Mga Katang*hang Advice na Sisira sa Mindset Mo By Brain Power 2177

Mga Katang*hang Advice na Sisira sa Mindset Mo

Sa dami ng payong naririnig natin araw-araw, hindi lahat ay dapat paniwalaan. May mga payong akala natin makatulong, pero sa totoo, unti-unti palang sumisira sa mindset, sa relasyon, at sa future natin. Kaya sa video na ‘to, pag-uusapan natin ang ilan sa mga pinakamalalang advices na madalas nating sinusunod… nang hindi natin namamalayan.

Number 1

Bahala na ang tadhana

Ito ang classic na linya na madalas nating marinig kapag may problema, may risk, o may importanteng decision na kailangan nating gawin. Pero kung iisipin mo nang malalim, ito rin ang isa sa pinakamapanganib na mindset na puwede mong bitbitin habang naglalakad ka papunta sa future mo.

Kasi oo, maganda ang idea na may “tadhana.” Comforting siya. Nakakagaan siya ng dibdib. Pero ang problema? Kapag ginawa mo siyang excuse, nawawala ang role mo sa kuwento ng buhay mo. Parang iniwan mo yung manibela sa driver na hindi mo naman kilala, tapos umaasa kang dadalhin ka niya sa tamang direksyon.

Marami ang nasisira ang opportunities hindi dahil wala silang chance—kundi dahil inasa nila sa kapalaran ang dapat sana ay pinagplanuhan, pinaghandaan, at pinaglaban nila. Sinasabi nila, “Bahala na,” pero ang totoo, takot lang silang mag-fail, kaya mas pinipili nilang ipasa kay “tadhana” ang bigat ng responsibilidad. It feels safe, but it's a trap.

Relate ka ba sa moment na may deadline ka, pero imbes na kumilos, sinabi mo lang sa sarili mo: “Bahala na. Bukas ko na gagawin”?

Ayun—pagdating ng bukas, stress ka, pagod, frustrated, pero sino ba kasi ang nagpabaya? Hindi si tadhana. Ikaw.

And let’s be real: Ang tadhana, kahit gaano mo pa siya iromanticize, hindi siya gumagalaw hangga’t hindi ka gumagalaw. Hindi siya genie. Hindi siya magic. Hindi niya babaguhin ang buhay mo kung ang tanging ginagawa mo ay maghintay.

Sa relationships, career, goals—pare-pareho lang. Kung aasa ka sa kapalaran, hindi ka magle-level up.

Gusto mo ng better job? Hindi yan ibabagsak ng universe sa harap mo kung wala kang resume, skills, o efforts.

Gusto mo ng healthy relationship? Hindi ‘yan mafa-fix ng “bahala na” kung hindi mo inaayos yung attitude mo, trauma mo, o communication mo.

Gusto mong umasenso? Kailangan mo ng strategy, hindi magic.

Pero eto ang twist: Hindi naman masama ang maniwala sa tadhana. Ang mali ay yung paniniwalang tadhana ang gagawa ng trabaho mo.

Tadhana works with you, not for you.

Ang destiny ay hindi lugar kung saan ka ihahatid ng kapalaran—destiny is a destination na hinaharap mo gamit ang choices mo.

Think of it this way:

Kung drummer ka sa banda ng buhay mo, ang tadhana ang rhythm…

Pero ikaw ang tumutugtog.

Kung gusto mo talagang maging “bahala na,” gawin mo itong version na ito:

“Bahala na—ginawa ko na ang best ko. Ready na akong harapin ang anumang resulta.”

Ito yung bahala na na may tapang, may preparation, may intentionality.

Ito yung bahala na na hindi tumatakbo sa takot, kundi naglalakad nang may gawa.

At doon nagbabago ang kwento mo.

Doon nagma-matter ang tadhana.

Doon nagiging powerful ang “bahala na”—hindi bilang excuse, kundi bilang expression ng tiwala kasama ng effort mo.

