9 SIGNS na WEAK Ka By Brain Power 2177

9 SIGNS na WEAK Ka

Minsan iniisip mo, strong ka. Tahimik ka lang, hindi ka palaaway, marunong kang makisama. Pero may mga pagkakataon na napapaisip ka… bakit parang madaling maapektuhan ang mood mo? Bakit parang ang bilis mong ma-discourage? Bakit may mga sitwasyon na imbes na harapin mo, iniiwasan mo na lang?

Hindi lahat ng kahinaan obvious. Hindi ito laging nakikita sa lakas ng boses o tapang ng postura. Madalas, hindi siya halata. Nakatago sa mga excuses mo. Sa mga pagkakataong pinipili mong manahimik kahit kailangan mong magsalita. Sa mga moment na alam mong kaya mo pa, pero sumuko ka na.

Sa video na ’to, pag-uusapan natin ang mga signs ng taong weak, hindi para manghusga, hindi para mang-down ng iba, kundi para matulungan kang makita kung may areas sa buhay mo na kailangan mong palakasin. Kasi minsan, ang pinakaunang step para maging strong… ay ang pag-amin na may kahinaan ka.

NUMBER 1

Hindi mo kayang tumanggap ng criticism

Kapag bawat puna, feeling mo attack sa pagkatao mo. Kahit simpleng linya lang na “Pwede mo pa ‘to i-improve”, pero sa utak mo ang translation ay, “Hindi ka magaling.” Kaya automatic ang depensa. Biglang tataas ang boses mo, mag-eexplain ka nang sobra, o kaya mananahimik ka pero sa loob mo, kumukulo ka na.

Minsan hindi ka naman talaga galit sa nagsalita. Ang totoo, nasaktan ang ego mo. Kasi deep inside, may insecurity kang tinamaan. At instead na aminin mo na “Oo nga, may kulang pa,” mas pipiliin mong i-justify ang sarili mo. Sasabihin mo, “Ganito talaga style ko,” o kaya, “Hindi mo lang naiintindihan.” That’s ego talking, not growth.

Relatable ‘to lalo na sa work. May boss na nagbigay ng feedback, imbes na makita mo ito as opportunity to level up, iniisip mo agad na pinupulitika ka o hindi ka gusto. Sa relationships din, kapag sinabihan ka ng partner mo na nasaktan siya sa ginawa mo, imbes na makinig, sasagot ka ng, “Ikaw nga eh…” Biglang nagiging argument imbes na conversation. Defensive mode agad.

Ang problema kapag hindi ka marunong tumanggap ng criticism, hindi ka naggo-grow. Kasi growth requires discomfort. Feedback is data. Pero oo, hindi lahat ng criticism tama. Pero kahit 10% lang doon ang valid, malaking bagay na ‘yon kung marunong kang mag-filter. Weak ang taong hindi kayang mag-separate ng ego sa opportunity to improve.

May mga tao ring kunwari open-minded, pero kapag tinamaan na, biglang magshut down. Magtatampo. Magdi-distance. O kaya passive-aggressive. “Sige, ikaw na magaling.” That line? Classic sign na hindi mo kayang i-handle ang correction.

Kung strong ka, marunong kang mag-process. Hindi ka agad sasagot. Makikinig ka muna. Tatanungin mo sarili mo, “May point ba?” Kahit masakit, tatanggapin mo. Kasi mas importante sa’yo ang progress kaysa pride.

Tandaan mo, hindi ka perpekto. At okay lang ‘yon. Ang hindi okay, ‘yung ayaw mong umamin na may kailangan ka pang i-improve. Criticism, kapag tama ang paggamit mo, hindi siya insulto. Isa siyang tool. Pero kung mas mahal mo ang ego mo kaysa growth mo, every feedback will feel like an attack.

The question is: gusto mo bang protektahan ang pride mo, o gusto mo talagang maging better version ng sarili mo?

