Magpokus Ka sa Sarili Mo Dahil Hindi Lahat ng Opinyon Nila ay Nakakatulong sa 'yo By Brain Power 2177
Hindi lahat ng opinyon kailangan mong sagutin. Minsan, ang pinaka-mature na galaw ay ang manahimik at magpokus sa sarili.
Number 1
Tandaan mo: hindi sila nagbabayad ng bills mo
Hindi sila yung gumigising araw-araw para magtrabaho. Hindi sila yung nagpupuyat kakaisip kung paano babayaran ang kuryente, renta, tuition, o utang. Pero bakit parang binibigyan mo sila ng control sa desisyon mo?
May mga taong ang lakas mag-comment sa buhay mo, pero pag may problema ka na, hindi naman sila tutulong sa 'yo. Ang dali nilang magsabi ng “dapat ganito ka,” “mali yang ginagawa mo,” “kung ako yan ganito gagawin ko…” pero kapag ikaw na ang nahihirapan, ikaw pa rin ang sasalo ng consequences. Hindi sila ang magbabayad kapag nagkamali ka. Ikaw pa rin. That’s the reality.
Kaya bago mo seryosohin ang opinyon ng kahit sino, tanungin mo muna sarili mo: “Kasama ba siya sa responsibilidad ko sa buhay?” Kung hindi—then why give their words so much power?
Hindi ibig sabihin nito na maging bastos ka o manhid. Ibig sabihin lang, marunong kang pumili kung sino ang papakinggan mo. Kasi hindi lahat ng opinion ay may bigat. Yung may ambag lang sa buhay mo, yun ang may karapatang magsalita.
Minsan takot tayong ma-judge, kaya pinipigilan natin ang sarili natin. Pero isipin mo ‘to: kahit gawin mo ang lahat ng gusto nila, may masasabi pa rin sila. So why not do what’s aligned with your goals, values, and peace of mind?
At the end of the day, ikaw ang makakaramdam ng pagod. Ikaw ang haharap sa stress. Ikaw ang magbabayad ng presyo—good or bad. So focus on your path. Protect your energy. And stop letting people who don’t pay your bills live rent-free in your head.
Number 2
Hindi lahat ng opinyon ay feedback
Maraming tao ang magsasabing “opinyon ko lang naman ‘to” o “sinasabi ko lang ‘to kasi concern ako”, pero kung titignan mo nang mabuti, wala namang malinaw na layunin para iangat ka. Walang direction. Walang solusyon. Puro puna lang. That’s not feedback—that’s noise.
Real feedback is meant to help you grow. May respeto, may context, at kadalasan galing sa taong may alam o may ambag sa ginagawa mo. Pero karamihan ng opinyon? Projection lang. Insecurities nila, frustrations nila, failures nila—ipinapasa nila sa’yo. Parang naglalabas lang sila ng sama ng loob, at nagkataon lang na ikaw ang nasa harap.
Relatable ‘to lalo na kapag may ginagawa kang bago o umaangat ka. Kapag tahimik ka, wala silang pakialam. Pero the moment na gumalaw ka, nag-try ka, nag-improve ka—biglang ang daming sinasabi. Why? Because your growth reminds them of what they didn’t do. And instead of fixing themselves, mas madaling mamuna sa’yo.
Kaya mahalagang matutunan mong mag-filter. Hindi lahat ng naririnig mo ay kailangan mong ipasok sa puso. Tanungin mo sarili mo: May intention ba itong tulungan ako, or gusto lang niyang marinig ang sarili niyang boses? If it’s the second one, let it pass.
You don’t owe everyone your attention.
Your energy is limited. Kapag binigay mo ‘yan sa bawat opinyon, mauubos ka. Mas ok na ilaan mo ‘yan sa actions, progress, at self-respect.
At tandaan mo ‘to: kung lahat ng opinyon ay papaniwalaan mo, mawawala ang boses mo.
So learn to listen wisely. Keep the lessons. Drop the noise. And stay focused on what actually moves you forward.
Number 3
Tanungin mo sarili mo: “May value ba ‘to?”