Number 2

Kung mahal ka niya, babalikan ka niya

Isa ito sa mga pinakapopular pero pinaka–misleading na payo pagdating sa pag-ibig. Pakinggan mo mabuti: hindi lahat ng pagkawala ay dahil sa kawalan ng pagmamahal, at hindi rin lahat ng pagbabalik ay dahil sa true love. Minsan, ang taong mahal ka naman, pero hindi na talaga babalik—hindi dahil hindi ka mahal, kundi dahil may mga bagay na mas malaki kaysa sa feelings.

Real talk:

Love is not the only factor in relationships. Hindi sapat ang “mahal kita” kung punô ng trauma ang isa, pagod na pagod na ang isa, o hindi sabay ang timing ninyong dalawa. Minsan, nagmahal nga siya pero nasaktan na siya nang sobra, kaya ang tangi niyang paraan para buuin ang sarili ay ang lumayo. Hindi ito simpleng “di ka mahal,” minsan “mahal kita… pero kailangan kong piliin ang sarili ko this time.”

At kung tutuusin, hindi rin lahat ng bumabalik ay dahil mahal ka nila.

May mga taong bumabalik dahil lonely sila.

O dahil walang makuhang bago.

O dahil gusto lang nilang siguraduhin na andiyan ka pa rin.

Sometimes the comeback is about comfort, not love. Kaya hindi mo puwedeng gawing measurement ang pagbabalik kung mahal ka nga talaga.

Tandaan mo rin: hindi love story ang lahat ng pagbabalikan.

May mga love story din na ang pinaka-mature na ending ay hindi na kayo nagbalikan.

Hindi dahil kulelat ka, hindi dahil hindi ka worth it, kundi dahil nag-evolve kayo. You both grew in a direction where coming back no longer makes sense. Healing doesn't always mean rekindling—sometimes it means letting go.

At eto pa ang masakit pero kailangan mong marinig:

Kung uupo ka lang at maghihintay, umaasa sa linyang “kung mahal niya ako, babalik siya,” sinasayang mo ang panahon mo. Love is mutual effort. Hindi ito magic na kusang babalik kapag “meant to be.” Meant to be is two people choosing each other, not destiny doing all the work.

Mas healthy isipin na ganito:

Kung babalik siya, good.

Pero kung hindi, hindi mo kailangan mamatay sa paghihintay.

You’re allowed to move forward.

You’re allowed to love again.

You’re allowed to choose yourself even if they didn’t choose you.

At sa huli, tandaan mo ‘to:

Ang pagmamahal na totoo ay hindi sinusukat sa pagbalik, kundi sa pag-stay.

Hindi sa pag-asa, kundi sa pagkilos.

Hindi sa destiny, kundi sa choice.

Kaya wag mong ialay ang buhay mo sa ideyang “Kung mahal ka niya, babalikan ka niya.”

Mas makatotohanang mindset ito:

“Kung mahal ko ang sarili ko, hindi ako maghihintay sa isang taong pinili nang lumayo.”

Number 3

Gawin mo lang kung saan ka masaya

Sa una, parang ang gaan pakinggan, diba? Parang napaka-liberating: Do what makes you happy. Live your life. YOLO. Sa social media, lagi nating naririnig ‘to—mga quote cards na may sunrise background, may aesthetic font, tapos may caption pa na “self-love.” Pero kapag tiningnan mo nang malalim, mapapaisip ka: sapat ba talaga ang “happiness” bilang basehan ng lahat ng desisyon sa buhay?

Ang problema kasi, hindi lahat ng “masaya” ay mabuti para sa’yo. At hindi rin lahat ng mahirap, nakakapagod, o nakakastress ay masama. Ang daming tao na nadapa ang buhay dahil sobrang addicted sa “instant happiness”—yung tipong quick dopamine hit, kahit na long-term, sila rin ang talo.

Isipin mo ‘to: kapag puro “what makes you happy” ang mindset mo, madali kang magiging impulsive.

Masaya kumain ng milk tea araw-araw—pero pagdating ng sweldo, bakit parang masaya ka lang nung unang limang baso? Masaya mag-road trip nang walang plan—pero pag naubusan ka ng gas at wala kang pera, bigla mong mare-realize na hindi pala happiness ang nakakatulong sa’yo sa totoong problema, kundi preparation. Masaya mag-add to cart kapag bad mood ka—pero hindi naman masaya ang credit card bill.