NUMBER 2

Madali kang ma-pressure ng opinion ng iba

Alam mo yung pakiramdam na parang hindi ka makapag-desisyon hangga’t wala kang approval ng ibang tao? Parang kailangan mo muna marinig ang “okay lang yan” bago ka kumilos. Kapag may nagsabi ng kontra sa plano mo, biglang nagda-doubt ka sa sarili mo. Biglang nag-iiba ang desisyon mo, hindi dahil nagbago ang paniniwala mo — kundi dahil natakot ka sa sasabihin nila.

Ganito madalas ang taong madaling ma-pressure ng opinion ng iba. Hindi malinaw ang sariling paninindigan. Kapag malakas ang boses ng kausap, doon siya sumasabay. Kapag majority ang may isang pananaw, kahit sa loob mo may ibang gusto, pipiliin mo ang mas “safe” para hindi ka ma-judge.

Halimbawa, gusto mo sana mag-negosyo. Excited ka. May plano ka. Pero may isang kamag-anak na nagsabi, “Ang hirap niyan, baka malugi ka lang.” Biglang bumagsak ang confidence mo. From inspired to insecure in seconds. Hindi mo na tinanong ang sarili mo kung kaya mo ba. Mas pinakinggan mo ang takot ng iba kaysa sa potential mo.

Minsan hindi halata ito. Hindi mo namamalayan na yung suot mo, mga pinapanood mo, pati mga opinyon mo sa social issues — naka-base sa kung ano ang “acceptable” sa circle mo. You’re not choosing based on conviction. You’re choosing based on validation.

At ang problema dito, unti-unti mong nawawala ang sarili mo. Kapag masyado kang naka-tune in sa external noise, hindi mo na marinig ang sariling boses mo. You become reactive instead of intentional. Ang self-worth mo nagiging dependent sa reactions ng iba.

Kapag may pumuri, mataas ang energy mo. Kapag may nag-criticize, bagsak ka agad. Emotional rollercoaster ka depende sa comments section ng buhay mo.

Relatable ba? Yung tipong may gustong-gusto kang gawin pero iniisip mo agad, “Ano kaya sasabihin nila?” Hindi mo iniisip, “Tama ba ‘to para sa’kin?” kundi “Magmumukha ba akong weird? May tatawa kaya?” Doon pa lang, naka-hold na ang growth mo.

Ang totoo, hindi naman masama makinig sa advice. Healthy ang feedback. Pero iba ang open-minded sa madaling ma-pressure. Ang open-minded, nakikinig pero may filter. Ang madaling ma-pressure, ina-absorb lahat — kahit hindi aligned sa values niya.

Kapag wala kang solid na core values, kahit konting hangin lang ng opinion ng iba, matatangay ka. Kaya mahalaga na malinaw sa’yo kung sino ka, ano ang paniniwala mo, at ano ang gusto mong direction sa buhay. Kasi kung hindi, palagi kang magiging extra sa sariling story mo.

And here’s the hard truth: hindi mawawala ang opinion ng iba. People will always talk. The question is, did you build enough inner stability para hindi ka agad matibag?

Kapag natuto kang tumayo sa sarili mong desisyon — kahit may kumokontra — doon nagsisimula ang tunay na lakas. Hindi ito pagiging matigas ang ulo. Ito ay pagiging grounded. You can listen, but you don’t lose yourself. Kasi sa dulo, ikaw ang mabubuhay sa consequences ng choices mo. Hindi sila.

NUMBER 3

Madali kang sumuko

Alam mo yung feeling na sa umpisa, sobrang ganado ka? Excited ka. Sabi mo sa sarili mo, “This time, seryoso na talaga ako.” Magda-diet ka, magbi-business ka, mag-aaral ka ng bagong skill, o lalaban ka para sa relasyon mo. Ang taas ng energy mo. Ang dami mong plano. Ang dami mong motivation.