Hindi lahat ng naririnig mo kailangan mong i-absorb. Hindi lahat ng comment kailangan mong dibdibin. Sa totoo lang, karamihan ng sinasabi ng mga tao ay ingay lang—ingay na walang ambag sa growth mo.
Relatable ‘to lalo na kapag may nagsabi ng isang linya na biglang sumira ng mood mo. Isang comment lang, tapos buong araw mo na siyang iniisip. Paulit-ulit sa utak mo. Pero kapag hinimay mo ang sinabi nila, mapapansin mo na minsan wala naman talagang substance. Opinion lang. Trip lang. Minsan projection ng insecurities nila.
Kaya bago mo hayaang pumasok sa isip at puso mo ang kahit anong salita, ihinto mo muna. Ask yourself honestly: “Does this help me grow? May matututunan ba ako dito? May maitutulong ba ‘to sa goal ko?” Kung ang sagot ay hindi, then why are you giving it free space in your head?
Not all feedback is constructive. May feedback na may laman, may punto, may direksyon, may respeto. Pero may feedback din na sarcastic, passive-aggressive, o straight-up panghila pababa. At hindi mo responsibilidad bitbitin ang lahat ng ‘yan.
Minsan iniisip natin, “Baka may point sila.” Oo, possible. Pero hindi ibig sabihin automatic valid na agad. Ikaw pa rin ang final filter. Ikaw ang pipili kung alin ang papapasukin at alin ang itatapon.
Your mind is not a dumping ground.
Hindi porket sinabi nila, totoo na. Hindi porket narinig mo, kailangan mo nang baguhin ang sarili mo.
Kapag natutunan mong tanungin ang simpleng tanong na “May value ba ‘to?”, mas magiging kalmado ka. Mas focused. Mas tahimik ang isip mo. Kasi imbes na ubusin mo ang energy mo sa opinyon ng iba, ginagamit mo siya sa sarili mong growth. And that’s real power—knowing what to keep, and having the courage to let the rest go.
Number 4
Limitahan ang access ng tao sa buhay mo
Hindi lahat ng may kakayahang makinig ay may karapatang malaman ang lahat tungkol sa’yo. Hindi dahil masama sila—kundi dahil hindi lahat marunong humawak ng impormasyon. May mga taong konting kwento mo lang, gagawin nang tsismis. Yung plano mo, gagawing opinyon. Yung pangarap mo, gagawing duda.
Relatable ‘to lalo na kung napansin mo na kapag marami ang nakakaalam ng galaw mo, mas maraming unsolicited advice, mas maraming judgment, at mas maraming pressure. Parang bawat move mo may audience, at bigla kang napapagod kahit wala ka pang nagagawa. That’s a sign na too many people have access.
Hindi mo kailangang i-announce lahat. Hindi mo kailangang ipaliwanag bawat desisyon. Hindi mo kailangang i-post ang bawat struggle at every small win. Privacy is not secrecy—it’s self-respect. Minsan, mas mabilis gumalaw ang buhay mo kapag mas tahimik ka.
Remember this: access is earned, not given.
Yung mga taong consistent, supportive, at hindi ka binababa—sila yung deserving makaalam ng deeper parts ng buhay mo. Pero yung laging may side comment, may comparison, o may hidden competition? Limitahan mo. Mute if needed. Distance if necessary. Hindi ka required i-keep ang lahat close just to be “nice.”
At eto ang pinaka-real talk: kapag konti lang ang may alam sa plano mo, konti lang din ang pwedeng makasira nito. Mas klaro ang isip mo, mas kalmado ang emosyon mo, at mas nakakapokus ka sa growth. Less noise, more clarity.
So protect your space. Protect your energy.
Hindi lahat ng tao kailangan ng front-row seat sa buhay mo—yung iba, audience lang. At yung iba talaga, wala nang ticket.
Number 5
Gumamit ng mental filter
Hindi lahat ng naririnig mo ay kailangang pumasok sa isip mo, at lalong hindi lahat dapat manatili roon. Kung iisipin mo, ang utak mo parang inbox—kapag lahat ng message pinapasok mo, mapupuno ka ng spam, noise, at negativity. Kaya kailangan mo ng filter.
