12 Maskara ng mga Narcissist na Dapat Mong Malaman By Brain Power 2177

12 Maskara ng mga Narcissist na Dapat Mong Malaman

Hindi lahat ng taong mabait sa una ay totoo hanggang dulo. Minsan, may mga taong iba ang ipinapakita sa harap, at iba ang ginagawa sa likod. Sa video na ’to, pag-uusapan natin ang 12 maskara ng mga narcissist.

NUMBER 1

Mabait sila sa umpisa

Tipong mapapaisip ka: “Grabe, saan ba nanggaling ’tong taong ’to?” Laging nandiyan, laging may oras, laging may papuri. Ang bilis nilang makaramdam ng kailangan mo kung kulang ka sa validation, ibibigay nila lahat. Kung pagod ka, sila ang “sandalan.” Kung malungkot ka, sila ang “nakakaintindi.” Para kang nasa isang pelikula kung saan ikaw ang bida… at sila ang perfect partner, friend, o mentor.

Pero unti-unti, may mapapansin kang kakaiba. Yung kabaitan nila, may kondisyon pala. Kapag hindi ka sumunod sa gusto nila, biglang nagbabago ang timpla. Yung dating lambing, nagiging malamig. Yung dating “I’m always here for you,” nagiging “ang arte mo” o “dati hindi ka naman ganyan.” Doon ka na magsisimulang magtanong sa sarili mo: “Ako ba ang may mali?”

Ang totoo, yung pagiging mabait nila sa umpisa ay parang investment. Love-bombing ang tawag doon. Binubuhos nila lahat ng effort para mahulog ka, para masanay kang may umaalalay, may uma-appreciate. Kapag attached ka na, saka nila unti-unting binabawi. Hindi biglaan—paunti-unti, hindi halata, para hindi ka agad magising. Kasi kapag biglaan, tatakbo ka. Pero kapag gradual, mag-aadjust ka. You normalize the disrespect.

At kapag nagtanong ka kung bakit sila nagbago, may ready silang sagot. Sasabihin nila na ikaw ang nag-iba, ikaw ang naging demanding, ikaw ang hindi marunong umintindi. Minsan sasabihin pa nila, “Ako pa nga yung nagtiis sa’yo.” Diyan ka na matatali sa cycl

Kaya kung may taong sobrang bait sa una, hindi masamang ma-appreciate. Pero maging aware. Ang tunay na mabait, consistent. Hindi nagiging cold kapag hindi nasunod. Hindi ginagamit ang kabaitan bilang leverage. Hindi ka pinaparamdam na may utang-na-loob ka sa kanila. Kasi ang totoong kindness, walang switch na on-and-off. Hindi ito strategy. Hindi ito performance. It’s real—kahit walang kapalit.

NUMBER 2

Palagi silang biktima

Kahit saan mo tingnan, kahit anong istorya ang balikan, sila ang laging kawawa. Lahat ng nangyari sa buhay nila, may kontrabida raw sila pero hindi nila sinasabi na sila pala ang kontrbida. Sasabihin niya na toxic daw ang ex niya. Inggitera raw mga kaibigan niya. Hindi raw siya naintindihan ng pamilya niya. Inapi raw siya ng boss niya. Parang lagi kang nakikinig sa isang never-ending sad story, at sa umpisa, maaawa ka talaga. Kasi ang galing nilang magkuwento. Emotional, detalyado, convincing. You feel like, “Kailangan ko silang intindihin. Kailangan ko silang tulungan.”

Pero habang tumatagal, mapapansin mo na may pattern. Lahat ng conflict, laging may iisang common denominator—storya nila—pero never nilang ina-acknowledge ’yon. Kapag may ginawa silang mali at pinuna mo, biglang iikot ang usapan. Hindi na yung ginawa nila ang issue, kundi kung paano mo raw sila nasaktan sa pag-call out mo. Biglang ikaw na ang masama, ikaw na ang insensitive, ikaw na ang walang empathy. Classic move ’yan. From offender, biglang victim ulit.

