pero ang totoo, hindi nila gusto na hindi sila ang nasusunod. Control is not love. It’s insecurity wearing a mask..

Kapag nag-set ka ng boundaries, doon sila nag-iiba. Biglang ikaw na ang “nagbago.” Ikaw na ang selfish. Ikaw na ang walang utang na loob. They flip the script. Kasi ang taong mahilig mang-control, hindi marunong rumespeto ng mga desisyon mo. Para sa kanila, ang pagtanggi mo ay rebellion.

Madalas, ginagamit nila ang emotions para hawakan ka. Paawa, pa-victim, o minsan galit. Alam nila kung aling button ang pipindutin para sumunod ka. At sa bawat beses na bumibigay ka, mas lalo nilang nararamdaman na may power sila sa’yo. Slowly, nawawala ang boses mo. Hindi dahil mahina ka, kundi dahil napagod ka.

Ang pinakamasakit dito, akala mo normal lang. Akala mo ganun talaga ang kaibigan o relasyon. Pero mapapansin mo, lagi kang nag-aadjust. Lagi kang nag-eexplain. Lagi kang nagdududa kung tama ba ang nararamdaman mo. That’s not peace. That’s control draining you quietly.

Tandaan mo ito: ang taong mahal ka o tunay na kaibigan, hindi ka kailanman pipilitin maging mas maliit para maging komportable sila. Hindi nila kailangang kontrolin ang galaw mo para manatili ka. Respect and freedom go together.

Hindi mo kailangang sumigaw o makipag-away. Minsan ang pinaka-makapangyarihang response ay tumayo sa desisyon mo at huwag magpaliwanag nang sobra. Because the moment na kailangan mong ipaglaban ang karapatan mong magdesisyon, malinaw na may mali na.

NUMBER 9

Huwag mong kaibiganin ang mga taong negatibong mag-isip

Ang negative thinker ay hindi palaging masamang tao, pero sila ang klase ng taong unti-unting pinapatay ang momentum mo. Hindi dahil ayaw ka nilang umangat, kundi dahil hindi nila kayang makita ang posibilidad na pwede pala. At kapag palagi mo silang kasama, nadadala ka sa paraan nila ng pag-iisip.

Kapag may idea ka, hindi nila sasabihing subukan mo. Ang unang lalabas sa bibig nila ay, “Hindi yan uubra.” Hindi dahil sinubukan na nila, kundi dahil takot sila sa uncertainty. Para sa kanila, mas safe ang mag-expect ng failure kaysa umasa at masaktan. Pero ang problema, dinadala nila ang takot na ‘yon sa buhay mo.

Lahat ng bagay may problema sa paningin nila. Kapag may opportunity, ang nakikita nila ay risk. Kapag may chance ka, ang focus nila ay kung ano ang mawawala, hindi kung ano ang pwedeng makuha. Parang naka-default setting sila sa worst-case scenario. Kahit pa may proof, data, o good signs, laging may negatibo pa rin sila masasabi.

Ang mas delikado, very convincing sila. Hindi sila sumisigaw, hindi sila nagagalit. Calm lang. Logical sounding. Kaya akala mo, practical lang sila. Pero over time, napapansin mo na lahat ng desisyon mo nagiging based on fear. Hindi dahil ikaw ang takot, kundi dahil araw-araw mong naririnig ang takot nila.

Kapag nagkakamali ka, imbes na tulungan kang bumangon, sasabihin nila, “Sabi ko na eh.” At doon ka mas lalong nanghihina. Kasi instead na matuto ka, napaparamdam sa’yo na mali kang mangarap in the first place. Ang failure mo nagiging validation ng negative worldview nila.

Ang negative thinker ay bihirang masaya para sa’yo kapag nagtagumpay ka. Minsan, tahimik lang sila. Minsan sasabihin, “Swerte mo lang.” Kasi kung aaminin nilang pinaghirapan mo ‘yon, kailangan nilang aminin na mali ang paniniwala nila na “wala namang nagtatagumpay.”

Unti-unti, mapapansin mo na bumababa ang energy mo. Yung dating excitement mo, napapalitan ng doubt. Yung dating lakas ng loob, napapalitan ng hesitation. Hindi dahil wala kang kakayahan, kundi dahil na-train kang mag-isip ng masama bago pa man mangarap ng mabuti.

Importante ‘to: hindi mo trabaho ayusin ang mindset nila. Hindi mo obligasyon na patunayan na mali sila. Minsan, ang pinaka-mature na desisyon ay dumistansya. Hindi galit, hindi drama. Just less exposure. Kasi ang environment mo shapes your thinking more than you realize.