Pero pagdating ng unang hirap… biglang tahimik. Isang rejection lang, parang ayaw mo na. Isang negative comment lang, parang gusto mo nang burahin lahat. Isang maliit na failure, feeling mo hindi ka talaga para doon. Parang ang bilis mong mag-conclude na, “Siguro hindi talaga ito para sa’kin.”

Ganito ang taong madaling sumuko — hindi dahil mahina ang utak o kulang sa talent, kundi dahil mababa ang tolerance sa discomfort. Ayaw mo sa awkward stage. Ayaw mo sa slow progress. Ayaw mo sa phase na hindi ka pa magaling. Gusto mo agad result. Gusto mo agad validation. Gusto mo agad panalo. Pero real talk? Walang growth na komportable.

Kapag nag-gym ka, sasakit talaga katawan mo. Kapag nag-business ka, malulugi ka minsan. Kapag nagmamahal ka, masasaktan ka. That’s part of the process. Hindi ibig sabihin na mali ang direction mo. Minsan ibig sabihin lang… nasa training ground ka pa.

Ang problema sa madaling sumuko, lagi siyang naghahanap ng “sign” na tumigil. Imbes na maghanap ng dahilan para magpatuloy, mas mabilis niyang makita ang dahilan para umatras. Kapag nahirapan, iniisip agad, “Hindi ako built for this.” Pero hindi mo ba naisip na baka kaya ka nahihirapan kasi nagle-level up ka?

May mga tao na ang daming potential pero walang endurance. Magaling magsimula, pero hindi marunong magtagal. At sa totoo lang, mas importante ang consistency kaysa talent. Mas importante ang grit kaysa galing.

Minsan, hindi ka naman talaga talo. Pagod ka lang. Nasaktan ka lang. Na-discourage ka lang. Pero imbes na magpahinga sandali at bumalik, tuluyan ka nang umaalis. You confuse temporary struggle with permanent failure.

At alam mo kung ano ang masakit? Yung “what if.” Yung mga pagkakataong iniwan mo agad bago mo pa makita ang breakthrough. Yung mga pangarap na konti na lang sana, pero tumigil ka isang hakbang bago mangyari. Hindi masama mapagod. Hindi masama umiyak. Hindi masama mag-doubt. Ang tunay na weakness, yung hindi mo man lang binibigyan ng chance ang sarili mo na lumaban ulit.

Tanungin mo sarili mo: sumusuko ka ba dahil imposible talaga… o dahil uncomfortable lang? Kasi minsan, ang kailangan mo lang hindi bagong pangarap. Ang kailangan mo lang ay mas matibay na mindset. You don’t need to be perfect. You just need to stay.

NUMBER 4

Takot kang mag-isa

Hindi yung simpleng bored ka lang pag walang kausap. Iba ‘yung tahimik lang ang paligid. Ang tinutukoy ko, ‘yung hindi ka mapakali kapag walang distraction. Kailangan may ka-chat, may ka-call, may background noise, may series na naka-play. Kasi kapag tumahimik ang mundo mo, biglang lumalakas ang boses sa loob ng ulo mo.

Kapag mag-isa ka, doon lumalabas ang mga tanong na matagal mo nang tinatakasan. “Masaya ba talaga ako?” “Tama ba ‘tong relasyon na ‘to?” “May direction ba buhay ko?” At imbes na sagutin mo, mas pinipili mong mag-scroll. Scroll. Scroll. Scroll. Kasi mas madaling ma-distract kaysa mag-reflect.

Minsan, kaya ka takot mag-isa hindi dahil lonely ka. Kundi dahil hindi ka comfortable sa sarili mo. Hindi mo pa kilala kung sino ka kapag wala ang barkada, wala ang partner, wala ang validation ng ibang tao. Parang feeling mo, kulang ka kapag walang kasama. Parang hindi buo ang identity mo kung hindi ka needed, hindi ka hinahanap, hindi ka pinapansin.