Halimbawa, may magsasabi ng isang linya, tapos buong araw mo na siyang iniisip. Isang comment lang, pero parang nasira na ang mood mo. Bakit? Kasi pinapasok mo agad, walang screening. You assumed na mahalaga, kahit hindi naman.
Ang mental filter ay simpleng tanong sa sarili mo bago ka mag-react: “Makakatulong ba ‘to sa growth ko?” Kung hindi—drop it. Hindi mo kailangang ipaglaban, ipaliwanag, o patunayan ang sarili mo sa lahat. Hindi rin lahat ng criticism ay wisdom. Yung iba, projection lang ng insecurity nila.
Minsan galing pa sa taong hindi mo naman pipiliing maging mentor. So bakit mo hahayaang maging boss ng isip mo? Just because they spoke doesn’t mean they’re right.
Using a mental filter means you choose what deserves your attention. Hindi ka cold, hindi ka manhid—selective ka lang. Pinapakinggan mo yung may experience, may respeto, at may tunay na concern sa’yo. Yung ingay? Background noise lang ‘yan.
Kapag natutunan mong mag-filter, mapapansin mo na mas kalmado ka. Mas malinaw ang decisions mo. Hindi ka na basta na-o-offend, kasi alam mo na hindi lahat ng salita ay personal, at hindi lahat ay tungkol sa’yo.
Protect your mind. Because once you control what enters your thoughts, mas madali mo nang kontrolin ang direction ng buhay mo.
Number 6
I-accept mo na may taong ayaw sa’yo kahit anong gawin mo
Kahit mabait ka, kahit tahimik ka, kahit tumutulong ka, o wala kang inaapakan—may isa at may isa pa ring maiirita sa’yo. At hindi dahil masama ka, kundi dahil hindi ka nila kayang i-handle.
Halimbawa, may mga taong hindi ka naman inaano, pero ramdam mo yung cold treatment. Walang malinaw na dahilan. Walang malaking issue. Pero may vibe na hindi ka nila gusto. At ang totoo? Madalas wala talaga itong kinalaman sa’yo. It’s about them. It's about their insecurities, their wounds, their projections.
The problem starts kapag sinubukan mong ayusin ang hindi mo naman sinira. Kapag nag-adjust ka nang nag-adjust para lang magustuhan ka. Kapag tinatanong mo na sarili mo, “Ano bang mali sa’kin?” kahit wala naman. That’s when you slowly abandon yourself just to fit into someone else’s comfort.
Here’s the hard truth: hindi ka para sa lahat. At hindi rin lahat para sa’yo. Kahit anong gawin mo, may taong maiinis dahil confident ka, dahil tahimik ka, dahil nagse-set ka ng boundaries, o dahil hindi ka nagpapadala sa drama nila. Minsan, ang presence mo pa lang is triggering enough. And that’s okay.
Hindi mo trabaho i-convince ang lahat na mabuti kang tao. Hindi mo responsibility ayusin ang opinion na hindi naman humihingi ng katotohanan. You don’t need universal approval to live a meaningful life.
Kapag in-accept mo ‘to, gumagaan ang buhay. Humihinto ka sa people-pleasing. Mas nagiging totoo ka. Mas pinipili mo ang peace over validation. You stop shrinking yourself just to be digestible.
So let them dislike you. Let them misunderstand you. Let them walk away.
Ang mahalaga, hindi mo tinalikuran ang sarili mo para lang tanggapin ka ng mga taong hindi ka naman talaga kilala.
Number 7
Focus sa ginagawa mo, hindi sa reaksyon nila
Alam mo ‘yung pakiramdam na parang bawat move mo sinusubaybayan ng iba? Yung bawat accomplishment mo may kasamang “Madali lang naman ‘yon?” o “Hindi yan tatagal.” Nakaka-stress, ‘di ba? Pero isipin mo—ang karamihan sa kanila, hindi naman involved sa actual na effort mo. Hindi nila alam kung ilang oras, ilang gabi ng tulog ang nawala sa project mo, o kung ilang beses kang bumangon pagkatapos madapa.