Ang mas masaklap, minsan ang “happiness” na hinahabol mo ay galing sa takot, hindi sa tunay na desire.

Halimbawa:

Masaya kang umiwas sa responsibility kasi ayaw mo ng pressure.

Masaya kang mag-scroll maghapon kasi ayaw mong harapin ang goals mo.

Masaya kang manatili sa comfort zone kasi natatakot kang mag-fail.

Pero comfort is not the same as happiness. And happiness is not the same as growth.

Minsan ang tunay na magpapasaya sa’yo in the long run… ay mga bagay na hindi masaya sa simula.

Hindi masaya ang gumising nang maaga para mag-exercise—pero fulfilling.

Hindi masaya mag-budget—pero freeing.

Hindi masaya mag-aral ng bagong skill—pero life-changing.

Hindi masaya harapin ang sarili mong shortcomings—pero nakakabago ng buhay.

Growth often feels uncomfortable, boring, or painful—but it leads to a type of happiness that’s deeper and more stable. Yung tipong hindi fleeting, hindi dependent sa mood, hindi nawawala pag may problema.

Kapag sinunod mo lang ang “gawin mo kung ano ang masaya,” magiging prisoner ka ng emotions mo.

Pero kapag sinunod mo ang “gawin mo ang tama, kahit mahirap,” nagiging master ka ng sarili mong buhay.

Ang mas magandang mindset?

“Piliin mo hindi lang kung ano ang masaya, kundi kung ano ang may sense, may purpose, at may long-term benefit sa’yo.”

Kasi minsan, ang tunay na happiness… hindi mo agad mararamdaman ngayon.

Pero mararamdaman mo ‘pag nakita mo kung ano ang nabuo mo dahil hindi ka nagpadala sa saya lang—kundi nag-build ka ng life na worth living.

Number 4

Fake it till you make it

Ang “fake it till you make it” ay isa sa mga payong madalas mong marinig—sa social media, sa motivational videos, minsan pa nga sa barkada. At sa unang tingin, parang ang ganda niya pakinggan. Parang magic formula: i-fake mo lang ang confidence, success will follow. Pero kapag sinuri mo nang malalim, hindi ito simpleng “confidence hack”—may dark side din ito na kailangan mong maintindihan.

Sa totoo lang, may mga moments na helpful talaga ang “fake it till you make it.” Halimbawa, kinakabahan ka mag-present, pero kailangan mong magmukhang composed. O kaya may bagong responsibility ka sa trabaho at hindi mo pa gamay, so you act like you’re confident habang natututo ka. Dito, ang “fake it” means borrowing confidence from your future self. Parang sinasabi mo sa sarili mo, “Hindi ko pa kaya ngayon, pero gagawin kong parang kaya ko… at habang ginagawa ko, matututunan ko.” In that sense, may power siya.

Pero nagiging problema ito kapag ang “fake” ay nagiging lifestyle.

Kapag puro projection, wala namang real progress.

Kapag mas inuuna ang image kaysa skill.

Kapag mas mahalaga sa’yo ang tingin ng tao kaysa sa totoo mong kakayahan.

And this is where many people crash.

Kasi may dalawang klase ng “fake it till you make it.”

Una: ‘Yung healthy kind na ginagamit mo para ma-overcome ang nerves habang ginagawa mo ang totoong trabaho.

Pangalawa: ‘Yung toxic version na ginagawa mo para takpan ang insecurity, hindi para ayusin ito.

Yung second type—ito ‘yung delikado. Kasi kapag puro ka “fake,” lumalayo ka sa authenticity. Hindi mo namamalayan, nagiging habit na ang pagpapakitang-tao. At eventually, napapagod ka kasi hindi mo na makilala kung sino ka ba talaga: ikaw ba ‘yan? o ‘yung version na pinoproject mo para magmukhang “ahead” sa buhay?

Marami ring nabibiktima ng pressure culture dahil dito.