Relatable ba? ‘Yung tipong kahit toxic na ang relationship, hindi mo maiwan kasi ayaw mong mag-isa. Kahit alam mong hindi ka na masaya, kumakapit ka pa rin. Kasi mas takot ka sa silence kaysa sa sakit. At doon pumapasok ang weakness — hindi dahil emotional ka, kundi dahil hindi mo kayang tumayo nang mag-isa.

Ang totoo, kung hindi mo kayang mag-isa, madali kang ma-manipulate. Madali kang ma-control. Kahit sino na magpakita ng konting attention, feeling mo special agad. Kahit bare minimum lang ang ibigay, tatanggapin mo. Kasi sa isip mo, “At least may kasama ako.” That’s dangerous.

May mga tao na laging busy. Laging may lakad. Laging may ka-meet. Pero pag umuwi na sa bahay, hindi kayang harapin ang sariling thoughts. Kaya ang ginagawa, tulog agad o phone agad. Because silence feels uncomfortable. Pero alam mo ba? Growth happens in solitude.

Kapag kaya mong mag-isa, doon mo natutunan mahalin ang sarili mo without audience. Doon mo nakikilala ang strengths at flaws mo. Doon ka nagiging emotionally independent. Hindi mo kailangan ng constant reassurance para maramdaman na valuable ka.

Hindi ibig sabihin na masama ang may kasama. Hindi ibig sabihin na strong ka lang kapag loner ka. Ang punto, kaya mo bang maging okay kahit walang tao sa paligid mo? Kaya mo bang umupo sa katahimikan at hindi ka matakot sa sarili mong isip?

Kung hindi pa, okay lang. Hindi ka nag-iisa sa ganyang struggle. Pero tandaan mo, ang pagiging comfortable mag-isa is a skill. Practice siya. Hindi siya biglaang nangyayari. Simulan mo sa maliit — kumain mag-isa sa labas, maglakad nang walang kausap, mag-journal ng thoughts mo. Harapin mo unti-unti.

Kasi kapag natuto kang maging buo kahit mag-isa, hindi ka na basta-basta kakapit sa kahit sino. Hindi ka na papayag sa bare minimum. Hindi ka na matatakot maiwan. At doon nagsisimula ang tunay na lakas.

NUMBER 5

Nag overreact ka sa maliliit na bagay

Alam mo yung tipong konting inconvenience lang, parang katapusan na ng mundo? Na-late lang ng limang minuto yung kausap mo, pakiramdam mo iniisnab ka na. May nag-comment lang ng simpleng suggestion, feeling mo binabastos ka na. Na-traffic ka lang, buong araw mo na sinira ng inis.

Hindi naman talaga malaki yung nangyari. Pero sa loob mo, parang may explosion.

Minsan hindi mo napapansin, pero yung reaction mo mas malaki pa kaysa sa actual na problema. Someone forgot to reply? “Wala na, ayaw na niya sakin.” May nagkamali sa trabaho? “Ako na naman lagi ang napapahiya.” Mali lang ang tono ng message? “May galit ‘to.” That’s emotional fragility.

Kapag maliit na bagay kayang sirain ang mood mo, kino-control ka ng external circumstances. Parang naka-remote control ang emotions mo sa kamay ng ibang tao. Isang salita lang, trigger ka agad. Isang inconvenience lang, bad day na.

Ang totoo, kadalasan hindi yung maliit na bagay ang issue. May mas malalim na pinanggagalingan. Maybe pagod ka. Maybe insecure ka. Maybe may unresolved hurt ka. Kaya kapag may maliit na spark, sumasabog agad kasi puno na yung emotional tank mo.

Pero isipin mo ‘to — kung bawat maliit na problema ginagawa mong big deal, paano mo haharapin yung tunay na malalaking hamon sa buhay?

Strong people don’t ignore their feelings, pero marunong silang mag-process. Hindi sila agad nagre-react. They respond. May space sa pagitan ng nangyari at ng reaction nila. At sa space na ‘yon, may control.