Ginagamit nila ang pagiging biktima bilang shield. Kapag biktima sila, hindi sila pwedeng sisihin. Kapag biktima sila, kailangan mo silang intindihin. Kapag biktima sila, bawal kang magreklamo. Kasi once na magsalita ka tungkol sa nararamdaman mo, lalabas kang selfish. Sasabihin nila, “After everything I’ve been through, ganito pa gagawin mo sa’kin?” At ayun—tahimik ka na naman.

Ang mas delikado pa, ginagawa nilang identity ang pagiging biktima. Doon sila kumukuha ng atensyon, simpatya, at kontrol. Habang ikaw, unti-unting natutong mag-walk on eggshells. Iniisip mo muna kung paano sila maaapektuhan bago ka magsalita. You minimize your pain because theirs always seems “bigger.” Hanggang sa dumating sa point na hindi mo na alam kung valid pa ba yung nararamdaman mo.

At kapag may nagsimulang makakita ng totoo—kapag may hindi na naniwala sa narrative nila—sila pa ang iiyak nang mas malakas. Kasi sa mundo nila, ang pinakamasakit na bagay ay ma-expose. Hindi dahil nasaktan sila, kundi dahil hindi na gumagana ang maskara.

Tandaan mo ’to: ang taong tunay na nasaktan, marunong umako ng responsibilidad. Marunong mag-reflect. Hindi lahat ng problema, isinisisi sa iba. Hindi ginagamit ang trauma para i-justify ang pananakit. Hindi ginagawang dahilan ang pagiging biktima para maging mapanakit din. May difference ang taong may pinagdaanan, at ang taong nabubuhay sa pagiging kawawa para hindi na magbago.

NUMBER 3

Hero complex

Sa umpisa, parang blessing sila sa buhay mo. Dumating sila noong mahina ka, nalilito ka, o may pinagdadaanan ka. Bigla silang naging tagapagligtas—may solusyon sila sa lahat, may payo sila sa bawat problema, may lakas kapag ikaw ay ubos na. Sasabihin nila, “Ako na bahala,” “Andito ako,” “Walang tutulong sa’yo kundi ako.” At sa totoo lang, nakakagaan ’yon. Sino ba namang ayaw ng may sumasalo kapag pagod ka na?

Pero dahan-dahan, mapapansin mo na hindi ka na tinuturuan tumayo. Pinapaasa ka lang na may sasalo palagi. Sa bawat desisyon mo, may input sila. Sa bawat problema, kailangan muna silang tanungin. Kapag sinubukan mong maging independent, parang may mali. Biglang may guilt. “After all I’ve done for you?” o “Kung hindi dahil sa akin, nasaan ka ngayon?” Doon mo mararamdaman na ang tulong pala, may kasamang tali.

Ang hero complex ng narcissist ay hindi tungkol sa malasakit—tungkol ’yan sa control. Gusto nilang maramdaman na sila ang dahilan kung bakit ka okay. Na kung mawala sila, babagsak ka. Kaya hindi ka nila hinahayaang lumakas nang buo. Kailangan nilang ikaw ay laging may kaunting kahinaan, para sila pa rin ang “needed,” ang mahalaga, ang bida sa kwento mo.

At kapag nagkamali sila, o nasaktan ka nila, biglang mag-iiba ang eksena. Sasabihin nila na hindi mo na-appreciate ang sakripisyo nila. Na ikaw ang walang utang-na-loob. Na ang dami na raw nilang isinuko para sa’yo. Suddenly, ikaw na ang kontrabida, at sila pa rin ang hero. Classic reversal. Ikaw ang may kasalanan kasi “tinulungan ka lang naman.”