Kasi sa social media, ang daming taong naka-post ng wins, promotions, travel, success story. So naiisip mo, “I should look like I’m winning too.” Kaya nagfa-fake ka ng confidence, lifestyle, achievement—kahit hindi tugma sa totoong situation mo. Ang ending? Burnout. Impostor syndrome. Shame. Feeling mo hindi ka enough kasi nabuhay ka sa identity na hindi mo naman kayang panindigan long-term.

Pero eto ang truth na hindi sinasabi ng mga quotes na ‘yan:

Hindi mo kailangang magpanggap para maging valuable.

Hindi requirement ang pagiging “perfect.”

Hindi requirement ang maging “laging composed.”

Hindi requirement ang magmukhang laging successful.

Mas powerful ang taong vulnerable pero determined.

Mas totoo ang taong nagsasabing “Hindi ko pa kaya ngayon, pero willing akong matuto.”

And ironically, mas mabilis kang “mag-make it” kapag hindi mo inuuna ang “fake.”

Kapag nagfo-focus ka sa skill, growth, consistency, integrity—hindi sa image.

Pwede mo i-apply ang idea ng “fake it till you make it” in a healthier way:

Hindi yung fake personality, fake status, fake achievement—

kundi fake confidence lang.

Yung type ng confidence na nagsasabing:

“I’m scared, pero susubukan ko.”

“I’m unsure, pero gagawin ko.”

“I’m not the best yet, pero hindi ako takot mapahiya habang natututo.”

Yun ang version na tunay na nakakatulong.

Yung klase ng “fake” na hindi tumatakas sa realidad, kundi ginagamit para harapin ang realidad.

So the next time na marinig mo ang “fake it till you make it,” tandaan mo:

Hindi mo kailangang magpanggap para magtagumpay.

Hindi mo kailangang sabayan ang pressure ng mundo.

Hindi mo kailangang gumawa ng character na hindi ikaw.

Ang kailangan mo lang ay courage, kahit maliit.

Courage to show up.

Courage to start.

Courage to grow, kahit mabagal.

Courage to be genuine kahit hindi perfect.

Dahil sa dulo, ang tunay na “making it” ay hindi galing sa pagpapanggap—

nagmumula ‘yon sa pagiging ikaw, sa pag-usad mo araw-araw, at sa skills na pinaghirapan mo nang totoo.

Number 5

Kapag hindi mo kaya, wag mo na lang subukan

Ito ang isa sa pinaka-nakakasakal na advice na puwede mong marinig sa buhay. At ang mas malala? Madalas itong nanggagaling sa mga taong natakot din sumubok—at ngayon, gusto ka ring hilahin sa parehong kahon na kinulong sila noon.

Kapag sinabi mong “hindi ko kaya,” ang totoo niyan, hindi pa. Not yet.

Walang baby na marunong agad maglakad. Walang swimmer na agad lumalangoy. Walang pianistang magaling sa unang pindot. Lahat ng great sa buhay, nagsimula sa pagiging awkward, sablay, takot, at clueless.

Pero bakit parang bawal magkamali?

Bakit parang kapag hindi ka magaling sa first try, failure ka na agad?

Kasi sa kultura natin, may pressure na “Dapat magaling ka agad.”

Kahit sa school, kapag hindi perfect, tatawanan. Sa bahay, kapag nagkamali, sisigawan. Sa work, kapag may sablay, iju-judge. Kaya natututo ang tao na iwasan ang hindi pa nila kaya, dahil feeling nila nakakahiya maging beginner.

Pero isipin mo ‘to: lahat ng bagay na kaya mo ngayon, dati hindi mo kaya.

Yung pag-bike. Yung pagsusulat. Yung pagkanta. Yung pagharap sa problema.

Yung pagiging matapang—hindi yan inborn. Pinapractice yan.

Ang problema sa line na “Wag mo na subukan,” simpleng salita siya pero malakas ang epekto.

Para siyang invisible cage.

Hindi mo nakikita, pero nakakulong ka.

At ang pinakamasakit? Ikaw mismo ang naglalock mula sa loob.

Hindi ka sumusubok mag-apply sa trabaho kasi baka ma-reject.

Hindi ka nagbabago ng career kasi baka pumalpak.

Hindi ka nagtatry ng bagong skill kasi baka pagtawanan.