Piliin mo ang mga taong kapag nagsalita ka ng pangarap, ang unang reaksyon ay curiosity, hindi takot. Yung sasabihin, “Paano mo gagawin?” instead na “Bakit hindi uubra?”

Tandaan mo, hope is contagious — pero ganun din ang negativity. At kung palagi kang nakapaligid sa mga taong nakikita lang ang dilim, kahit may ilaw sa harap mo, matatakot ka pa ring maglakad.

NUMBER 10

Huwag mong kaibiganin ang mga taong balimbing

Ang double-faced na tao ay hindi agad halata. Hindi sila yung obvious na kontrabida. Sa harap mo, maayos. Mabait. Supportive. Marunong ngumiti, marunong makinig, marunong mag-agree. Pero pagtalikod mo, iba na ang kwento. At doon sila nagiging delikado.

Sa personal, sasabihin nila, “Gets kita,” “Tama ka diyan,” “Andiyan lang ako.” Parang safe ka. Parang pwede kang mag-open. Kaya nagiging comfortable ka. You lower your guard. You share your plans, you share your fears, your weaknesses. Hindi mo alam, ginagamit pala nila ang tiwala mo as currency sa ibang tao. Kapag wala ka, nag-iiba ang script. Biglang may “concern” silang ikinukwento tungkol sa’yo. Ito ang kadalasang linya nila, “Hindi naman sa sinisiraan ko ha, pero…” — at doon nagsisimula. That line is always a lie. Kasi kung hindi ka sinisiraan, bakit kailangan pang ikwento? Bakit kailangang lagyan ng drama ang buhay mo sa likod mo?

Ang double-faced na tao, gustong gusto nilang mag-please ng lahat. Ayaw nilang may kaaway. Kaya ang ginagawa nila, nag-aagree sila sa lahat ng sides. Kung galit sa’yo ang kausap nila, galit din sila. Kung pinupuri ka, papuri rin sila. Wala silang sariling paninindigan. Ang loyalty nila ay kung saan sila may pakinabang.

Minsan mararamdaman mo na lang na may malamig na hangin sa paligid mo. May taong iba na ang trato sa’yo, pero wala kang idea kung bakit. Hindi ka naman nagbago. Hindi ka naman may ginawang mali. Yun pala, may taong tahimik na nag-edit ng image mo sa likod mo. Slowly. Carefully. Without you knowing.

Ang mas masakit dito, kapag kinompronta mo sila, magaling silang mag-deny. “Hindi ko sinabi yan,” “Na-misinterpret ka lang,” “Gusto lang naman kitang tulungan.” They twist the narrative hanggang ikaw pa ang magmukhang paranoid. Gaslighting in a friendly tone. That’s their specialty.

Ang double-faced na tao ay hindi ka sisirain nang biglaan. Hindi ka nila sisigawan o aawayin. Ang gagawin nila, unti-unting babawasan ang tiwala ng mga tao sa’yo, hanggang mapansin mo na lang na mag-isa ka na. At kapag nandiyan ka na sa point na yun, sila ang mag-aact na neutral. “Ay, hindi ko alam bakit ganyan sila sa’yo.”

Kaya tandaan mo: hindi lahat ng mabait ay totoo, at hindi lahat ng tahimik ay safe. Minsan, ang pinaka-mapanganib na tao ay yung laging nasa gitna, laging “okay sa lahat,” pero walang pinaninindigan para sa’yo.

Hindi mo kailangang mag-expose. Hindi mo kailangang mag-ingay. Ang pinaka-epektibong response sa double-faced na tao ay clarity at distance. Less sharing. Less access. Mas obserbasyon. Because once you see their pattern, hindi mo na kailangang patunayan pa ang hinala mo. Protect your name. Protect your peace. Hindi lahat ng nakangiti sa’yo ay nasa side mo.

Kung umabot ka dito, ibig sabihin handa ka nang pumili ng mas maayos na kaibigan. Hindi lahat ng tinatawag na kaibigan ay dapat manatili sa buhay mo at hindi mo kailangang magpaliwanag kapag pinili mo ang sarili mo. Kung may isa man sa listahang ‘to ang tumama sa’yo, hindi ka nag-iisa—marami ang dumaan diyan, tahimik lang sila.

I-like mo ang video kung may natutunan ka. I-share mo ‘to sa taong kailangan nang magising. At mag-subscribe ka, dahil dito sa channel na ’to, pinag-uusapan natin ang mga bagay na hindi sinasabi ng karamihan, pero kailangan mong marinig. Sa susunod na video, mas lalalim pa—mas totoo, mas direkta, at mas para sa’yo. Magkikita pa tayo sa susunod na video.