Kaya kung may taong gustong-gusto kang iligtas, tanungin mo ang sarili mo: Pinapalakas ba nila ako o pinapadepende? Ang tunay na tumutulong, masaya kapag kaya mo na mag-isa. Hindi sila natatakot na hindi na sila kailangan. Hindi nila isinusumbat ang ginawa nila. Hindi nila ginagamit ang tulong bilang weapon. Kasi ang totoong hero, hindi kailangang ipaalala sa’yo na bayani sila.

NUMBER 4

Relihiyoso / moral kuno

May mga tao kasing sobrang relihiyoso o moral sa panlabas. Laging may Bible verse, laging may paalala tungkol sa tama at mali, laging may “God says…” o “Ganito ang dapat.” Sa umpisa, mai-inspire ka pa. Mapapaisip ka: “Ay, safe ’to. Matuwid. May prinsipyo.” Parang ang linis ng intensyon nila, parang hindi kayang manakit ng kahit sino.

Pero habang tumatagal, mapapansin mo na selective ang moralidad. Kapag ikaw ang nagkamali, sobrang bigat ng sermon. Kapag sila ang nakasakit, biglang may excuse: “Hindi mo kasi naintindihan ang puso ko” o “Diyos na ang bahala, mag-move on ka na.” Ginagamit ang Diyos, values, o ethics hindi para mag-heal, kundi para manahimik ka.

Ito yung mga taong gagawing weapon ang faith. Kapag nag-set ka ng boundary, sasabihin nilang wala kang respeto. Kapag nagsalita ka tungkol sa pain mo, sasabihin nilang wala kang pagpapatawad. Kapag ayaw mo nang magtiis, sasabihin nilang kulang ang pananampalataya mo. Slowly, you start to feel guilty for protecting yourself—as if pagiging mabuting tao means laging magparaya, kahit ikaw na ang nauubos.

Ang mas masakit, dahil “moral” sila sa mata ng iba, ikaw pa ang lalabas na masama. Kapag nagsumbong ka, sasabihin ng mga tao, “Hindi ’yan magagawa niyan, mabait ’yan, maka-Diyos ’yan.” At dahil gusto mong maging fair, magiging tahimik ka na lang. You doubt your own experience. You question your pain.

Pero tandaan mo ito: ang totoong relihiyoso o moral na tao ay marunong magpakumbaba. Marunong humingi ng sorry. Marunong makinig. Hindi ginagamit ang Diyos para manalo sa argumento. Hindi ginagawang dahilan ang “tama” para maging manhid. Faith should bring compassion, not control. Morality should guide, not dominate.

Kung may taong palaging tama dahil “ganito ang sabi ng Diyos” pero hindi marunong umamin ng pagkakamali, mag-ingat ka. Kasi minsan, ang pinakadelikadong maskara ay hindi galit o yabang—kundi yung mukhang banal, pero tahimik kang sinasakal.

NUMBER 5

Tahimik pero mapanira

Totoo, may mga taong hindi maingay, hindi sumisigaw, hindi nagwawala—pero sila ang pinakamapanganib. Tahimik sila, kalmado, parang laging composed. Kapag may issue, hindi sila confrontational. Wala kang maririnig na masasakit na salita… at akala mo, “Ay, mature ’to.” Pero hindi mo namamalayan, unti-unti ka nang nauubos.

Ang style nila ay hindi direct attack. Subtle damage. Yung tipong isang tingin lang, isang buntong-hininga, o isang maikling linyang parang walang malisya—pero pagkatapos, mag-o-overthink ka buong gabi. Sasabihin nila, “Okay lang,” pero ramdam mong hindi. Tapos kapag tinanong mo kung anong problema, sasagot ng, “Wala, ikaw na bahala.” At doon ka na matatalo, kasi ikaw na ang mag-aadjust kahit hindi mo alam kung ano ang kasalanan mo.

Hindi sila nagagalit nang harapan, pero pinaparamdam nila ang galit. Silent treatment, emotional withdrawal, delayed replies, cold energy. Hindi ka nila sisigawan—pero paparusahan ka nila sa katahimikan. And the worst part? Kapag nasaktan ka, wala kang maipakitang ebidensya. Kasi technically, wala naman silang sinabing masama. Pero mentally and emotionally, wasak ka na.