Kapag sobra kang nag-focus sa opinion nila, nawawala ang energy mo sa goal mo. Instead of moving forward, nagkaka-loop ka sa “Ano kaya ang sasabihin nila?” mindset. And trust me, that’s a trap. Lahat ng oras na ginugugol mo sa worrying about reactions nila, puwede mong gamitin para ma-improve ang sarili mo, skills mo, o kahit simpleng self-care.
Halimbawa, may mga tao na kahit anong gawin mo, may masasabi pa rin. Ang point—huwag mong hayaan na sila ang mag-set ng pace mo. Ikaw ang may control ng life mo. Kung nakafocus ka sa ginagawa mo, kahit may criticism o haters sa paligid mo, you’ll notice—ang lakas ng peace mo, at mas mabilis ka mag-grow.
Remember, progress is silent. Reactions are noisy. Focus on your grind, celebrate your wins quietly, and let your results speak louder than their words. Sa huli, hindi sila ang gagabay sa future mo—ikaw. Kaya every time na naaalala mo yung opinions nila, balik ka sa sarili mong mission: Ano ang next step mo ngayon? Don’t waste time on noise.
Number 8
Kung mas tahimik ka, mas konti ang masasabi nila
Think about it—lahat tayo may experience ng taong laging may comment sa buhay natin. Parang may loudspeaker sa tabi mo, kahit hindi mo hiningan ng opinion. Pero kapag masyado kang nagsasalita, nagbubukas ka ng pinto para sa kanila. Every little detail na sinasabi mo, nagiging bala nila para husgahan ka, paminsan-minsan kahit sa maliliit na bagay lang.
Parang yung mga kaibigan o kakilala na laging nagsasabi ng “I told you so”. Kapag tahimik ka lang, wala silang pupulutin na problema. Hindi nila mahuhulaan ang susunod mong gagawin, at hindi rin sila makakahanap ng paraan para magsalita ng negative.
Being quiet doesn’t mean you’re weak. In fact, it’s strategic. It’s like keeping your cards close to your chest—ang dami mong masasabi sa buhay mo, pero pipiliin mo kung kailan at kanino mo ibubukas. Hindi lahat kailangang malaman ng mundo.
And here’s the best part: kapag tahimik ka, nakakapokus ka sa sarili mong goals. Hindi ka na na-distract sa ingay ng critics. Ang attention mo, naka-invest sa sarili mo—sa skills mo, sa health mo, sa peace of mind mo.
Kaya remember: every unnecessary word you say is fuel sa opinyon ng iba. Keep calm, stay focused, and let your actions speak louder than their words. Parang mantra lang: kung mas tahimik ka, mas protektado ang energy mo, mas malinaw ang focus mo.
Number 9
I-unfollow, i-mute, i-distance kung kailangan
Madalas kasi, pinapalaki natin ang problema sa utak natin. Isipin mo ‘to: bawat notification, bawat comment, bawat reaction nila—parang constant reminder na kailangan mong patunayan ang sarili mo, na kailangan mong i-please sila. Nakakapagod, diba?
Relatable ‘to, lalo na sa social media. Nakikita mo lang sila nagpo-post, nagko-comment, o nagre-react sa mga bagay na hindi mo naman kontrolado, pero bigla kang na-aapektuhan. That’s when you realize na sobra na ang mental space na ginugugol mo sa kanila. So bakit hindi mo na lang protektahan ang sarili mo?
Hindi ito about pagiging cold o antisocial. It's about boundaries. Hindi mo kailangang i-explain sa kanila kung bakit ka nag-mute o nag-unfollow. Hindi nila kailangang malaman every little detail ng life mo. Ang mahalaga, ikaw, ang peace of mind mo at ang mental health mo—priority mo ‘yan.
And let’s be honest, mas marami kang oras at energy para sa sarili mo kapag hindi ka lagi distracted sa opinion nila. Ang irony, kapag nag-distance ka, sometimes sila pa mismo ang na-curious o naka-realize na okay ka nang walang constant validation nila.