Pero paano kung hindi?

Paano kung kaya mo pala?

Paano kung ‘yung bagay na kinatatakutan mong subukan ang mismong magbubukas ng pintuan sa buhay na gusto mo?

Real talk:

Fear disguises itself as “logic.”

Gumagawa ang utak natin ng kung anu-anong “practical reasons” para hindi tayo kumilos.

Pero deep down, takot lang tayo masaktan, mapahiya, o magmukhang tanga.

Pero guess what?

Lahat ng matatag ay dumaan sa pagiging tanga muna.

Lahat ng magaling ay dumaan sa pagiging mediocre.

Lahat ng leader ay dumaan sa sobrang daming pagkakamali.

Kung mananatili ka sa comfort zone, oo—safe ka.

Pero hanggang doon ka lang.

Safe, pero di umaasenso.

Komportable, pero hindi lumalago.

Alive, pero hindi living.

Kaya kapag may nagsabi na “Kapag hindi mo kaya, wag mo na subukan,”

ang sagot mo dapat:

“Paano ko malalaman kung hindi ko susubukan?”

You owe it to yourself to try.

Hindi para patunayan sa iba.

Kundi para patunayan sa sarili mo na karapat-dapat kang mangarap, at may kakayahan kang gawing totoo ‘yun.

At kahit mag-fail ka?

Good.

Ibig sabihin, nag-attempt ka.

Nag-move ka.

Nag-progress ka.

Failures are not the opposite of success—

they are part of success.

So wag mong hayaang diktahan ka ng napaka-limiting na payong ito.

Subukan mo. Matuto ka. Madapa ka. Bumangon ka.

Do it scared. Do it messy. Do it imperfect.

Dahil ang tunay na tanong hindi:

“Hindi ko ba kaya?”

Kundi:

“Gaano kalaki ang mawawala sa’kin…

kapag hindi ko sinubukan?”

Number 6

Magpakatanga ka, basta mahal mo

Ito yung advice na madalas binibigay ng mga taong nasaktan na pero ginagawang biro para gumaan ang pakiramdam—pero kapag sineryoso mo, ikaw ang talo. Kasi sa totoong buhay, hindi requirement ang pagiging tanga para mapatunayan na mahal mo ang isang tao. Love is not supposed to destroy you. Love is supposed to grow you.

Ang problema sa mindset na ‘yan? Ginagawa nitong normal ang paglabag sa boundaries mo. Parang sinasabi nitong, “Okay lang kahit hindi ka nire-respeto, binabalewala ka, or may ginagawa siyang mali—importante mahal mo siya.” Pero hindi gano’n gumagana ang healthy love. Hindi mo kailangang maging martyr para lang ma-feel na valuable ka sa isang relasyon.

Hindi mo kailangan tiisin ang red flags just to keep someone.

Hindi mo kailangang i-sacrifice ang self-worth mo to get someone to stay.

Hindi mo kailangang magpaka-available 24/7 para lang mapansin.

Ang pag-ibig hindi exam na kailangan mo mangopya, mag-adjust, o magpakahumble ng sobra para pumasa. At hindi rin ito “survival game” kung saan ang mananatili ay yung pinakamasayang magpakasakit. If anything, love should push you to become better—emotionally, mentally, spiritually. Hindi yung ikaw yung laging nauubos.

Relatable 'yan sa marami sa atin. Lahat tayo at some point naging sobrang giving, sobrang understanding, sobrang patient… hanggang sa na-realize natin na wala nang natira para sa sarili. You give and give and give until you start feeling empty, pero convincing yourself na “it’s okay, mahal ko naman eh.”

Pero the truth? Hindi mo dapat gawing excuse ang pagmamahal para pahintulutan ang sakit.

Love should not require self-destruction.

Love should not require you to lose your identity.

Love should not ask you to abandon your peace.

When you allow someone to hurt you over and over dahil “mahal mo,” sinasanay mo ang puso mo sa emotional damage. Tinuturuan mo rin yung kabilang tao na okay lang kahit paulit-ulit ka niyang saktan dahil hindi ka naman umaalis. Ang ending? You’re teaching them how to treat you badly.