Ikaw ba, kapag may maliit na inconvenience, kaya mo bang huminga muna? Kaya mo bang sabihin sa sarili mo, “Wait, maliit lang ‘to. Hindi ko kailangan palakihin.” O automatic na nagshi-shift ang mood mo, pati ang energy mo, pati ang pakikitungo mo sa ibang tao?

Overreacting is often a sign na kulang ka sa emotional regulation. Hindi ibig sabihin masama kang tao. Ibig sabihin, may part sa’yo na hindi pa trained. Emotions are powerful, pero hindi sila dapat ang boss ng buhay mo.

Kasi kapag sanay kang palakihin ang maliliit na bagay, unti-unti mong sinisira ang relationships mo. Napapagod ang tao sa drama na hindi naman kailangan. Napapagod sila sa tension na pwede namang i-handle calmly. At mas lalong napapagod ka.

Imagine mo kung gaano kagaan ang buhay kung hindi ka madaling ma-trigger. Kung kaya mong sabihin, “Okay lang. Move on.” Kung hindi ka agad defensive, hindi agad offended, hindi agad galit.

Maturity is not about never feeling anything. It’s about knowing which battles are worth your energy. Tanungin mo ang sarili mo: Ito bang kinagagalit ko ngayon, mahalaga pa ba ‘to after one week? One month? One year?

Kung hindi, baka hindi mo kailangan ibuhos ang buong emosyon mo dito.

Kapag natutunan mong kontrolin ang reaction mo sa maliliit na bagay, doon ka nagiging mentally stronger. Hindi dahil wala ka nang pakialam — kundi dahil marunong ka nang pumili kung saan mo ilalagay ang energy mo.

At doon nagsisimula ang tunay na strength.

NUMBER 6

Lagi kang may victim mindset

Alam mo ‘yung tao na parang buong mundo laging kontra sa kanya? Na kahit anong mangyari, may script na agad sa utak niya: “Kawawa naman ako.” “Ako na naman.” “Bakit sa’kin lagi?” Iyan ang victim mindset.

Kapag may victim mindset ka, hindi mo nakikita ang sarili mo bilang may power. Nakikita mo ang sarili mo bilang laging talo, laging inaapi, laging dehado. Kahit minsan malinaw naman na may parte ka sa nangyari, ang default setting mo ay maghanap ng external reason. Boss mo ang unfair. Partner mo ang toxic. Kaibigan mo ang plastic. Sistema ang may kasalanan. Lahat… except ikaw.

Relatable ‘to kasi minsan ginagawa rin natin. Kunwari, napagalitan ka sa trabaho. Instead na tanungin ang sarili mo kung may kailangan ka bang i-improve, ang unang thought mo: “Pinag-iinitan ako.” Kapag may hindi nag-reply sa message mo, automatic: “Ayaw na niya sa’kin.” Kapag may nagtagumpay, iniisip mo: “Mas may advantage lang siya.” It’s always the world against you.

Ang problema sa victim mindset, addictive siya. May comfort kasi sa pagiging biktima. Kapag ikaw ang kawawa, hindi mo kailangang mag-take responsibility. Hindi mo kailangang magbago. May excuse ka. Safe ka sa accountability. You don’t have to level up because in your mind, wala namang point—lagi ka namang talo.

Pero dito pumapasok ang masakit na katotohanan: habang iniisip mong powerless ka, mas lalo mong pinapatunayan na powerless ka nga. Kasi hindi ka kikilos. Hindi ka mag-aadjust. Hindi ka matututo. You stay stuck.

Minsan hindi siya halata. Hindi naman dramatic na “inaapi ako ng mundo.” Minsan quiet lang. Halimbawa, may opportunity pero hindi mo tinry kasi iniisip mo agad na hindi ka pipiliin. May relationship na pwede mong ayusin pero mas pinili mong magtampo at isipin na ikaw ang laging hindi naiintindihan. May skill kang gustong aralin pero sabi mo, “Hindi naman ako talented.” Low-key victim narrative pa rin iyon.

