8 Dahilan Kung Bakit Hindi Ka Satisfied sa Buhay Mo By Brain Power 2177

8 Dahilan Kung Bakit Hindi Ka Satisfied sa Buhay Mo

Mayaman ka man o naghihirap 

Bakit nga ba parang laging may kulang? Bakit kahit anong gawin mo, parang hindi sapat? Nakuha mo na ang trabaho, nakuha mo na ang partner, pero bakit parang wala pa ring saysay ang lahat?

Kung nararamdaman mong parang walang makapagpuno ng puwang sa puso mo, baka ito na ang video na kailangan mo.

Dahil sa video na 'to, tatalakayin natin ang 10 malalalim na dahilan kung bakit kahit anong meron ka  hindi ka pa rin kontento. At higit sa lahat  paano mo 'to mababago.

Kaya umupo ka muna. Huminga nang malalim. At sabay nating tuklasin  kung bakit parang hindi ka kailanman kuntento sa buhay mo.

Number 1

Mataas Masyado ang Inaasahan (Unrealistic Expectations)

May mga panahon sa buhay natin na hindi naman talaga tayo talunan, pero pakiramdam natin ay kulang pa rin ang lahat ng ginagawa natin. Hindi dahil walang nangyayaring maganda, kundi dahil sa utak pa lang natin, may ipininta na tayong larawan kung ano ang dapat nating marating  at kadalasan, sobrang taas ng pagkakapinta natin dito.

Ang problema sa mataas na inaasahan ay hindi lang ito nagpapahirap sa atin na makamit ang tagumpay, kundi pati ang mismong kakayahan nating maramdaman ang kontento. Sa bawat hakbang na ginagawa natin, may boses sa loob natin na nagsasabing, 'Hindi pa sapat.' Kahit gaano pa karaming pagsisikap, kahit ilang tagumpay ang mapagdaanan, laging may kasunod na tanong: 'Ito na ba 'yon?'

Ang mga inaasahan ay parang invisible checklist sa isipan natin  dapat ganito ang itsura ng tagumpay, dapat ganito kabilis ang progreso, dapat ganito karami ang nararating sa ganitong edad. At kapag hindi nagtugma ang tunay na takbo ng buhay sa ideal na nasa isip natin, doon dumarating ang matinding frustrasyon. Hindi dahil mali ang takbo ng buhay natin, kundi dahil sobra tayong naging istrikto sa kung paano dapat ito mangyari.

Sa bawat pagkakataong nararamdaman mong parang hindi sapat ang isang bagay, tanungin mo ang sarili mo  saan galing ang standard na sinusunod mo? Ito ba'y natural na bunga ng sarili mong pangarap, o ipinilit lang sa'yo ng lipunan, ng kultura, ng social media, ng kung sino-sino sa paligid mo? Kasi minsan, hindi naman talaga sa gusto nating marating 'yung isang bagay  kundi natatakot lang tayong mapag-iwanan, mapintasan, o matawag na 'walang narating.'

Ang sobrang taas na expectations ay parang tali sa leeg  habang hinihila ka nito pataas, mas lalo kang nahihirapang huminga. At habang pinipilit mong abutin 'yung pamantayan na 'yon, hindi mo napapansin na nawawala na ang saya sa bawat proseso. Ang buhay ay hindi na nagiging isang paglalakbay na may saysay, kundi isang habulan ng mga bagay na baka hindi mo naman talaga kailangang habulin.

At ang masaklap, kahit maabot mo man minsan ang isang inaasahang 'peak,' hindi ka pa rin matahimik. Kasi may bago na namang pamantayang lumilitaw. May bago na namang mas mataas. Parang walang katapusang hagdan  akyat ka nang akyat, pero hindi mo na namamalayang nauubos ka na pala sa loob. Hindi na katuwang ang pangarap sa pag-usad ng buhay mo  kundi pabigat na.