At hindi ito tungkol sa pagiging bitter o pagiging “ma-pride.”

This is about respecting yourself enough to choose love that also chooses you. Love that values you. Love that doesn’t require you to shrink para lang hindi ka mawala. Ang tunay na pagmamahal hindi ka tinutulak sa pagiging tanga; tinutulak ka nito sa pagiging mas buo.

Remember this:

If love requires you to lose your dignity, it’s not love—it's attachment.

If love requires you to stay quiet in your pain, it’s not love—it's fear.

If love requires you to endure disrespect, it’s not love—it's delusion.

And you deserve better.

You deserve love that speaks gently, not love that hurts loudly.

You deserve consistency, not confusion.

You deserve effort, not excuses.

You deserve someone who doesn’t need you to “magpakatanga” just to keep the relationship alive.

Kaya tandaan mo:

Hindi sukatan ng pagmamahal ang gaano ka katagal nagtiis.

Ang tunay na sukatan ay kung gaano ka naging mas mabuti — hindi mas durog — dahil minahal ka.

Number 7

Mag quit ka agad kapag hindi ka masaya

Maraming tao ang nagsasabi, “Kung hindi ka masaya, i-quit mo na.” Sounds simple, di ba? Parang life hack na agad-agad, pero sa reality, hindi ganun kadali. Hindi lahat ng hindi masaya ay dapat takbuhan. Minsan, ang hindi kasiyahan ay signal, hindi reason para sumuko. Halimbawa, kapag bago ka sa trabaho o bagong project, normal lang na uncomfortable ka sa simula. You’re learning, adapting, and trying to figure things out. Kung agad kang susuko sa unang hirap, paano mo malalaman kung kaya mo ba talagang mag-grow?

May mga pagkakataon din na hindi masaya dahil sa temporary struggles—stress sa deadlines, challenging tasks, o kahit clash sa team. Kung titignan mo ang long-term perspective, ang mga struggles na ito ay actually nagte-train sa’yo para sa bigger opportunities. Imagine mo, yung comfort zone mo, habang nandoon ka lang, parang safe bubble lang. But safe bubbles don’t create progress.

At syempre, hindi lahat ng “happiness” sa moment ang totoong sukatan ng success. Minsan ang happiness ay delayed gratification. Parang nag-aaral ka ngayon, nahihirapan, stressed ka, pero sa future, ang effort mo ngayon ang magbubukas ng doors sa magandang career o opportunities. Kung titigil ka lang dahil sa current discomfort, mawawala lahat ng potential na iyon.

So, the key is: differentiate between red flags and temporary discomfort. Kung toxic environment o abusive relationship ang dahilan ng unhappiness mo, then yes, it’s time to leave. Pero kung challenge lang o growth pain, kailangan mo ring matutong mag-stay, mag-adjust, at mag-persevere. Ang tunay na strength at resilience ay hindi sa pag-iwas sa lahat ng sakit, kundi sa pagtitiis at pag-grow kahit hindi perfect ang sitwasyon.

Remember: happiness is important, pero growth is more important. Kung palaging susundin mo lang ang rule na “quit kapag hindi ka masaya,” baka ma-miss mo yung mga oportunidad na magiging turning point ng buhay mo.

Number 8

Pakinggan mo lahat ng payo ng matatanda

Maraming tao ang laging sinasabi sa atin na “pakinggan mo ang lahat ng payo ng matatanda.” Sa simula, parang solid advice nga—mga nakatatanda kasi, experience na experience, alam nila kung ano ang tama at mali. Pero sa realidad, hindi lahat ng matatanda ay laging tama, at hindi rin lahat ng payo nila ay para sa’yo. May mga matatanda na wise, pero may iba rin na biased sa kanilang sariling buhay, takot sa pagbabago, o may personal insecurities.

Imagine mo ito: parang naglalakad ka sa isang maze, tapos may taong sinasabi sa’yo, “Dito ka lang, dito ka lang.” Pero sa dami ng twists and turns, baka mali ang pinapayo niya at madala ka sa dead-end. Hindi ibig sabihin na mali ang advice niya—kundi hindi lang siya nag-aadjust sa situation mo.