Magaling din silang magmukhang inosente sa harap ng iba. Tahimik eh. Calm. Soft-spoken. Kaya kapag nag-open up ka, minsan ikaw pa ang lalabas na OA. “Talaga? Eh parang okay naman siya.” At doon ka mas lalong magdududa sa sarili mo. You start minimizing your pain. You start questioning your intuition. That’s how they win—without raising their voice.

Yung paninira nila, madalas naka-disguise bilang concern. “Napapansin ko lang…” o “Baka sensitive ka lang.” Or worse, “Ganyan ka kasi.” Hindi insulto ang tunog, pero may tusok. May guilt. May control. At dahil tahimik sila, ikaw ang nagmumukhang emotional, reactive, unstable.

Kaya tandaan mo ’to: hindi lahat ng tahimik ay safe. Hindi lahat ng calm ay healthy. Minsan, yung taong hindi nagsasalita ang pinakamaingay sa loob ng ulo mo. At kung palagi kang naglalakad na parang nasa eggshells, kung palagi mong iniisip kung may nagawa kang mali kahit wala, hindi ’yan peace. That’s quiet manipulation.

Ang tunay na maayos na tao, marunong mag-usap. Hindi ginagamit ang katahimikan bilang sandata. Hindi ka pinaparusahan sa pamamagitan ng emotional distance. Kasi ang tahimik na nagmamahal, nagbibigay ng kapanatagan—hindi ng takot, guilt, at confusion.

NUMBER 6

Perpektong partner kuno

Sa umpisa, parang complete package siya. Lahat ng hinahanap mo sa isang partner, nasa kanya raw. Sweet magsalita, marunong makinig, emotionally available kuno. Alam niya ang love language mo—o kaya mabilis niya itong inaral. Sasabihin niya ang mga linyang matagal mo nang gustong marinig: “Hindi kita iiwan,” “I see a future with you,” “Ikaw lang ang ganito sa akin.” Parang too good to be true… pero dahil gusto mong maniwala, you let your guard down.

Habang tumatagal, mapapansin mo na yung pagiging “perfect” niya ay parang role lang pala. Kapag may hindi ka nagustuhan at nag-open ka, bigla siyang nagiging defensive. Hindi siya marunong makinig kapag siya na ang pinupuna. Yung dating understanding, nagiging dismissive. Sasabihin niya, “Ganito na talaga ako,” o kaya “Ikaw lang ang may issue.” Dahan-dahan, nag-iiba ang rules ng relasyon—pero ikaw lang ang nag-aadjust.

Ang mas masakit, ginagamit niya yung image ng pagiging perpektong partner para ma-invalidate ang nararamdaman mo. Kapag nasaktan ka, ipaparamdam niya na wala kang karapatang masaktan kasi “ang dami na niyang ginawa para sa’yo.” Kapag nagreklamo ka, parang ikaw pa ang ungrateful. “Hindi ba sapat yung effort ko?” “I’m not like your ex.” At dahil gusto mong maging fair, pinipili mong manahimik kahit may masakit na.

Unti-unti, mapapansin mo na ang relasyon ay umiikot na sa reputation niya, hindi sa connection ninyo. Sa harap ng iba, siya ang ideal partner—maalaga, supportive, charming. Pero kapag kayo na lang, may control, may manipulation, may silent treatment. Kapag nagkamali siya, may dahilan. Kapag ikaw ang nagkamali, may sermon. Double standard, pero ikaw ang pinagdududa sa sarili mo.

At kapag napagod ka na at gusto mong umalis, saka niya ibabalik ang “dating siya.” Biglang sweet ulit, biglang sorry, biglang may pangakong magbabago. Kasi ang goal niya ay hindi ayusin ang relasyon—ang goal niya ay huwag kang mawala. The moment na sigurado na ulit siya sa’yo, babalik na naman ang dati.