Kaya mahalagang suriin, hindi lang kung ano ang gusto mong marating, kundi kung totoo ba itong galing sa sarili mong puso. Hindi masama ang mangarap nang malaki, pero kapag naging labis ang bigat ng inaasahan, nawawala ang tunay na halaga ng mga bagay na meron ka na. At kung hindi mo matutunang i-appreciate ang hakbang na kinalalagyan mo ngayon, kahit anong taas pa ang maabot mo, mananatiling may kulang.

Ang tunay na tagumpay ay hindi laging makikita sa taas ng narating, kundi sa lalim ng kapayapaang nararamdaman mo habang naroon ka. Hindi ito tungkol sa kung gaano kalayo pa ang gusto mong marating  kundi kung gaano mo natutunang tanggapin, yakapin, at pahalagahan ang kung anong meron ka ngayon.

Number 2

Walang Tunay na Layunin o Purpose sa Buhay

Isa sa mga pinakamalalim na dahilan kung bakit maraming tao ang hindi nakararamdam ng kasiyahan ay dahil wala silang malinaw na layunin sa buhay. 'Yung tipong gigising ka sa umaga, gagawin mo na lang ang kailangan dahil kailangan  pero hindi mo alam kung bakit mo talaga ginagawa ang lahat ng 'yon. Parang automatic. Parang routine na paulit-ulit. Paulit-ulit pero walang direksyon. Nakakapagod, 'di ba?

Hindi dahil tamad ka. Hindi dahil kulang ka. Kundi dahil pakiramdam mo, parang wala kang tinatahak na mas malaking dahilan. Ang buhay mo ay naging checklist ng mga "dapat gawin" pero hindi mo maramdaman kung ano ang kabuluhan ng bawat hakbang. May trabaho ka, oo. May ginagawa ka, oo. Pero sa kaloob-looban mo, may tanong na hindi masagot-sagot: "Para saan ba talaga 'to?"

Kapag wala kang layunin, para kang barko na lumulutang lang sa dagat. May alon, oo. May galaw, oo. Pero walang patutunguhan. At kahit anong ganda ng panahon, kahit anong lakas ng makina, kung hindi mo alam kung saan ka pupunta  mauuwi ka sa kawalan. Sa huli, kahit gaano pa karaming taon ang lumipas, mararamdaman mong para bang may na-miss ka. Hindi mo lang alam kung ano, pero ramdam mo  may kulang.

At sa tuwing makikita mo ang ibang tao na tila may direksyon sa buhay, mapapaisip ka: "Bakit sila parang buo, at ako parang laging hungkag?" Hindi mo sila kina-iinggitan, pero may bahagi sa'yo na nagtatanong kung bakit hindi mo maramdaman ang ganyang kapayapaan, 'yung klaseng pananabik na gumising araw-araw dahil may dahilan ka. May tinutungo. May pinaninindigan.

Sa totoo lang, hindi tayo ginawa para lang mabuhay at mamatay. Hindi tayo nilikha para lang mag-ipon, magbayad ng bills, o magtrabaho hanggang tumanda. May mas malalim na dahilan kung bakit nandito ka  at kung hindi mo pa 'yon natatagpuan, talagang may puwang sa puso mong hindi mapupunan kahit ano pa ang makuha mo.

Pwedeng lahat ng bagay sa paligid mo ay maayos  pero kung ang loob mo ay walang direksyon, mananatili kang pakiramdam ay laging nawawala. Ang katawan mo'y gumagalaw, pero ang kaluluwa mo'y pagod. At ang pagod na 'yon, hindi kayang ayusin ng pahinga lang. Kailangan mong malaman kung bakit ka nga ba nabubuhay.

Hindi ito tungkol sa pagiging sikat, mayaman, o matagumpay. Hindi ito tungkol sa dami ng achievements o parangal. Ang tunay na layunin ay hindi laging malaki  minsan tahimik lang ito, simple, pero ramdam mo. Dahil kapag natagpuan mo 'yon, nagkakakulay ang mga araw. Nagkakaroon ng saysay ang kahit pinakamaliit na bagay. At ang dating mabigat na buhay  biglang nagiging makabuluhan.