At mas delikado, kapag naging identity mo na siya. Kapag ang kwento mo sa buhay laging umiikot sa mga taong nanakit sa’yo, sa mga pagkakataong hindi ka napili, sa mga unfair na nangyari. Totoo, may mga tao talagang nasaktan, naabuso, o nadehado. Valid ang pain mo. Pero iba ang may pinagdadaanan sa ginagawang permanent mindset ang pagiging biktima.

Strong people also experience unfairness. Pero ang difference, they ask a different question. Hindi “Bakit ako?” kundi “Ano ang pwede kong gawin ngayon?” Hindi “Sino ang may kasalanan?” kundi “Ano ang next move ko?”

Kapag may victim mindset ka, parang hawak ng ibang tao ang remote control ng emotions mo. Kapag may mali silang ginawa, sira ang buong araw mo. Kapag hindi ka nila na-validate, bagsak ang self-worth mo. You give them that power. At hindi mo namamalayan, ikaw mismo ang nagbibigay ng control sa iba.

Gusto mo bang mabasag ang victim mindset? Start with brutal honesty. Sa bawat sitwasyon, itanong mo: “May parte ba ako dito?” Kahit 5% lang. Kahit maliit. Doon ka magsimula. Kasi ‘yung 5% na iyon, iyon ang area na kaya mong baguhin. At doon nagsisimula ang growth.

Hindi mo kontrolado ang lahat ng nangyayari sa’yo. Pero kontrolado mo kung paano ka magre-respond. At sa totoo lang, doon nasusukat ang lakas ng isang tao. Hindi sa dami ng beses na nasaktan siya, kundi sa dami ng beses na pinili niyang tumayo ulit.

Kung minsan naiisip mo na parang unfair ang mundo sa’yo, huminto ka muna. Tanungin mo ang sarili mo: “Biktima ba talaga ako ngayon… o natatakot lang akong umako ng responsibility?” Minsan mas masakit ang sagot. Pero doon nagsisimula ang tunay na strength.

NUMBER 7

Ayaw mong matuto ng bago

Ito ‘yung klase ng tao na sobrang kapit sa comfort zone. Kung ano na ang nakasanayan, doon na lang siya. Kahit obvious na may mas magandang paraan, mas efficient, mas updated — sasabihin niya, “Okay na ‘to.” O kaya, “Ganito naman talaga ever since.” Pero sa totoo lang, hindi ‘yan contentment. Takot ‘yan. Takot mapahiya. Takot magkamali. Takot magmukhang beginner ulit.

Relatable ‘to kasi minsan, ikaw mismo napapaisip ka, “Bakit pa ako mag-aaral ng bago? Ang hirap naman.” Halimbawa, may bagong technology sa work. Lahat nag-a-adjust na, nagte-training, pero ikaw iniisip mo, “Bahala na sila. Mas gusto ko yung luma.” Hindi dahil hindi mo kaya — kundi dahil ayaw mong dumaan sa awkward stage ng pagiging baguhan.

Ang taong ayaw matuto ng bago, madalas maraming dahilan. “Busy ako.” “Wala akong time.” “Hindi ko ‘yan forte.” Pero kung titignan mo, kapag may chismis o Netflix series, may oras naman. So hindi talaga time ang problema. It’s resistance to growth.

Growth is uncomfortable. Learning is humbling. Kapag may inaral kang bago, automatic back to zero ka. Hindi ka expert. Hindi ka magaling. May possibility na magkamali ka sa harap ng iba. At para sa taong insecure, mas pipiliin niyang manatiling average kaysa ma-expose na hindi niya alam ang lahat.

Minsan din, ego ang kalaban. Ayaw magpaturo sa mas bata. Ayaw aminin na outdated na ang skills niya. Mas gugustuhin pang i-dismiss ang bagong idea kaysa tanggapin na kailangan niyang mag-upgrade.