Kaya tandaan mo: ang totoong perpektong partner, hindi yung walang mali. Siya yung marunong umamin, marunong makinig, at marunong magbago—kahit walang banta ng hiwalayan. Hindi ka niya pipilitin magtiis para lang mapanatili ang image niya. Kasi ang tunay na pagmamahal, hindi performance. Hindi siya pang-impress. It’s consistent, humble, and safe—kahit walang audience.

NUMBER 7

Joker / clown

Sa una, sila yung pinakamasayang kasama. Laging may joke, laging may banat, laging nagpapatawa. Sila yung tipong nagpapagaan ng vibe sa room, kaya mapapaisip ka, “Okay ’to ah, hindi boring, hindi toxic.” Madaling mahalin ang ganitong tao kasi laughter equals comfort. Kapag tumatawa ka, pakiramdam mo safe ka.

Pero mapapansin mo, may kakaibang lasa yung jokes nila. Sa umpisa, light lang—konting asar, konting lait na tinatawanan ng lahat. Sasabihin mo sa sarili mo, “Biro lang naman.” Kapag nasaktan ka, sasabihin nila, “Uy joke lang, ang sensitive mo naman.” At dahil ayaw mong maging KJ, tatawa ka na lang. You swallow the discomfort.

Diyan nagsisimula ang problema. Ginagamit nila ang humor bilang shield at weapon. Shield para hindi sila ma-call out. Weapon para makapangliit. Kapag pinahiya ka nila sa harap ng iba, joke lang daw. Kapag binalewala ang feelings mo, joke lang daw. Kapag may nasabi silang below the belt, “Grabe ka, hindi ka marunong makisakay.” Slowly, natututo kang i-doubt kung valid ba yung nararamdaman mo.

Mas delikado ’to kasi public-approved ang ginagawa nila. Tumatawa ang lahat, kaya ikaw ang nagmumukhang OA. Ikaw ang nagmumukhang walang sense of humor. Hindi nila kailangang sumigaw o magalit—isang punchline lang, bagsak ka na. At ang mas masakit, minsan ikaw pa mismo ang nagiging subject ng joke nila, paulit-ulit, hanggang sa ma-brand ka sa isang image na hindi mo naman pinili.

Eventually, mararamdaman mo na nag-iingat ka na sa kilos mo. Iniisip mo na, “Baka gawin na naman akong joke.” Nawawala yung confidence mo, pero sa mata ng iba, masaya pa rin kayo. Kasi nga, laughing on the outside, bleeding on the inside.

Ang totoong joker, marunong huminto kapag nasasaktan na. Ang healthy humor, hindi nangmamaliit. Hindi ginagamit ang kahinaan mo bilang punchline. Kapag ang tawa ng iba ay kapalit ng dignity mo, hindi na comedy ’yan—control na ’yan. And remember, if someone keeps hiding behind “joke lang,” maybe it’s not a joke at all. It’s who they really are.

NUMBER 8

Palagi silang tama

May mga taong palaging tama—o mas tama sa kanila, hindi sila pwedeng magkamali. Kahit malinaw na may ebidensya, kahit ikaw mismo ang nasaktan, kahit maayos kang nagpapaliwanag, somehow… ikaw pa rin ang mali. Parang kahit anong anggulo, laging babalik sa’yo ang sisi. Nakakapagod. Nakakalito. At unti-unti, nakakasira ng tiwala mo sa sarili mo.

Kapag may conflict, hindi sila nakikinig para umintindi. Nakikinig sila para manalo. Ang usapan, parang debate na may scorecard. Hindi mahalaga kung ano ang naramdaman mo—mas mahalaga kung paano nila mapapatunayang justified ang ginawa nila. Kapag nagkamali sila, hindi nila sasabihing “sorry.” Ang lalabas, “Ganito kasi ’yan…” o “Kung hindi mo ginawa ’yon, hindi ako nag-react nang ganyan.” So technically, kasalanan mo pa rin.