Kung pakiramdam mo ay wala ka pang layunin sa ngayon, hindi ibig sabihin ay wala ka nang pag-asa. Baka nasa proseso ka lang ng pagtuklas. At sa pagtuklas na 'yan, unti-unting bubukas ang mata mo sa kung para saan ka ba talaga.

Hindi mo kailangang maging perpekto. Hindi mo kailangang alam agad ang lahat. Pero kailangan mong magsimulang magtanong. Kasi sa pagtanong, nagsisimula ang paglalakbay patungo sa isang buhay na hindi lang basta-basta  kundi isang buhay na may saysay.

Number 3

Na-Train Kang Maghanap ng Mali

Isa sa mga pinakadi-namamalayang dahilan kung bakit hindi tayo makaramdam ng tunay na kasiyahan sa buhay ay dahil sa maagang pagkasanay nating hanapin ang mali  sa sarili, sa ibang tao, sa sitwasyon, sa mundo. Hindi ito sadyang pinili; kadalasan, ito'y bunga ng mga karanasan at kapaligirang kinagisnan natin. Lumaki tayo na laging may kailangan pang ayusin, laging may kulang, laging may mali. At habang tumatagal, nagiging bahagi na ito ng ating natural na pag-iisip.

Ang utak nating dati'y malaya at bukas sa pagkamangha, sa appreciation, at sa simpleng ligaya ay unti-unting napalitan ng automatic na filter ng kritisismo. Bago pa man natin mapansin ang tama, ang ganda, o ang sapat, nauna nang bumubulong sa isip natin ang: May mali dito. Dahil dito, kahit gaano pa kaayos ang takbo ng isang bagay, mas nangingibabaw ang maliit na bahid ng pagkukulang. Napakaliit ng espasyo para sa kasiyahan, dahil ubos ang atensyon sa kung ano ang dapat ay mas maganda pa.

Kapag ganito ang pananaw mo sa mundo, mahirap magpahinga. Lagi kang alerto. Laging may kailangan i-correct. Laging may kulang. Kahit kailan, hindi sapat. Nagiging mahirap magpasalamat, dahil imbes na makita ang biyaya, nauuna ang mga pero. Kahit meron na, parang kulang pa rin. At ang pinakamasaklap, hindi lang ito limitado sa panlabas  pati sarili mo, hindi mo rin mapatawad. Hindi mo rin ma-appreciate. Lagi mong iniisip kung ano ang mali sayo, kaysa kung ano ang maganda sayo.

Ang ganitong mindset ay hindi lang basta pag-uugali  isa na itong pattern ng pag-iisip. At kapag hindi mo ito napansin, unti-unti nitong inuubos ang kapayapaan mo. Nakakapagod maging kritiko ng lahat ng bagay, lalo na kung sarili mo mismo ang target ng kritisismo. Nakakadrain. Nakakalungkot. At sa dulo, nakakalimutan mong may mga bagay pala sa buhay na hindi kailangan ayusin  kailangan lang tamasahin.

Kaya mahalagang kilalanin ito. Maaaring hindi mo kasalanan kung bakit ka naturuan na ganito. Pero nasayo na ngayon ang kapangyarihang piliin kung ipagpapatuloy mo pa ba ang ganitong uri ng pagtingin sa mundo, o unti-unti mong babaguhin ang lente ng iyong isipan.

Number 4

Nasa Survival Mode Ka Lagi

Isang tahimik ngunit malalim na dahilan kung bakit maraming tao ang hindi makaramdam ng tunay na kasiyahan ay dahil hindi sila nabubuhay  nagsu-survive lang sila. At kapag nasa survival mode ka, ang utak mo ay naka-focus lang sa isa: mabuhay hanggang bukas. Hindi para lumigaya, hindi para matupad ang pangarap, hindi para namnamin ang kasalukuyan  kundi para lang makaraos.

Kapag laging puno ng takot, kaba, at pangangailangan ang paligid mo, hindi mo na iniisip kung masaya ka ba  ang iniisip mo lang ay kung paano mo malalampasan ang araw. Kaya kahit may mga biyayang dumarating, hindi mo ito maramdaman. Hindi dahil hindi ito mahalaga, kundi dahil wala kang kapasidad para magpakasaya. Ang sistema mo ay nasa alert mode palagi  laging handa sa panganib, laging kabado, laging pagod.