Sa dulo, choice mo kung sino ang may access sa headspace mo. Hindi ka obligated maging available sa lahat, especially sa mga hindi nakakatulong sa growth mo. Focus on people who lift you up, support your goals, and respect your boundaries. I-unfollow, i-mute, dumistansya ka—sometimes, that’s the healthiest thing you can do.
Number 10
Ang insecure, mahilig manghila pababa
Alam mo ‘yon yung mga tao na laging may comment, kahit hindi mo naman hiningi. Yung tipong parang may “secret mission” sila sa buhay—hila-hilahin ka pababa para mas magmukha silang mas mataas. They make you doubt yourself, kahit walang dahilan. Kapag nakikita nila na confident ka o may ginagawa ka na naiiba, bigla silang lalabas with sarcastic remarks o subtle digs. Parang instinct nila na kung hindi nila kaya, dapat hindi mo rin kaya.
Na-feel mo na yung energy nila kahit sa simpleng chat lang, o sa casual conversation. Yung maliit na offhand comment nila—“Ay, seriously? Ganun ka na lang?”—pwedeng mag-iwan ng nagpapagulo sa isip mo kahit alam mo sa sarili mo na tama ka. At ang worst part, minsan hindi mo man lang makita agad, pero unti-unti, nakakabawas sila ng confidence mo.
Pero isipin mo: ang insecure, sila ang may problema, hindi ikaw. They are projecting their own fears, failures, and frustrations. Hindi mo kailangan madala sa negativity nila. Kung mauunawaan mo na ang rason nila, mas madali mong i-ignore.
Kaya next time may ganitong tao sa paligid mo, remember: hindi personal. Ang battle nila ay sa sarili nila. And the best revenge? Mag-grow ka nang mas malaki. Focus sa sarili mo. Build your confidence. Show up sa buhay mo nang buo, and watch as their attempts to pull you down fail miserably.
Sabi nga nila, “Your vibe attracts your tribe.” Surround yourself with people who lift you, not drag you. Iyon ang energy na worth mong i-investan.
Number 11
Mag-set ka ng sariling standards
Ito ang isa sa pinaka-powerful na weapons mo para hindi basta-basta maapektuhan ng opinyon ng iba. Ang standards mo ang magiging boundary mo.
Madalas kasi, pinapayagan natin ang iba na diktahan ang terms ng buhay natin. Parang tayo ang guest sa sariling buhay natin: “Pwede ba ako dito? Okay ba ito sa kanila?” Pero kapag malinaw ang standards mo, automatic na hindi ka basta natitinag. Hindi mo na kailangan pang tanungin ang bawat tao kung okay ba o hindi, kasi ikaw mismo ang may guide sa sarili mo.
Think about it: kung lagi kang nag-aadjust para sa iba, lumalayo ka sa kung sino ka talaga. Pero kapag malinaw ang standards mo, mas madali mong malalaman kung sino ang worth it sa buhay mo at sino ang nag-aaksaya lang ng energy mo.
At hindi lang ito tungkol sa rules para sa ibang tao. Ito rin para sa sarili mo. Kapag may standards ka, mas conscious ka sa choices mo. Mas aware ka sa kung ano ang magpapasaya, magpapalakas, at magpapa-grow sa’yo. Hindi mo na kailangan i-justify sa iba ang mga desisyon mo kasi aligned sila sa principles mo.
At kapag malinaw ang standards mo, you naturally attract people who are respectful. Mas madali mong mapapaligiran ang sarili mo ng positivity at supportive energy. So, set your bar. Know your value. And let that be the filter para sa mga taong puwede o hindi puwede sa buhay mo.
Number 12
Normal lang masaktan—pero choice kung magtatagal
Normal lang masaktan—tao ka lang.
Hindi ka robot na pwedeng i-off ang emotions kapag may nasabing masakit, may ginawang mali sa’yo, o may nangyaring hindi mo inaasahan. Kahit gaano ka pa ka-strong, may mga salita at sitwasyon talagang tatama. And that’s okay. That doesn’t make you weak—it makes you human.
Pero dito pumapasok yung mahalagang part: choice mong masaktan kung magtatagal.