Kaya hindi porke matanda siya, ibig sabihin susundin mo lahat. Ang smart approach ay makinig, observe, at evaluate. “Is this advice really helping me grow, or is it just their fear talking?” Dapat alam mo rin kung ano ang dapat tanggapin at ano ang puwede mong i-ignore. Parang filter lang sa social media—may mga posts na good, may mga posts na misleading. Ganun din sa advice: take what’s valuable, leave what’s not.

Ang pinaka-relatable? Minsan nakaka-frustrate na may matatanda na gusto kang i-control o limitahan, kasi parang alam nila ang lahat. Pero sa life mo, ikaw ang bida, hindi sila. At minsan, kailangan mo ring marinig ang iba kaysa puro traditional wisdom lang.

Sa madaling salita: pakinggan mo, pero don’t blindly obey. Learn, think, choose. Kasi sa huli, ikaw ang magbebenefit—or mabibigo—dahil sa choices mo.

Number 9

Go with the flow

Maraming nagsasabi, “Go with the flow lang.” Parang cool at relaxed, di ba? Ang dating, chill lang sa buhay, walang stress. Pero sa realidad, puwede itong maging subtle trap. Oo, may ganda ang pagiging flexible—kaya nga po minsan kailangan nating i-adjust ang plano natin sa unexpected na circumstances. Pero ang walang kahit konting direction o goal ay parang barko na walang rudder, palutang-lutang lang sa dagat. Maaaring madala ka lang sa agos ng sitwasyon at ng ibang tao, at hindi sa sarili mong pangarap.

Imagine mo ito: habang nag-go-with-the-flow ka, ang iba namumuhunan sa sarili nila, nagse-set ng goals, at dahan-dahang inaabot ang kanilang mga pangarap. Habang nagre-relax ka, sila’y tumatagal ng step-by-step na actions para makarating sa kanilang destination. Hindi porke’t chill ka, mas happy ka. Sometimes, being too relaxed can actually make life feel stuck.

Hindi ko sinasabi na wag ka maging flexible o wag marunong mag-adjust. Importante pa rin yan. Pero dapat may balance—kailangan mo ring may “flow with a purpose.” Plan mo kahit konti, may direction ka kahit pa maliit. Kasi sa huli, life isn’t just about surviving the current moment. It’s about steering your own ship while enjoying the waves.

Number 10

Tiisin mo lang

Madalas nating marinig ‘to mula sa pamilya, kaibigan, o kahit sa mga taong nakapaligid sa atin. Parang simpleng payo lang, pero sa likod nito, maraming tao ang nawawalan ng sarili nilang boses. Sabi nila, “okay lang ‘yan, tiisin mo na lang.” At oo, may panahon talaga na kailangan natin magtiis—lalo na kung maliit na bagay lang o pansamantalang problema. Pero problemado ‘to kapag nagiging default mindset mo ang pagtitiis sa lahat ng bagay.

Imagine mo ‘to: nasa toxic relationship ka, o nasa trabahong hindi mo gusto, o may sitwasyon sa buhay na paulit-ulit kang nasasaktan… at paulit-ulit lang ang naririnig mo, “Magtiis ka nalang.” Hindi mo na lang ini-express ang sarili mo, hindi mo na lang sinasabi kung gaano ka nasasaktan, at sa huli, mas nauubos ka pa sa loob. ‘Yung tipong kapag may nagsabi sa’yo “magtiis ka nalang,” parang sinasabi rin sa’yo, “okay lang kung hindi ka happy, wag ka lang umalis.”

Pero here’s the thing: life is too short para laging magtiis. Hindi lahat ng pagtitiis ay noble. May mga pagkakataon na tama lang na umalis, lumaban, o baguhin ang sitwasyon mo. Sometimes, walking away is actually the bravest choice you can make. Ang pagtitiis ay dapat may limit—dapat may purpose. Hindi para saktan ka, hindi para sirain ang self-worth mo, kundi para talaga sa growth mo.