Minsan gumagamit sila ng logic at English words para magmukhang smart: “I was just being rational,” “You’re too emotional,” “Facts over feelings.” Pero ang totoo, hindi iyon pagiging rational—avoidance iyon ng accountability. Kasi ang taong marunong umako ng mali, kayang sabihing tama ka sa nararamdaman mo kahit mali siya sa ginawa niya. Hindi nila kayang gawin ’yon dahil sa mundo nila, ang pag-amin ng mali ay katumbas ng pagkatalo.

Unti-unti, matututo kang manahimik. Hindi dahil wala ka nang sasabihin, kundi dahil alam mong walang point. Kahit anong explanation mo, babaligtarin. Kahit gaano ka ka-calm, sasabihin nilang defensive ka. Kahit gaano ka ka-honest, sasabihin nilang sensitive ka lang. At doon nagsisimula yung self-doubt—“Baka nga ako ang OA,” “Baka mali lang talaga ako mag-isip.”

Ang mas masakit, kapag ikaw ang humingi ng sorry kahit hindi mo kasalanan, tatanggapin nila ’yon nang walang second thought. Walang follow-up na “I’m sorry too.” Walang self-reflection. Kasi sa isip nila, proof na naman iyon na tama sila all along. At sa bawat pagkakataong lulunok ka ng pride para lang matapos ang gulo, mas lumalaki ang mundo nila kung saan sila ang laging tama… at ikaw ang laging mali.

Tandaan mo ito: ang taong emotionally mature, hindi takot magkamali. Marunong makinig, marunong magbago, at marunong mag-sorry nang walang paliwanag. Pero ang taong palaging tama? Hindi naghahanap ng solusyon. Naghahanap lang ng validation. At kapag lagi kang nauubos sa pakikipag-usap sa kanila, baka hindi ka mahirap intindihin—baka lang ayaw ka talaga nilang intindihin.

NUMBER 9

Sensitive kuno

Tipong sasabihin nila, “Emotionally aware ako,” o kaya “Malalim lang talaga akong tao.” Sa umpisa, maa-appreciate mo ’yon. Parang rare na may taong marunong umintindi ng feelings, marunong makinig, at marunong mag-empathize. Akala mo, finally, may taong safe ka nang maging vulnerable. You open up, you share your wounds, your fears, your past. Kasi pakiramdam mo, “Uy, pareho kami.”

Pero habang tumatagal, mapapansin mo na one-way lang pala ang sensitivity. Kapag sila ang nasaktan, world-ending event. Kailangan mo silang intindihin, suyuin, alagaan. Pero kapag ikaw ang nasaktan, biglang ikaw na ang “masyadong emotional,” “overreacting,” o “ang bigat mo kausap.” Parang bawal kang masaktan, pero sila pwede.

Ginagamit nila ang pagiging “sensitive” bilang shield. Kapag may ginawa silang mali at sinita mo, hindi nila haharapin ang issue. Instead, iikot ang usapan sa nararamdaman nila. “Nasaktan mo ako sa tono mo,” kahit malinaw at mahinahon ka naman. Biglang ikaw na ang masama, ikaw na ang insensitive. The focus shifts—mula sa ginawa nila, papunta sa reaksyon mo. Classic deflection.

At dahil ayaw mong makasakit, mag-aadjust ka. You’ll choose your words carefully. Minsan hindi ka na magsasalita. You walk on eggshells. Lagi mong iniisip, “Baka masaktan siya,” “Baka magtampo na naman,” “Baka sabihin niya ang harsh ko.” Hanggang sa dumating sa punto na mas inuuna mo na ang feelings nila kaysa sa sarili mo. Your voice gets smaller, quieter, almost invisible.

Ang masakit pa, kapag sila ang galit, justified. Kapag ikaw ang nasaktan, drama. Kapag sila ang umiyak, valid. Kapag ikaw ang umiyak, manipulation. Doon mo marerealize na hindi talaga ito tungkol sa pagiging sensitive. It’s about control. Emotional control. Ginagamit nila ang label na “sensitive” para hindi sila mapanagot at para ikaw ang laging mag-adjust.