Masasaktan ka, yes. Pero kung gaano katagal ka mananatili sa sakit—nasa kamay mo na ‘yon. Minsan kasi, hindi na yung nangyari ang masakit, kundi yung paulit-ulit mong binabalikan sa isip mo. Yung replay ng conversation. Yung “dapat sinabi ko…” Yung “bakit ganito ako tinrato?” That’s where the damage grows.
May mga taong umalis na sa buhay mo, pero araw-araw pa ring nakatira sa utak mo. Rent-free. Hindi na sila present, pero dala-dala mo pa rin yung bigat. At habang hawak-hawak mo ‘yon, ikaw ang napapagod. Hindi sila.
Let’s be real. Healing is not about pretending you’re okay.
It’s about allowing yourself to feel the pain, then deciding—consciously—na hindi ka titira doon. You can cry, you can get angry, you can take time. Pero may moment na kailangan mong tanungin ang sarili mo: “Gusto ko bang manatiling ganito?”
Because staying hurt is a silent decision.
Every time na pinipili mong balikan ang sakit, you’re choosing to pause your growth. Hindi mo kasalanan kung nasaktan ka, pero responsibilidad mo kung patatagalin mo.
And here’s the hard truth: hindi lahat ng tao hihingi ng sorry.
Hindi lahat magkakaroon ng closure. Minsan, ikaw mismo ang magbibigay ng closure sa sarili mo—by letting go. Not because what they did was okay, but because you deserve peace.
Moving on doesn’t mean you forget. It means you stop letting the pain control your present. You learn, you grow, and you carry the lesson—not the wound.
So yes, normal lang masaktan. Take your time. Be gentle with yourself. But when you’re ready, make the choice to move forward. Because you owe it to yourself to heal, not to suffer longer than necessary.
Number 13
Huwag kang magpaliwanag sa lahat
Hindi dahil may tinatago ka, kundi dahil hindi lahat deserving ng explanation mo. Minsan akala natin, kapag naipaliwanag natin nang maayos, maiintindihan tayo. Pero sa totoong buhay, hindi lahat nakikinig para umintindi—yung iba nakikinig lang para manghusga, manghila pababa, o humanap ng butas.
Relatable ‘to lalo na kapag may ginagawa kang bago. May pangarap ka, may desisyon ka, may piniling direksyon—tapos bigla kang kukuyugin ng tanong. “Sure ka na ba?” “Bakit yan?” “Hindi ba delikado?” At dahil mabait ka, you feel the need to explain yourself over and over again, hoping na kapag sapat ang paliwanag mo, titigil sila. Pero hindi sila titigil.
The more you explain, the more you invite opinions.
Parang sinasabi mo, “Here, judge my choices.” At kapag hindi sila kumbinsido, uulit ka na naman. Hanggang sa mapagod ka, maubos ka, at magduda ka na sa sarili mo—kahit malinaw naman sa’yo sa simula kung bakit mo ‘yon pinili.
May mga bagay na hindi kailangang ipagtanggol. Desisyon mo ‘yan. Buhay mo ‘yan. Hindi lahat kailangan ng justification. Minsan, ang pinaka-mature na sagot ay katahimikan. Hindi dahil wala kang sagot, kundi dahil confident ka na sa sarili mo.
Let this sink in: people who truly respect you don’t demand explanations.
At yung mga humihingi ng sobra-sobrang paliwanag? Kadalasan, hindi clarity ang hanap nila—control.
So next time na maramdaman mong kailangan mong magpaliwanag sa lahat, huminto ka muna. Tanungin mo ang sarili mo: “Kailangan ba talaga?” Kung hindi naman sila bahagi ng journey mo, hindi rin sila kailangang maging bahagi ng decision-making mo. You don’t owe everyone an explanation. You owe yourself peace.
Number 14
Kung hindi mo hihingan ng advice, huwag mong pakinggan ang opinyon
Simple lang ‘yan, pero hirap sundin—kasi sanay tayo na pakinggan lahat, kahit hindi naman natin tinanong.
Halimbawa, may ginagawa ka, may plano ka, tapos biglang may taong sasabat. Hindi mo naman siya nilapitan. Hindi ka naman humingi ng payo. Pero bigla siyang may “suggestion,” may “warning,” may “opinion.” At bago mo namalayan, nagdududa ka na sa sarili mo. That’s how distraction starts.