Pero ang problema? The world keeps moving. Kahit tumigil ka, hindi titigil ang paligid mo. Skills become irrelevant. Mindsets become obsolete. Opportunities pass by. Tapos magtataka ka bakit parang naiwan ka.

Ang strong na tao hindi takot maging beginner. Kahit 30, 40, 50 years old na — willing matuto. Willing magtanong. Willing magkamali. Kasi alam niya, short-term embarrassment is nothing compared to long-term stagnation.

Tanungin mo sarili mo: kailan ka huling may ginawa na totally bago? Kailan ka huling nagbasa ng libro na hindi mo usual genre? Nag-try ng skill na hindi mo forte? Nag-open ng mind sa opinion na kontra sa paniniwala mo? Kung matagal na, baka hindi ka “stable.” Baka stuck ka lang. At ang totoo, hindi kahinaan ang hindi mo alam. Kahinaan ang ayaw mong malaman.

NUMBER 8

Takot ka sa rejection

At hindi mo man aminin, malaki ang kontrol nito sa mga desisyon mo sa buhay. Yung tipong gusto mo sanang mag-apply sa mas malaking company, pero iniisip mo agad, “Baka hindi ako qualified.” Kaya hindi ka na lang nag-submit ng resume. Gusto mo sanang umamin ng feelings, pero inuunahan mo na ng, “Baka i-reject lang ako.” Kaya tahimik ka na lang. Gusto mo sanang magsimula ng business, mag-post ng content, mag-share ng opinion — pero what if pagtawanan ka? What if walang pumansin? What if mag-fail?

So ang ginagawa mo, you reject yourself first. Bago ka pa tanggihan ng mundo, ikaw na mismo ang umaatras. At doon nagsisimula ang tahimik na pagkatalo.

Ang totoo, hindi mo naman talaga kinakatakutan ang salitang “rejection.” Ang kinakatakutan mo yung ibig sabihin nito para sa’yo. Na baka kapag ni-reject ka, ibig sabihin hindi ka magaling. Hindi ka enough. Hindi ka worth it. Parang isang sagot lang ng ibang tao, guguho na ang self-worth mo. Kaya mas pinipili mong manatili sa safe zone. Walang risk, walang sakit — pero wala ring growth.

Relatable ‘to, di ba? Ilang beses mo nang pinigilan ang sarili mo dahil lang sa possibility ng rejection? Ilang opportunity na ang pinalampas mo hindi dahil hindi mo kaya, kundi dahil takot ka lang masabihan ng “hindi”?

Pero isipin mo ito: bawat taong successful na hinahangaan mo, dumaan sa rejection. Yung mga negosyanteng malalaki ngayon, ilang beses na-deny sa investors. Yung mga artista, ilang auditions ang binagsak bago sumikat. Yung mga taong may healthy relationship ngayon, ilang heartbreak muna ang pinagdaanan.

Rejection is not proof that you are not good enough. It’s proof that you tried.

Ang taong weak sa part na ito, hinahayaan niyang kontrolin siya ng takot. Mas importante sa kanya ang comfort kaysa potential. Mas okay nang hindi subukan kaysa masaktan.

Pero ang taong nagiging strong? Tinatanggap niya na part ng game ang rejection. Hindi niya ina-attach ang “rejection” sa identity niya. Kapag ni-reject siya, iniisip niya, “Okay, hindi para sa’kin ‘to. Next.” Growth mindset, hindi victim mindset.

Kasi kapag takot ka sa rejection, maliit ang mundo mo. Pero kapag tinanggap mo na normal lang itong mangyari, biglang lumalawak ang possibilities.

Ang tanong ko sa’yo: ano ang isang bagay na gusto mong gawin pero hindi mo ginagawa dahil takot ka ma-reject?

Minsan, ang pagitan mo sa next level ng buhay mo ay isang risk lang na ayaw mong kunin. At oo, baka ma-reject ka. Pero mas masakit kung lagi ka na lang what if kaysa sa rejection. Remember this: rejection hurts your ego, but regret destroys your peace.