At kapag ganito ang kondisyon ng isip at damdamin, kahit anong ganda ng sitwasyon, hindi ito makakapasok sa puso mo. Hindi mo maramdaman ang tamis ng tagumpay, ang init ng relasyon, o ang ginhawa ng pahinga. Kasi ang buong pagkatao mo ay nakatutok lang sa pagkilos, sa pagtakbo, sa paghahanap ng paraan para hindi gumuho ang mundo mo. At habang pinipilit mong buuin ang araw-araw, hindi mo namamalayan na unti-unti kang nauubos.

Ang survival mode ay parang paghinga ng malalim sa ilalim ng tubig  hindi ka pwedeng magtagal, pero wala ka ring choice kundi manatili roon. Kaya kahit anong pagod, tuloy ka lang. Kahit parang wala nang emosyon, tuloy pa rin. Walang oras para magmuni-muni, walang espasyo para sa sarili, at walang pahintulot para sa kahit kaunting luho ng kasiyahan. Kasi sa survival mode, ang saya ay pangalawa lang  ang mahalaga ay mabuhay.

Ang problema, hindi ito pangmatagalang estado. Ang katawan at isip ng tao ay hindi ginawa para manatili sa ganitong tensyon. Pero marami ang naninirahan na sa survival mode na para bang ito na ang normal. Hindi na nila namamalayan na kulang na sila sa paghinga, kulang sa damdamin, kulang sa koneksyon  at sa huli, kulang sa kasiyahan. At sa ganitong kalagayan, kahit anong biyaya pa ang ibigay sayo, hindi mo ito masasalubong ng buong puso. Kasi hindi ka present. Hindi ka buo. Hindi ka malaya.

Kaya kung bakit hindi ka kontento? Isa sa mga dahilan ay hindi dahil wala ka, kundi dahil wala ka sa sarili mo. At ang sarili mong iyon  ang parte mo na kayang umiti, magpasalamat, at lumigaya  ay naiwan sa likod, sa gitna ng lahat ng bagay na kailangan mong gampanan para lang manatiling buhay.

Number 5

May Malalim na Sugat sa Loob (Emotional Wounds)

Isa ito sa mga pinaka-hindi napag-uusapang dahilan kung bakit maraming tao ang hindi maramdaman ang kasiyahan, gaano man kaganda ang nangyayari sa kanilang buhay. Hindi ito basta-basta nakikita sa labas  hindi ito nasusukat sa dami ng pera mo, sa ayos ng buhok mo, o sa laki ng bahay mo. Pero sa loob, tahimik itong humuhugot ng enerhiya, sigla, at pag-asa.

Ang mga sugat sa loob ay hindi gaya ng ordinaryong sugat sa balat. Hindi ito madaling makita. Pero nararamdaman mo ito sa mga hindi maipaliwanag na lungkot, sa pagkayamot na parang walang pinagmulan, sa pakiramdam na parang laging may kulang, kahit pa puno ka ng biyaya.

Ito yung mga kirot na maaaring nagsimula pa noong bata ka  mga panahong hindi mo pa kayang ipaglaban ang sarili mo, o panahong pinili mong manahimik dahil walang makikinig. Pwedeng galing ito sa mga salitang hindi mo malimutan. Mga pangakong binitawan sa'yo pero hindi tinupad. O mga taong dapat nandiyan pero umalis  o mas masakit pa, nanatili nga pero hindi ka nakita, hindi ka narinig, hindi ka pinili.

Ang malalim na sugat sa loob, hindi palaging umiiyak. Minsan, nagtatago ito sa likod ng tagumpay. Nagtatrabaho ka nang husto, nagpapakabisi, laging may ginagawa  kasi baka kapag tumigil ka, baka maramdaman mong muli yung sakit na pilit mong tinatakbuhan. Minsan din, lumalabas ito sa mga relasyon  hindi mo alam kung bakit ang bilis mong magalit, ang bilis mong mainis, o kung bakit hindi mo kayang magtiwala.