Kaya, bago mo pakinggan ang “magtiis ka nalang,” tanungin mo muna sarili mo: “Ano ang natutunan ko dito? Worth it ba ito? Masakit ba ito sa akin o nagtuturo sa akin ng lesson?” Kung sagot mo ay paulit-ulit na lang ang sakit, maybe it’s time to change your strategy. Life doesn’t reward endless suffering; it rewards smart choices and courage to stand up for yourself

Number 11

Suntok sa buwan, wag mo nang pangarapin

Alam mo yung tipong may nakikita kang pangarap sa buhay na parang imposible, parang ang layo-layo niya sa realidad mo ngayon? Yung tipong parang sinasabi ng ibang tao, “Ay, suntok sa buwan ‘yan, wag mo nang pangarapin.” Madalas, masyado tayong natatakot magpangarap kasi baka masaktan, baka mabigo, o baka matawa lang tayo ng iba. Pero, isipin mo ito: lahat ng bagay na ngayon ay ‘norm’ o achievable, dati rin ay tinawag na imposible. Ang mga taong nagbago ng mundo, nagtagumpay sa kanilang larangan, o nakamit ang ultimate goals nila—suntok rin sa buwan ang simula nila.

Kung titingnan mo sa perspektibo ng buhay, ang “suntok sa buwan” ay simbolo ng courage. Hindi ito tungkol sa instant success; tungkol ito sa willingness mong mangarap nang malaki, kahit alam mong maraming challenges ang hihintayin sa’yo. Kasi sa bawat step na gagawin mo papunta sa pangarap mo, natututo ka—natututo ka sa failures, sa rejections, sa sariling limitasyon. At every failure, mas nagiging matibay ka, mas malinaw ang vision mo, mas handa ka sa next attempt.

Imagine mo: kung lahat tayo ay pinakinggan ang payo ng takot, wala tayong na-achieve. Walang tech innovations, walang buhay na na-improve, walang mga kwento ng mga taong nag-break ng limits. Sometimes, the only way to hit the “moon” is to actually aim for it, kahit na obvious sa lahat na it’s impossible. The journey itself, hindi lang ang destination, ang magpapalakas sa’yo.

Kaya huwag kang matakot mangarap nang malaki. Ang suntok sa buwan ay hindi failure; failure lang ‘yan kung hindi mo sinubukan. Laban lang, step by step, kahit maliit, kahit may uncertainties—yung tapang mong mangarap, ‘yun ang magdadala sa’yo sa reality na dati ay parang imposible.

Number 12

Magpakabait ka lang kahit inaabuso ka

Alam mo ba, marami sa atin ang nasanay na kapag mabait ka, lahat ay tatanggap sa’yo at magiging maganda ang resulta? Pero ang totoo, kindness doesn’t always mean safety. May mga tao na ginagamit ang kabaitan mo para sa kanilang sariling gain, at minsan, hindi mo man lang namamalayan, nasasaktan ka na sa proseso.

Imagine mo ‘to: araw-araw mong tinutulungan ang isang tao, palaging nandiyan ka para sa kanila, pero sa huli, parang ikaw lang ang nagmamalasakit at sila ang laging kumukuha. Nakaka-frustrate, diba? Dito pumapasok ang distinction: being kind is good, pero being a doormat is toxic. Mabait ka, pero may boundaries ka.

Hindi masama ang magsabi ng “enough is enough” o lumayo kapag paulit-ulit kang nasasaktan. Being kind doesn’t mean tolerating abuse. Sa English, they say, “Don’t mistake my kindness for weakness.” Puwede kang maging mabait, puwede kang magpakita ng compassion, pero kailangan mong protektahan ang sarili mo. Kasi ang kabaitan mo ay valuable—huwag mong hayaang masayang sa taong hindi deserving.

At isa pang relatable example: sa workplace o sa relasyon, madalas may tao na palaging hihingi ng tulong, pero kapag kailangan mo ng support, wala sila. Ang mabait na tao, madalas na nasasaktan dahil sobrang give niya. Ang lesson dito, kindness without boundaries leads to misery. Kaya matuto kang mag-set ng limits—ito ang tunay na self-respect, at interestingly, mas nai-appreciate ka rin ng mga taong tunay na deserving sa kabaitan mo.