NUMBER 9

Lagi kang naghahanap ng sisisihin

“Hindi ko kasalanan ’to.”

Ilang beses mo na bang narinig ’yan? O baka minsan, nasabi mo rin.

Ang taong laging naghahanap ng sisisihin, bihirang tumingin sa salamin. Kapag may pumalpak na project, kasalanan ng katrabaho. Kapag nasira ang relasyon, kasalanan ng partner. Kapag hindi umangat ang buhay, kasalanan ng magulang, sistema, gobyerno, kapitbahay — kahit sino, basta hindi siya.

Sa umpisa, parang harmless lang. Natural defense mechanism. Mas masarap kasi sa ego na isipin na “I did my best” at may external factor lang na humarang. Pero kapag habit na, doon nagiging problema. Kasi every time na may sinisisi ka, binibigay mo ang power mo sa iba. Para mong sinasabi, “Wala akong control dito. Victim lang ako.”

Halimbawa, late ka sa trabaho. Traffic? Oo, factor ’yan. Pero anong oras ka umalis? Naglaan ka ba ng buffer time? O inasa mo sa “bahala na”? Madaling ituro ang EDSA. Mas mahirap aminin na kulang ka sa preparation.

Sa relationship naman, kapag nag-away kayo, ang unang linya mo ba ay, “Kasi ikaw eh…”? Instead na “Baka may mali rin ako.” Kapag laging ganun ang approach mo, hindi talaga maaayos ang problema. Kasi ang growth nagsisimula sa ownership. No ownership, no growth.

Ang taong mahilig manisi, madalas takot lang talaga. Takot ma-label na mali. Takot masabihang kulang. Takot masaktan ang pride. Kaya ang instinct niya, protect the ego at all costs. Kahit pa masira ang connection sa iba.

Pero eto ang reality: accountability is power. Kapag kaya mong sabihin, “Oo, nagkamali ako,” hindi ka bumababa. Mas tumataas ka. Kasi ipinapakita mong kaya mong i-handle ang consequences. Mature ka. Hindi ka fragile.

May isa pang epekto ang habit na ito. Unti-unti, nawawala ang tiwala ng mga tao sa’yo. Kasi alam nila, kapag may sablay, hindi ka mananagot. Sila ang sasalo. Sila ang masisisi. Kaya darating ang point na iiwasan ka na nila. Hindi dahil galit sila, kundi dahil nakakapagod makasama ang taong walang self-awareness.

At pansinin mo, kapag laging may sinisisi ang isang tao, bihira siyang mag-improve. Kasi sa isip niya, wala naman siyang kailangang baguhin. Perfect siya — mundo lang ang may problema. Pero kung ganun ka mag-isip, paano ka aasenso? Paano ka magle-level up kung hindi mo kayang aminin na may kailangan kang ayusin?

Hindi ibig sabihin nito na lahat ng nangyayari sa’yo kasalanan mo. May mga bagay talaga na outside your control. Pero ang tanong lagi dapat, “Ano ang part ko dito?” Kahit 5% lang. Kasi doon nagsisimula ang tunay na strength.

Kapag natutunan mong huminto sa paninisi at magsimula sa pag-ako ng responsibilidad, doon nag-iiba ang buhay mo. Biglang may clarity. May direction. Hindi ka na helpless. Hindi ka na victim ng circumstances. Ikaw na ang driver.

Kaya sa susunod na may pumalpak, bago ka mag-point ng finger, subukan mong mag-isip muna. Tanungin mo sarili mo, “Ano ang pwede kong gawin better next time?” That simple shift changes everything.

Dahil ang tunay na lakas, hindi ’yung marunong kang manghusga ng mali ng iba.

Ang tunay na lakas, ’yung kaya mong harapin ang sarili mong pagkukulang — at may courage kang ayusin ito.