At sa tuwing may magandang dumadating sa buhay mo, may boses sa loob mo na nagsasabing, "Hindi mo 'yan deserve." Kahit anong ligaya ang dumating, hindi ito nananatili. Parang dumadaan lang. Parang may basag na lalagyan sa loob mo  kahit gaano mo pa ito punuin, laging may tumatagas, laging nauubos.

At hindi mo rin maipaliwanag kung bakit. Alam mong okay naman ang lahat. Alam mong dapat masaya ka. Pero hindi mo maramdaman. Dahil yung ugat ng problema, hindi nasa paligid mo  kundi nasa loob mo.

Ang ganitong sugat, hindi lang simpleng pagod o lungkot. Isa itong paalala na may bahagi ng pagkatao mo na kailangang hawakan, yakapin, at pagalingin. Hanggat hindi mo ito hinarap, paulit-ulit itong lalabas sa ibat ibang anyo  sa kawalang-kasiyahan, sa matinding insecurity, sa pagiging "empty" kahit nasa gitna ka ng kasaganahan.

Pero ito rin ang pag-asa: Pwede kang gumaling. Hindi overnight. Hindi madali. Pero posibleng maranasan ang totoong kapayapaan kapag pinili mong harapin, hindi takasan, ang mga sugat na iyon.

Ang unang hakbang ay ang aminin: "Oo, may sugat ako. At ayokong manatiling alipin nito habang buhay."

At mula roon, unti-unti mong mababalikan ang buo mong sarili  hindi lang ang masayahing anyo na gusto mong ipakita sa mundo, kundi ang tunay mong pagkatao na karapat-dapat mahalin at patawarin  kasama ang lahat ng sakit na pinagdaanan mo.

Hindi ka sira. Sugatan ka lang. At ang sugat, kapag inalagaan, gumagaling.

Number 6

Na-e-Exhaust Ka sa "Hustle Culture"

Isa sa pinakamalalim na dahilan kung bakit hindi tayo kailanman kontento ay dahil sa di-natin-namamalayang pagkalubog sa tinatawag na "hustle culture." Ito yung kaisipan na ang pagiging abala ay katumbas ng pagiging mahalaga. Na ang productivity ay sukatan ng halaga ng isang tao. Na kapag hindi ka pagod, parang wala kang ambisyon. At kapag hindi ka abala, parang hindi ka worth irespeto.

Sa ganitong sistema ng pag-iisip, parang may pressure na kailangan laging may ginagawa. Kailangan may bago kang nilalakad, may bago kang target, may bago kang inaabot. Lahat ng sandali ay parang kailangang sulitin  walang oras para huminto, umupo, o huminga. Kasi kapag nag-pause ka, parang may naiiwan ka. Parang may nauuna. Parang may nawawala.

At dahil sa mindset na ito, napapalitan ang kasiyahan ng pagkabahala. Napapalitan ang sense of achievement ng pagkapagod. Imbes na maramdaman mong fulfilled ka, nauuwi ka sa tanong na: "Ito na ba 'yon?" Kasi kahit anong maabot mo, pakiramdam mo hindi pa sapat. Kailangan pa ulit. Kailangang mas malaki, mas mabilis, mas bago, mas marami. Parang palaging may kulang.

Ang masakit, ito ay hindi lang panlabas na pressure. Unti-unti, posteng-poste na ito sa ating isipan. Kahit walang nagsasabi, kahit walang nanggigipit, tayo mismo ang nagpapalakad sa sarili nating parang makina. Wala nang "pahinga," kundi "recharge lang sandali." Wala nang "wala akong ginagawa," kundi "nagpa-plano lang ako ng susunod."

At sa proseso, nawawala yung kakayahan nating maramdaman ang tunay na tagumpay. Kasi hindi na tayo marunong tumigil at magsabing "tama na muna." Ang tingin natin sa "pahinga" ay katamaran. Ang tingin natin sa "kontento" ay pagiging kampante. At dahil diyan, kahit gaano na karami ang nagawa mo  hindi mo na ito maramdaman. Hindi mo na na-e-enjoy ang bunga ng pinaghirapan mo. Kasi sa isip mo, kailangan pang dagdagan.