Kaya tandaan mo ’to: ang tunay na emotionally sensitive na tao marunong makinig kahit uncomfortable. Hindi defensive. Hindi minamaliit ang nararamdaman mo. Hindi ginagawang kasalanan mo ang pagiging honest. Ang tunay na sensitivity may kasamang accountability. Kung wala ’yon, hindi ’yan sensitivity—emotional weapon ’yan na tinawag lang na pagiging mabait.

NUMBER 10

Protector

Sa una, ang sarap sa pakiramdam kapag may taong nagsasabing, “Ako na bahala sa’yo.” Parang finally, may kakampi ka na. May tagapagtanggol. May sasalo kapag pagod ka na sa mundo. Lalabas sila bilang protector — yung tipong feeling mo safe ka, covered ka, at hindi ka na mag-iisa. They make you feel small in a good way… at least at first.

Pero dahan-dahan, mapapansin mo na yung pagiging “protector” nila ay may kasamang kontrol. Yung mga salitang “para sa’yo ’to” at “concern lang ako” nagiging dahilan para pakialaman ang desisyon mo. Kung sino ang kakausapin mo, saan ka pupunta, anong dapat mong gawin. Kapag tumutol ka, sasabihin nila, “Hindi mo lang naiintindihan, mas alam ko ’to.” At dahil nga nagmumukha silang nag-aalaga, nag-aalinlangan kang kuwestyunin.

Unti-unti, hindi ka na humihingi ng opinyon—hinihintay mo na ang permiso. Hindi dahil gusto mo, kundi dahil ayaw mong masabihang walang tiwala o pasaway. At kapag sinubukan mong tumayo sa sarili mong paa, biglang nagiging emotional ang eksena. “Ginagawa ko lahat para sa’yo tapos ganyan ka?” Bigla kang naguguilty, kahit wala ka namang ginawang masama.

Ang pinaka-mapanganib dito, pinaparamdam nila na hindi ka ligtas kung wala sila. Na mahina ka mag-isa. Na kung hindi dahil sa kanila, wala ka sa kinalalagyan mo ngayon. They position themselves as your shield… pero sila rin pala ang humaharang sa paglaki mo. Hindi ka nila pinoprotektahan sa mundo—pinoprotektahan ka nila mula sa pagiging independent.

Kapag napagod ka na at gusto mo nang huminga, sasabihin nilang sila ang biktima. Na ikaw ang walang utang-na-loob. Na sila pa ang nasaktan. Kaya mahirap umalis, kasi pakiramdam mo iniwan mo ang “nagligtas” sa’yo. Pero ang totoo, ang tunay na protector hindi ka kinukulong. Hindi ka tinatakot. Hindi ka ginagawang dependent.

Ang totoong nagpoprotekta, tinutulungan kang tumibay. Hinahayaan kang magkamali. Pinapalakas ka para kaya mo kahit wala sila. Kasi real protection is not control. It’s empowerment. At kapag ang “alaga” ay nauuwi sa takot at pagkasakal, hindi na ’yan protection—possession na ’yan.

NUMBER 11

Silent treatment expert

Isa sa pinaka hindi halata pero nakakasakit na ugali ng narcissist ay yung pagiging silent treatment expert. Sa umpisa, baka hindi mo agad mapansin—parang simpleng quiet period lang. Pero habang tumatagal, mapapansin mo na may pattern: kapag may hindi sila nagustuhan, kapag hindi ka sumunod sa gusto nila, o kahit na simpleng misunderstanding lang, bigla ka nilang i-freeze. No texts, no calls, walang sagot sa messages. Parang nawala ka sa mundo nila, kahit sabik ka namang magkaayos.