Hindi lahat ng nagsasalita ay may karapatang pakinggan. May difference ang advice at noise. Advice is invited. Noise is unsolicited. At karamihan ng unsolicited opinions, hindi galing sa experience—galing sa takot, insecurity, o sariling failure ng nagsasabi.
Think about it. Kapag gusto mong gumaling sa isang bagay, pipiliin mo ba kahit sinong random person? Of course not. You ask someone you trust, someone who’s been there, someone who actually knows what they’re talking about. So bakit sa buhay mo, parang open mic night? Lahat pwedeng magsalita, kahit wala namang ambag.
Hindi rin ito pagiging arrogant. Hindi ito “feeling superior.” This is self-respect. Kasi kapag pinapakinggan mo lahat, nawawala yung boses mo. Nauuna ang opinyon ng iba kaysa sa instinct mo, kaysa sa plano mo, kaysa sa growth mo.
Minsan, ang opinyon ng iba ay hindi tungkol sa’yo. Tungkol ‘yon sa kanila. Sa takot nilang sumubok. Sa regret nilang hindi nila ginawa. Kaya kapag may nakikita silang taong gumagalaw, nagri-risk, umaangat—automatic may masasabi sila. Not because you’re wrong, but because you’re brave.
So here’s the mindset:
Kung hindi ko hiningi ang advice mo, hindi ko rin kailangan dalhin ang bigat ng sinabi mo. You can hear it, but you don’t have to absorb it. Dumaan lang, huwag mong patirahin sa isip mo.
At sa dulo, ikaw pa rin ang magdedesisyon. Ikaw ang haharap sa resulta. Kaya piliin mo lang ang boses na makakatulong sa’yo—at hayaan mong mawala sa hangin ang lahat ng iba.
Number 15
Sa dulo ng lahat, ikaw lang ang magdadala ng buhay mo
Walang ibang sasalo ng bigat kapag pagod ka na. Walang ibang haharap sa konsensya mo kapag alam mong may mga desisyong ginawa ka para lang i-please ang iba. Kahit pa napakaraming tao sa paligid mo ngayon, pagdating sa totoong laban ng buhay—ikaw at ikaw lang.
Relatable ‘to, lalo na kapag sanay kang makinig sa opinyon ng iba. Minsan iniisip mo, “Baka tama sila,” “Baka mali ako,” “Baka dapat sumunod na lang ako.” Pero kapag dumating na ang punto na hindi ka masaya, hindi sila ang gigising sa umaga na may mabigat na dibdib. Ikaw pa rin ang nabibigatan. Ikaw ang magdadala ng consequences ng bawat “yes” na sinabi mo kahit gusto mo sanang tumanggi.
People come and go. May mga taong supportive ngayon, pero bukas wala na. May mga kaibigan na present lang kapag okay ka, pero biglang nawawala kapag nag-struggle ka. At doon mo marerealize—kahit gaano ka pa ka-loved, you still have to show up for yourself.
Hindi ito tungkol sa pagiging selfish. It’s about being honest with yourself. Kasi kung hindi mo dadalhin ang sarili mong buhay, may ibang magdidikta nito para sa’yo. At kadalasan, hindi nila alam kung ano talaga ang kailangan mo. Hindi nila alam kung anong klaseng pagod ang dala mo, kung anong takot ang kinakaharap mo, at kung gaano ka na katagal lumalaban nang tahimik.
Minsan kailangan mong pumili ng sarili mo, kahit hindi ka maintindihan. Kahit may magtampo. Kahit may manghusga. Kasi kapag ikaw ang naubos, walang papalit. Walang backup life. Walang rewind.
At the end of the day, ikaw ang haharap sa salamin. Ikaw ang magtatanong sa sarili mo kung proud ka ba sa mga pinili mo. Kaya make decisions you can live with. Choose paths that give you peace, not just approval. Dahil sa dulo ng lahat, ikaw lang ang magdadala ng buhay mo—kaya siguraduhin mong hindi mo ito dinadala para sa ibang tao.
Comments
Post a Comment