Ang hustling ay hindi masama. Ang sipag ay biyaya. Pero kapag itoy naging pagkakakilanlan mo, kapag ito na ang bumuo ng buong pagkatao mo, doon nagkakaproblema. Kasi darating ang punto na hindi mo na alam kung sino ka kapag hindi ka productive. Parang wala ka nang saysay kapag hindi ka busy. At doon, nagsisimulang mawala ang tunay na kalayaan.

Yung kalayaang huminga. Yung kalayaang magpahinga nang walang guilt. Yung kalayaang matahimik nang walang pressure. Yung kalayaang tumingin sa sarili mo at sabihing, "Sapat na ako." Kasi sa totoo lang, hindi mo kailangang ubusin ang sarili mo para lang mapatunayan na karapat-dapat ka.

At kung hindi mo mapansin ito ngayon, maari kang makarating sa dulo ng lahat  sa tagumpay, sa yaman, sa taas  pero bitbit ang tanong: Bakit parang wala pa rin akong kapayapaan?

Number 7

Laging Nakatutok sa Hinaharap

Isa ito sa mga pinakakadalasang dahilan kung bakit tila wala tayong kasiyahan sa kasalukuyandahil masyado tayong nakatuon sa susunod. Lagi tayong abala sa pag-abot ng kung ano pa ang wala, kaya hindi na natin nakikita ang halaga ng kung ano ang nandito na.

Kapag ang isipan mo ay palaging nasa hinaharap, parang hindi mo na naaamoy ang bulaklak sa tabi mo. Hindi mo naririnig ang katahimikan na nagbibigay ng kapayapaan. Hindi mo nararamdaman ang kaligayahan sa sandaling naririto. Ang buong atensyon mo ay naka-focus sa bukassa susunod na tagumpay, sa susunod na hakbang, sa susunod na dapat makamit. Kaya kahit anong meron ka ngayon, hindi mo matamasa. Kasi ang isip mo, nasa next na.

Ganito tayo na-program ng modernong mundo: productivity, success, milestones. Laging may goal, laging may target. At hindi ka dapat tumigil hanggat hindi mo ito nararating. Pero sa prosesong ito, unti-unti mong kinakalimutan ang kasalukuyan. Unti-unti mong nilalampasan ang mismong buhay na dapat mong nararamdaman ngayon.

Wala namang masama sa pagplano. Hindi masama ang mangarap, ang mag-set ng direction, ang magtrabaho para sa kinabukasan. Pero kung ang lahat ng oras mo ay umiikot na lang sa "kung ano ang susunod," nawawala ang pagkakataong mabuhay sa kasalukuyan. Nawawala ang kapayapaan. Nawawala ang kasiyahan. Nawawala ang koneksyon mo sa sarili mo at sa mga tao sa paligid mo.

Ang isip na palaging nakatutok sa hinaharap ay palaging balisa. Palaging may kaba, may pressure, may pakiramdam na "hindi pa sapat." Kasi ang hinaharap ay walang katiyakan. At kung doon ka nakatira, lagi kang magugutom sa kasiguraduhan na hindi mo mahahawakan.

At sa sobrang paghabol sa bukas, minsan nalilimutan mo na pala kung sino ka ngayon. Nakakalimutan mong damhin ang hangin, ang init ng araw, ang ngiti ng isang kaibigan, ang simpleng katahimikan. Kasi ang utak mo ay naglalakad na sa mga lugar na hindi mo pa nararating. Samantalang ang puso mo, naiwan sa likodnaghihintay lang na mapansin.

Ang kasiyahan ay hindi laging matatagpuan sa dulo ng isang pangarap. Minsan, andiyan lang sa gitna ng katahimikan. Sa simpleng paghinga. Sa pagtanggap ng ngayon bilang sapat.

Kaya minsan, ang kailangan mo lang gawin ay huminto. Huminga. Tumingin sa paligid. At sabihing, Ito. Ito na yun. Ito ang buhay ko ngayon. At ito ay sapat.