Hindi ito basta pagiging tahimik o introvert behavior. Ito ay manipulation tactic. Ang silent treatment ay ginagamit nila para kontrolin ang emosyon mo. Mapapaisip ka: “Ano ba ang nagawa ko? Bakit ganito siya mag-react?” Tinutulak ka nila sa self-doubt at guilt trip, para sa huli, ikaw na ang mag-adjust o maghingi ng tawad, kahit hindi ikaw ang mali.

At mas nakakainis pa, may halo itong power play. Yung pakiramdam na sila lang ang may control, at ikaw ang naguguluhan at nag-aalala. Parang laro, at ikaw ang pawn. Sa tuwing nagkakaroon ng silent treatment, unti-unti kang nagiging hypersensitive sa bawat galaw at salita mo—naiisip mo na baka may mali sa’yo, o baka bigla silang magalit ulit.

Minsan, ginagamit pa nila itong excuse para i-project ang sarili bilang biktima. Sasabihin nila, “Dahil hindi mo ako naiintindihan, kailangan ko lang mag-silent”, para magmukhang reasonable. Pero sa totoo lang, ito ay tactic para makontrol ka at palitan ang guilt sa sarili mo.

Kaya kung napapansin mong madalas nilang ginagamit ang katahimikan bilang armas, hindi mo dapat balewalain. Ito ay red flag na hindi sila nagrerespeto sa komunikasyon at damdamin mo. Ang healthy relationship, kahit may tampuhan, nag-uusap—hindi nagtatago at pinapahirapan ka sa katahimikan.

NUMBER 12

Intellectual mask

Ang intellectual mask ay isa sa mga pinaka-subtle na paraan ng narcissist para makontrol at ma-validate ang sarili nila. Sa umpisa, parang napakatalino nila—tipong mapapasabi ka na “Wow, ang galing niyang mag-explain!” Parang may aura sila ng authority at knowledge. Lagi silang may sagot, laging may argumento, at halos lahat ng topic, kaya nilang i-tackle. Sa panlabas, impressive. Marami ang humahanga, at natural, nai-intimidate ka. Kahit hindi mo alam, unti-unti kang nakikiusap sa kanilang opinyon, parang sila na ang standard mo sa intellect.

Pero habang lumalalim ang relasyon, makikita mo rin ang dark side nito. Yung katalinohan nila, hindi ginagamit para magturo o mag-share ng knowledge nang genuine—ginagamit nila ito para ma-power trip ka o ma-feel inferior ka. Minsan, kahit simpleng tanong mo, nagiging debate na bigla, na parang “Bakit hindi mo alam ‘to? Ang dali lang eh.” Ang dating learning moment, nagiging paraan ng pamiminsala sa self-esteem mo. Kahit sa mga discussions sa trabaho, pamilya, o kahit friendship, parang may invisible scoreboard—lahat ng kaalaman mo, sinusukat nila at binabaliktad para masabi, “Ako ang superior.”

Nakaka-relate ‘to lalo na kapag may kakilala kang always correct, laging may facts, at laging may argumento kahit hindi mo naman hiniling. Hindi sila nagtataka kung nag-aalangan ka o na-insecure—sa halip, ginagamit nila ang insecurity mo para mas “shine” sila. Minsan, ang simplicity ng buhay mo o opinion mo, nagiging opportunity para ipakita nilang “Look, I know more than you.” At kapag nag-question ka, kadalasan sila ang magbibigay ng complicated explanation para hindi mo agad ma-process, para ikaw ang malito, para ikaw ang magduda sa sarili mo.

Ang pinaka-tricky dito, parang intellectual abuse na hindi halata sa umpisa. Nakaka-relate ka kasi sa public, online, o kahit sa personal relationships, makikita mo yung taong sobrang bright… pero ginagamit ang brain nila hindi para mag-guide, kundi para kontrolin ang narrative, iundermine ka, at palakasin ang ego nila. At sa sobrang galing nila mag-mask, minsan kahit ikaw mismo, hindi mo napapansin until sobra ka nang emotionally drained.