Number 8

Hindi Mo Kilala ang Sarili Mo

Isa ito sa mga dahilan na madalas hindi natin napapansin, pero malalim ang epekto: hindi mo talaga kilala ang sarili mo. Hindi mo alam kung ano ang gusto mo, kung saan ka tunay na masaya, kung ano ang nagpapakilos sa puso mo, at kung ano ba talaga ang mahalaga sa iyohindi ayon sa gusto ng iba, kundi ayon sa laman ng kaluluwa mo.

Sa bawat araw na lumilipas, parang dumadaloy lang ang oras. May ginagawa ka, may tinatapos, may inaabot, pero sa bandang dulo, may kulang. Hindi mo maintindihan kung bakit parang pagod na pagod ka, pero hindi ka naman gumagalaw sa direksyong gusto mo. Kasi nga, hindi mo alam kung anong direksyon ang sa'yo talaga.

Napakahirap hanapin ang kasiyahan kapag hindi mo rin alam kung ano ang nagpapasaya sa'yo. Napakahirap maramdaman ang tagumpay kapag hindi mo rin alam kung ano ba talaga ang tagumpay para sa'yo. Baka ginagawa mo lang ang mga bagay kasi sinabi ng mundo na ito ang "tama," ito ang "maganda," ito ang "kailangan." Pero sa totoo lang, hindi ito nakaangkla sa pagkatao mo. Kaya kahit gaano pa ito ka-prestihiyoso o karangya, parang may puwang pa rin sa loob mo na hindi mapunan.

Minsan, nabubuhay tayo sa mga paniniwalang hindi naman natin pinili. Gusto mong yumaman, pero hindi dahil ito talaga ang layunin ng puso mo, kundi dahil ito ang sinasabi ng lipunan na sukatan ng halaga. Gusto mong magkaroon ng ganitong trabaho, ng ganitong lifestyle, ng ganitong relasyonpero lahat ng 'yan ay baka galing lang sa labas. Sa ingay ng mundo. Sa boses ng iba. Hindi mo narinig ang sarili mong tinig.

At dahil hindi mo kilala ang sarili mo, nagiging madaling mabiktima ng pressure, ng comparison, ng inggit. Nakikita mong may narating ang ibang tao, at iniisip mong dapat ganun ka rin. Pero ang tanong: gusto mo ba talaga yon? O ginagawa mo lang dahil ayaw mong mapag-iwanan?

Hindi mo rin alam kung kailan sapat na. Kasi nga, wala kang malinaw na sukatan ng kasiyahan o tagumpay na batay sa sarili mong pagkakakilala. Kaya kahit may makuha kang bagay na pinaghirapan mo, hindi mo alam kung ito ba talaga ang hinahanap mo. Parang napulot mo lang, hindi mo sinadya. Hindi mo rin ito mapanghawakan nang buo, kasi hindi mo ito ninais mula sa pinakaloob.

At kapag hindi mo kilala ang sarili mo, mahirap din magdesisyon. Laging may alinlangan. Laging may takot na baka mali. Baka magkamali ka ulit. Baka hindi ka tanggapin. Baka mapahiya. Baka magmukha kang hindi sapat. Kaya ang nangyayari, nai-stuck ka sa gitna. Takot kang sumubok, takot ka ring manatili. Kasi nga, hindi mo alam kung anong direksyon ang para sa'yo.

Ang hindi pagkakakilala sa sarili ay parang paglalakbay sa kagubatan nang walang mapa, walang compass, at walang ideya kung ano ba talaga ang hinahanap mo. Kaya kahit may makita kang daan, hindi mo alam kung dapat ba itong tahakin. Kahit may dumating na oportunidad, hindi mo masabing oo agad, kasi hindi mo sigurado kung para sa'yo talaga ito. Lahat ng bagay ay parang panandalian langwalang malalim na koneksyon.

Sa dulo, ang kasiyahan ay hindi nabibili, hindi nakukuha sa dami ng ari-arian, hindi nasusukat sa taas ng narating. Ito ay nadarama lang kapag ikaw ay tunay na totoo sa sarili mokapag bawat hakbang mo ay ayon sa puso mo, hindi sa dikta ng iba. Pero paano mo ito mararating kung hindi mo pa kilala kung sino ka?

Ang totoo, walang ibang makakaalam niyan kundi ikaw. At kung hindi mo pa nasisimulan ang paglalakbay ng pagkilala sa sarili mo, baka ito ang dahilan kung bakit kahit anong gawin mo, hindi mo pa rin maramdaman ang pagiging buo.

Konklusyon:

Sa totoo lang, napakadalang na talagang maramdaman natin ang tunay na kasiyahan sa buhay, lalo na sa mundo ngayon na puno ng ingay, pressure, at walang tigil na paghahambing. Madalas, ang pakiramdam ng pagiging hindi kontento ay parang isang hindi nakikitang tanikala na humahadlang sa atin para marating ang tunay na kaligayahan. Pero ang tanong, bakit nga ba ganito ang nangyayari?

Minsan kasi, hindi natin namamalayan na tayo mismo ang nagiging dahilan ng ating kawalang-kasiyahan. Nasa isip natin ang mga bagay na wala pa, mga pangarap na hindi pa natutupad, o kayay mga pagkukulang na iniisip natin sa sarili. Parang walang hanggan ang ating paghabol sa kasiyahan, pero kapag narating natin ito, bigla na lang nawawala. Hindi ito dahil sa wala tayong natatanggap, kundi dahil hindi natin nakikita o pinahahalagahan ang meron na tayo sa kasalukuyan.

Isa pa, ang mundo ay nagtutulak sa atin na laging magpursige, na laging umabante, at na laging makipagsabayan. Dahil dito, nakakalimutan nating huminto sandali at tingnan ang sarili. Hindi natin binibigyan ng pagkakataon ang ating puso na huminga, magpasalamat, at masdan ang mga maliliit na biyaya na mayroon tayo. Kaya sa halip na maramdaman ang kasiyahan, napupunta tayo sa pagkaubos ng enerhiya, pagkabagot, at pagkadismaya.

Ang tunay na kasiyahan ay hindi dumarating sa pamamagitan ng materyal na bagay o panlabas na tagumpay. Ito ay nagsisimula sa loobsa paraan ng pagtingin natin sa ating sarili at sa mundong ginagalawan natin. Kapag natutunan nating yakapin ang sarili, tanggapin ang ating mga kahinaan at tagumpay, at ipagpasalamat ang bawat araw, unti-unti nating mararamdaman ang kapayapaan na hindi matitinag ng kahit anong pangyayari.

Hindi rin madali ang prosesong ito. Kailangan itong pagsikapan araw-araw. Kailangan natin ng tapang na harapin ang ating mga takot at insecurities, at kailangan nating palakasin ang ating loob na magsimula sa pagbabago ng pananaw. Hindi natin kailangang maging perpekto o kumpara sa iba para maging masaya. Sa halip, kailangan nating maging totoo sa ating sarili at pahalagahan ang bawat hakbang na nagagawa natin.

Sa huli, ang kasiyahan ay isang paglalakbay, hindi isang destinasyon. Hindi ito isang bagay na makukuha natin sa isang iglap o sa isang tagumpay lang. Ito ay isang proseso ng pagtuklas sa ating halaga, pag-ibig sa sarili, at pagkilala na sapat na tayo kahit ano pa man ang estado ng buhay natin. Kapag napagtanto natin ito, mawawala ang pakiramdam ng kulang at magsisimula tayong maramdaman ang tunay na kaganapan sa puso.

Kayat ngayong araw na ito, simulan natin ang maliit na hakbang na iyonang pagbukas ng puso at isip para makita ang kagandahan ng kasalukuyan, at tanggapin ang sarili sa kabila ng lahat. Dahil sa ganitong paraan lang tayo makakatakas sa paikot-ikot na siklo ng kawalang-kasiyahan at makakamit natin ang kapayapaan na matagal na nating hinahanap.